आज बऱ्याच दिवसांनी,
चिकनच्या दुकानात जाणं झालं. लोखंडी जाळीच्या पिंजर्यात, दाटीवाटीने बसलेल्या पांढऱ्या शुभ्र ब्रॉयलर कोंबड्यांची एकसारखी चिवचिवाट चालू होती.
एका सुद्धा कोंबडीला, दुसरी कोंबडी काय बोलतेय...! त्याची, अजिबात खबरबात नसेल.
इतका, भयंकर कालवा चालू होता.

पांढऱ्या रंगाला कधीच त्यागलेली... जाळीची टोपी घातलेला सय्यद. त्याच्या, दणकट बाहू आणि मनगटाच्या सहाय्याने. कळकटलेल्या, ओशट लाकडाच्या ओंडक्यावर. मन लाऊन, चिकनचे एकसारखे छोटे-छोटे तुकडे करत होता..

दुकानाबाहेर, तिरक्या नजरेने मला पाहताच.. माझ्याकडे, एक मंदस्मित मिश्रित कटाक्ष टाकत. एकाच दमात तो मला म्हणाला..

" क्या पंडित भाय, बहोत दिनो के बाद आणा हुवा...! हो गया... सब खतम हो गया क्या..?
" हो.... संपले एकदाचे सगळे धार्मिक कार्यक्रम.. आता, नेहेमीच यावं लागेल तुझ्याकडे.
" बोलो...!
" कर बाबा आपलं नेहेमीचंच...!

ए.... पंडित भायके लिये एक देड किलोकी जिंदा मुर्गी निकाल. और, कोल्ड्रड्रेस्ड बना जल्दीसे..!

हुकमाच्या ताबेदाराने, दीड किलो वजनी कोंबडीच्या मानेवर सर्रकन सुरी फिरवली. आणि, पांढरी शुभ्र कोंबडी लालभडक होऊन सय्यद समोर येऊन पडली.

" बोल... क्या करू..?
" बना ना... बिर्यानिके लिये बना...!

ठाक, ठाक, ठाक करत...सय्यदच्या सराईत हाताने. आख्या कोंबडीचे बिर्याणी साठीचे एकसारखे तुकडे केले गेले. कलेजी आणि पत्री एका वेगळ्या पिशवीत बांधली गेली.
पैश्यांची देवाणघेवाण उरकली.
आणि... ती काळी पिशवी, त्याने माझ्या ताब्यात दिली..

आता, पुढील काम माझी सौभाग्यवती उरकेलच...

अरे हो... आणि, ते सांगायचं राहिलंच कि..!

हाहाहाहा.... समजलं असेलच तुम्हाला. तुम्ही सुद्धा, आता फारच सराईत झाला आहात.

चांगभलं....!