पूर्वी .. एका खासगी ठिकाणी, महिंद्रा ट्रॅक्स या जीपवर ड्रायव्हर म्हणून मी कामाला होतो, त्यावेळचा माझा मासिक पगार ऐकताल तर तुम्हाला सुद्धा हसू येईल. त्याकाळी मला महिन्याला फक्त २२०० रुपये पगार होता.
नाईलाजाने.. पोटापाण्यासाठी निवडलेल्या हा पेशा, येणाऱ्या काळात मला सोन्याचे दिवस दाखवेल,असं मला त्यावेळी कदापी वाटत नव्हतं. कारण.. मला ड्रायव्हिंगचे धडे देणाऱ्या माझ्या काही मित्रांची अजून देखील सेटलमेंट झाली नाहीये. आयुष्यभर फरफट चालू आहे, त्यामानाने मी स्वतःला फार भाग्यवान समजतो. शेवटी नशीब म्हणतात ते हेच.

तर त्यावेळी.. ज्या कंपनीत आमच्या मालकाने ट्रॅक्स भाड्याने लावली होती. त्या आयटी कंपनीतील एका व्यक्तीने, एक जंगी पार्टी आयोजित केली होती.
त्या व्यक्तीने.. पुण्यातील एका हायफाय एरियात असणाऱ्या रहेजा पार्क नामक सोसायटीमध्ये, त्याकाळी फक्त साडेआठशे रुपये चौरस फुटाणे हजार स्क्वेअर फुटाचा एक फ्लॅट खरेदी केला होता. ( त्याकाळी ही फार मोठी रक्कम होती, आमच्या पिंपरी चिंचवड भागात त्यावेळी चौरस फुटाचा काहीतरी चार पाचशे रुपये रेट असावा. ) आणि त्यानिमित्ताने ही पार्टी त्या साहेबांनी आयोजित केली होती.

तर, यांची पार्टी ज्यादिवशी ठरली होती, तो दिवस नेमका माझ्या सुट्टीचा होता. पण खासगी क्षेत्रात ड्रायव्हर हा असा विषय असतो, त्याला सुट्टी नावाचा प्रकार नसतो. चल म्हंटलं की उठायचं आणि कामावर निघायचं. फालतू नखरे करत बसायचं नाही.
नाय होय करता..सायंकाळी पाच वाजता माझा पिकअप सुरू झाला.. आणि सात वाजता पुण्यातील एका थ्री स्टार हॉटेलमध्ये मी येऊन पोहोचलो. माझ्यासोबत प्रवास करणाऱ्या व्यक्तींबरोबरच.. त्या साहेबांचे इतर काही मित्र सुद्धा या पार्टीला आले होते. हॉटेलच्या लॉबीमध्ये मी ट्रॅक्स पार्क केली, आणि टाइमपास करण्यासाठी मी बाहेर निघून गेलो.
रात्रीचे साडेआठ वाजले..माझ्या पोटात कावळे ओरडू लागले. पार्टीत जेवणासाठी मला सुद्धा आमंत्रण असल्याने, ते जेवायला कधी बोलवतील याची मला वाट पहावी लागणार होती. वाट पाहून.. शेवटी ड्रायव्हर सीटवर बसल्या बसल्या कधी एकदा माझा डोळा लागला, ते मला सुद्धा समजलं नाही.

त्या काळोख्या रात्री.. आवाज देत मला हलवून कोणीतरी जागं करत होतं. आम्हाला पार्टी देणारे साहेबच मला बोलवायला आले होते. मला म्हणाले, खूप उशीर झाला आहे, चल तू जेऊन घे. डोळे चोळत.. मी एकवार हातातील घड्याळात पाहिलं, रात्रीचे अकरा वाजले होते.
खरं तर.. या मोठ्या साहेब लोकात, आणि त्यात या हायफाय हॉटेलमध्ये जेवायला जायचं, खरं तर माझ्या फार जीवावर आलं होतं. खरं सांगायला गेलं तर, मनात एक लज्जा मिश्रित भीती निर्माण झाली होती. धाडसच होत नव्हतं. शेवटी थोडा घाबरतच कसाबसा मी आतमध्ये गेलो..
आतमध्ये फारच प्रसन्न वातावरण होतं.. अगदी हळुवारपणे व्हायोलिनचं संगीत वाजत होतं. कुठेही गडबड गोंधळ नव्हता. काही व्यक्ती गप्पा मारत उभं राहून जेवण करत होते, तर त्यातील काही साहेब लोकं अजूनही वारुणीचा आस्वाद घेण्यात मग्न होते. माझ्या ओळखीत नसणारे त्यातील दोन साहेब लोकं तर, दारू पिऊन अगदी आउट झाले होते. आणि मनाला वाटेल तसं काहीबाही बरळत होते. नाही म्हणता..त्यांचाच आवाज तेथील शांतात भंग करत होता.

