Monday, 2 November 2015

हे धर्मादाय संस्थेतील लोक, गरिबांना अन्न वाटतात... खरच, हे खूप चांगलं काम आहे...!
पण त्यामुळे, ती लोकं ऐतखाऊ होतात त्याचं काय..?
एकदा अशाच एका संस्थेतील लोकांना, मी ह्या विषयावरून हटकलं होतं.
तर म्हणाले... तुम्हारा क्या जाता है.. ?
मी त्यांना म्हणालो..
हमारा, कुछ भी नही जाता है. लेकीन, तुम्हारे घरका कुछ जाता है क्या..?
इथून तिथून, फंड जमा करता. आणि, यांना पोसता...!
हि लोकं तुमची कोण लागतायेत..?
तर म्हणाले, आम्ही समाजसेवा करतोय..!
आता, मला माहित आहे. हे लोकं नेमिकी समाजसेवा करतायत, कि समाज भरकटवत आहेत..?
हे मी सांगायला नकोय. या फुकट खाऊ लोकांना एकच धंदा आहे. काहीही कामधंदा न करता फुकटचं खायचं, आणि रात्रंदिवस फुटपाथवर पडून राहायचं.
अशाने, आपली मोठी शहरं " स्मार्ट सिटी " होणार आहेत का..?
मध्यंतरी, पुण्यातील एक मोठे व्यावसायिक अशा गरजू लोकांना. मोफत.. दुधाच्या पिशव्या, तांदळाच्या पिशव्या वाटायचे. तर हि नालायक लोकं, त्या पिशव्या अल्प दरात कोणाला तरी विकायचे. आणि, त्यापासून मिळणाऱ्या पैश्यातून व्यसनं करायचे. काही काळानंतर, हा प्रकार त्या व्यावसायिकाच्या ध्यानात आल्यानंतर. त्याने, ताबडतोब हा प्रकार बंद करून टाकला.
आणि, पुण्यातच कोठेतरी अन्नछत्र उघडलं. ज्याच्या पोटात खरोखर आग पडली असेल. तो येईल, आणि अन्न ग्रहण करून जाईल. हा त्यामागचा प्रामाणिक उद्देश.
निस्वार्थ सेवा करा हो.
हे नालायक ऐतखाऊ लोकं. यांचे फुकटचे तुकडे तोडतात. आणि दिवसभर.. गांजा, दारू आणि नशा म्हणून नवीन आलेलं ते व्हाईटनर ओढत बसतात.
गरिबांना अजून गरीब आणि लाचार करायचं. आणि, आपल्या देशाला आणखीन पाठीमागे न्यायचे हे धंदे आहेत.
असं, माझं ठाम आणि परखड मत आहे...! 
दारू पिनारांसाठी, गटारी 'अमावास्या' असते..
त्याचप्रमाणे...
दुध पिनारांसाठी, कोजागिरी 'पौर्णिमा' असते.
घरामध्ये... घरकामाला एखादी बाहेरची बाई असावी...!
हि संकल्पना, मला कधीच पटली नाही. आणि, पटणार सुद्धा नाही. आपण, स्वतःहून जे काम करू. ते, बाहेरची कामाला असलेली बाई. तितकंच मन लाऊन, करू शकनार आहे का...?
याबाबत, माझ्या मनामध्ये बऱ्याच दुविधा आहेत. आणि, त्या रास्त सुद्धा आहेत...
( काही, सरकारी किंवा अन्य ठिकाणी कामाला असणाऱ्या महिलांना वगळून हा विषय आहे. )
परंतु, दुर्दैवाने... आज, माझ्या घरी सुद्धा एक कामवाली बाई आहेच.
काय करता..!
तसं पाहिलं तर.. हा, फार मोठा आणि गंभीर विषय आहे. आणि, हा प्रकार नेमका कशामुळे घडतो. त्याचं स्पष्टीकरण मी खाली देत सुद्धा आहे.
काही गोष्टींना पर्याय नसतोच. माझ्या बायकोचा फोटो तुम्ही पाहिला असेलच. ती वजनी गटात मोडत असल्यामुळे. हल्ली तिला, हि सोप्या पद्धतीची अवजड कामं करता येत नाही.
( यामध्ये सुद्धा, काही गंभीर आजारपण असलेल्या महिलांना मी वगळत आहे.. )
तर... दहा एक वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे..