मी अंग चोरून तिथे सहभागी होत.. कशीबशी जेवणाची थाळी हातामध्ये घेतली.. आणि बुफेच्या रांगेमध्ये गेलो, तिथे बऱ्याच पदार्थांची रेलचेल होती. कुलचा, पनीरची मिक्स भाजी, दाल तडका, फ्राईड राईस, गुलाब जामून, सलाड आणि सोबतच.. तळलेले पापलेट, चिकन कबाब, मटन रोस्ट, मटन चिकन करी, चिकन बिर्याणी.. सगळं काही होतं.
जेवण घेताना मला संकोचलेलं पाहून, त्या साहेबांनी स्वतः येऊन माझ्या ताटात त्यांना हवं आहे ते, ( म्हणजे मला जे आवडेल ते ग्रहीत धरून ) सगळं काही वाढलं. आणि निवांत बसून जेव म्हणाले. जेवणाचं ताट घेऊन मी एकाबाजूला गेलो.
त्या नामांकित आयटी कंपनीमध्ये, अगदी बुद्धीजीवी म्हणून ओळखले जाणारे साहेब लोकं सुद्धा दारू पिल्यावर किती धूम करतात, त्या मजेदार गमतीजमती पाहत मी निवांत जेवत होतो.

जेवण आटोपल्यावर पुन्हा एकदा मी माझ्या ट्रॅक्समध्ये येऊन बसलो, आता हे साहेब लोकं कधी येतील त्याची वाट पाहत बसायचं होतं. पोट गच्च झाल्याने, पुन्हा एकदा मला गुंगी आली, आणि माझा डोळा लागला. शेवटी.. रात्री एकच्या ठोक्याला सगळी मंडळी बाहेर आली. माझ्या गाडीतून जाणारे सगळे साहेब लोकं आणि एक मॅडम गाडीत येऊन बसले.
मी तोंडावर थोडं पाणी शिंपडलं.. आणि जीपला स्टार्टर मारला.. रात्रीची वेळ, थंडीचे दिवस, हवेत भलताच गारवा होता. सगळा रस्ता मोकळा असल्याने, अगदी सुसाट वेगात जीप चालवत मी सर्वांना घरी पोहोचवलं.
सगळ्यात शेवटचा ड्रॉप.. पार्टी देणाऱ्या साहेबांचा होता. त्यांचं घर आल्यावर ते गाडीतून उतरले. त्यांच्या हातात कसलीशी एक पिशवी होती.. ती माझ्या हातात देत ते म्हणाले. यामध्ये अर्धवट राहिलेल्या दोन दारूच्या बाटल्या आहेत, त्या तुला ठेव. खरं तर.. या गोष्टीला मला मनापासून नकार द्यावासा वाटत होता. पण हा सुद्धा फार मोठा साहेब.. त्या अर्धवट उरलेल्या उष्ट्या दारूच्या बाटल्या घ्यायला त्यावेळी मी नकार दिला असता. तर, कदाचित माझी नोकरी सुद्धा गेली असती. त्यामुळे नाईलाजाने अगदी हसतमुखाने गपगुमान मी त्या बाटल्या घेतल्या, आणि बाजूच्या सीटवर ठेवल्या. मला बाय करून साहेब घरी निघून गेले, उद्या सकाळी पुन्हा सहा वाजता उठून मला कामाला लागावं लागणार असल्याने, मी सुद्धा तिथून निघायची घाई केली.

जीप चालवत असताना मी मनात विचार केला.. कि त्या साहेबांनी काय म्हणून मला या दारूच्या अर्धवट उरलेल्या बाटल्या दिल्या असतील.? मी काही रोजच्या रोज दारू पिणारा दारुडा वगैरे सुद्धा नाहीये, मग त्यांनी कोणती शक्यता पडताळून हे कृत्य केलं असेल.?
त्यावेळी.. मीच माझ्या मनाची समजूत घातली, " मित्रा.. ड्रायव्हर व्यक्तीला प्रत्येकजण फक्त गृहीत धरत असतात. त्याला स्वतःची अशी कोणतीच निर्णय क्षमता नसते. "

" आणि खऱ्या अर्थाने, ड्रायव्हर व्यक्तीच्या जीवनाची हीच फरफट असते. "

शेवटी नशिबाला दोष देत.. मी तसाच पुढे निघालो, आणि दूरवर निघून आल्यावर एका मोकळ्या ठिकाणी, रोडच्या कडेला असणाऱ्या फुटपाथवर, अर्धवट भरलेल्या त्या दोन्ही दारूच्या बाटल्या ठेऊन दिल्या. शून्यात नजर रोखत, टेपवर लागलेलं.. सो गया ये जहाँ, सो गया आसमा.. हे गीत ऐकत, अगदी सावकाशपणे घरी निघालो.
हे सगळं घडल्यावर, नकळत माझे डोळे वाहू लागले. हे लाचार जिनं जगण्याचा कुठेतरी त्रागा वाटू लागला, परंतु नियतीला हे सगळं मान्य नसावं. कालांतराने.. या खासगी नोकरीतील त्रासाच्या दुखद अश्रुंचं, सरकारी नोकरीच्या रूपाने पुन्हा एकदा गोड आनंदाश्रू मध्ये रुपांतर होणार होतं, याची मला त्यावेळी यत्किंचितही कल्पना नव्हती.