माझ्या बायकोचा स्वभाव सुद्धा माझ्यासारखा मनमोकळा. आणि, तेंव्हा वजनाने सुद्धा ती अगदी हलकी फुलकी होती. असो... तो विषय निराळा आहे.
सवयी प्रमाणे, ती आल्यागेल्याची विचारपूस करणार. कोणाही महिलेशी थांबून दोन शब्द बोलणार. हि, तिची आवड. अगदी, मनमिळाऊ आहे माझी बायडी.
तर, त्याकाळी... ( साधारण, दहा वर्षांपूर्वी )
एक, धुणीभांडी करणारी महिला. माझ्या बायकोला म्हणाली.
दीदी... तुमच्या घरी सुद्धा मला काहीतरी काम द्या कि हो..
तर, हि म्हणाली..
नको हो.. आमच्या ह्यांना ते आवडत नाही. घरातील कामं मी केली तरच यांना पटतात.
नाहीतर, ते फार रागावतात.
नंतर बोलता-बोलता.. माझी बायको, त्या कामवाल्या बाईला म्हणाली.
तुम्ही तर, दहा बारा घरची कामं करता. तीच दिवसभर तुम्हाला होत नाहीत. तर मग, अजून कशाला कामाचा जास्तीचा व्याप करून घेताय..?
तर, ती कामवाली बाई म्हणाली...
दीदी, मला कामं भरपूर आहेत हो..! पण हि लोकं, वेळेवर आमचे पैसे देत नाहीत ना..
म्हणून तर, हि सगळी उठाठेव करावी लागतेय...
हे बघा... आत्ताच मी 'त्या' घरातून काम करून आले. तीन महिने झाले, पण त्यांनी अजून मला पगार दिला नाही. आता, सांगता कोणाला..?
त्यावर...माझी बायको, भोळसरपने त्या कामवाल्या बाईला म्हणाली...
त्यांना काहीतरी 'अडचण' असेल हो.. देतील ते तुमचे पैसे, चुकवणार नाहीत. आणि, तशी वाईट लोकं पण नाहीयेत ती.
तर, ती बाई म्हणाली.. कसली 'अडचण'..?
रोज सकाळी.. यांचं घर साफ करावं,
तर... त्यांच्या खाटेखाली दारूची एक मोकळी बाटली पडलेली असतेच. तिच्या नवऱ्याला, रोज दारू ढोसायला पैसे आहेत. आणि, आम्हाला द्यायला नाहीत..!
खरोखर... हि वस्तूस्थिती आहे....
काही लोकं, मोठेपणा म्हणून घरात कामाला बाई ठेवतात. आणि, वेळेवर त्यांचे पगार करत नाहीत. त्यांची छळवणूक आणि पिळवणूक करतात..
याला, काहीच अर्थ नाहीये हो..
मी काही, फार मोठा जहागीरदार माणूस नाहीये. पण, आमच्या कामवाल्या मावशीला. आम्ही, त्यांची महिन्याची ठरलेली रक्कम तर अगदी वेळेवर देतोच.
त्याउपर, त्या मावशी अधेमधे आमच्या हिला पाच पन्नास रुपये मागत असतातच.
त्याचा मात्र, आम्ही कधीच हिशोब ठेवत नसतो.
काय करता...
उद्या... माझ्या घरात, घर साफ करताना. त्या मावशीला, चुकून दारूची एखादी रिकामी बाटली सापडली. तर, काय करता..? आणि, कोणाला बोलता...!
खरं पाहिलं तर, तसं काहीच होऊन शकत नाहीये.
कारण, त्या रिकाम्या बाटलीचा मी स्वतःच ताबडतोब बंदोबस्त करत असतो.
उगाच कशाला, आपल्या आब्रूचं खोबरं करून घ्या..?
माणूस 'मोकळा' आहे.
आणि,
स्त्री 'बांधील' आहे.
दुर्दैवाने..
हि आपली, समाजव्यवस्था आहे.
आज बऱ्याच दिवसांनी,
चिकनच्या दुकानात जाणं झालं. लोखंडी जाळीच्या पिंजर्यात, दाटीवाटीने बसलेल्या पांढऱ्या शुभ्र ब्रॉयलर कोंबड्यांची एकसारखी चिवचिवाट चालू होती.
एका सुद्धा कोंबडीला, दुसरी कोंबडी काय बोलतेय...! त्याची, अजिबात खबरबात नसेल.
इतका, भयंकर कालवा चालू होता.
पांढऱ्या रंगाला कधीच त्यागलेली... जाळीची टोपी घातलेला सय्यद. त्याच्या, दणकट बाहू आणि मनगटाच्या सहाय्याने. कळकटलेल्या, ओशट लाकडाच्या ओंडक्यावर. मन लाऊन, चिकनचे एकसारखे छोटे-छोटे तुकडे करत होता..
दुकानाबाहेर, तिरक्या नजरेने मला पाहताच.. माझ्याकडे, एक मंदस्मित मिश्रित कटाक्ष टाकत. एकाच दमात तो मला म्हणाला..
" क्या पंडित भाय, बहोत दिनो के बाद आणा हुवा...! हो गया... सब खतम हो गया क्या..?
" हो.... संपले एकदाचे सगळे धार्मिक कार्यक्रम.. आता, नेहेमीच यावं लागेल तुझ्याकडे.
" बोलो...!
" कर बाबा आपलं नेहेमीचंच...!
ए.... पंडित भायके लिये एक देड किलोकी जिंदा मुर्गी निकाल. और, कोल्ड्रड्रेस्ड बना जल्दीसे..!
हुकमाच्या ताबेदाराने, दीड किलो वजनी कोंबडीच्या मानेवर सर्रकन सुरी फिरवली. आणि, पांढरी शुभ्र कोंबडी लालभडक होऊन सय्यद समोर येऊन पडली.
" बोल... क्या करू..?
" बना ना... बिर्यानिके लिये बना...!
ठाक, ठाक, ठाक करत...सय्यदच्या सराईत हाताने. आख्या कोंबडीचे बिर्याणी साठीचे एकसारखे तुकडे केले गेले. कलेजी आणि पत्री एका वेगळ्या पिशवीत बांधली गेली.
पैश्यांची देवाणघेवाण उरकली.
आणि... ती काळी पिशवी, त्याने माझ्या ताब्यात दिली..
आता, पुढील काम माझी सौभाग्यवती उरकेलच...
अरे हो... आणि, ते सांगायचं राहिलंच कि..!
हाहाहाहा.... समजलं असेलच तुम्हाला. तुम्ही सुद्धा, आता फारच सराईत झाला आहात.
चांगभलं....!
भविष्याचा, 
ईतकाही गहन विचार करु नये.
कि, त्यामुळे...
वर्तमान, 

जगताना सुद्धा अनंत अडचनी याव्यात.

Sunday, 1 November 2015

दोन वेगवेगळ्या बाईकवर बसून,
चार मित्र जेंव्हा भटकायला निघालेले असतील. तेंव्हा, रस्त्यावर त्यांची नजर हमखास कुठे असते माहितीये..?
त्यांच्या समोरच्या बाईकवर,
एखादा राजबिंडा मुलगा असेल. तर, त्याच्या गाडीचा व्हीआयपी 'नंबर'
आणि, समोर स्कूटीवर एखादी सुंदर मुलगी असेल, तर तिची नाजूक कमनीय 'कंबर'..
ह्या दोन गोष्टी सोडून, मुलांची ( पुरुषांची ) दुरीकडे कुठेच नजर असू शकत नाही.
हे मी, छातीठोकपणे सांगू शकतो..
तर.. काहीवेळेस काय होतं..
सोबतच निघालेला...एका, बाईकवरील मित्र..
समोरून, स्कूटीवर निघालेली एखादी सुंदर मुलगी त्याच्या नजरेस पडलेली असते. तर तो, दुसऱ्या एका बाईकवर असलेल्या आपल्या मित्राला खुणवून 'तिला' दाखवतो..
बघ.. माझी चोइस कसली भारी आहे...!
आणि, नजरेनेच म्हणतो.. बघ रे, बघ.. काय सुंदर मुलगी आहे.
अशावेळी, त्या समोरच्या मित्राला सुद्धा ती मुलगी फार आवडलेली असते. त्याने सुद्धा, तिला त्याच वेळी पाहिलेलं असतं. तो सुद्धा, तिच्यावर जाम फिदा झालेला असतो. पण तो, मुद्दामच त्याच्या शरीराच्या आणि डोळ्याच्या अशा काही विचित्र हालचाली करतो.
आणि, नजरेनेच त्याला म्हणतो..
काय राव... जाउदे ना तिला. विनाकारण वाईट नजरेने पाहतोस मुलींना..
त्यावेळी,
असा सोज्वळपणा त्या मित्राच्या 'अंगी' कोठून आलेला असतो....?
याचं कोडं, मला अद्याप उलगडलेलं नाहीये..