परी म्हणू, कि सुंदरा... तिची अदा, असे जरा निराळी.
तिची अदा, करी फिदा.... ती मेनका, ती मेनका, ती मेनका sss....
परी जणू निघाली......

हे गानं, तुम्हाला छान वाटलं ना.....!!

हो.... परवा असच काही तरी घडलं....
तिच्यावर, आमचं संपूर्ण ऑफिस फिदा आहे. बरेच रती महारती, तिच्यापुढे.. दाने टाकून थकले. पण छे ...
ती, कोणालाच भिक घालत नव्हती..

सुंदर, कमनीय, ठसठशीत, रेखीव, भरीव, कोरीव, उथळ, निथळ आणि अजून काय काय शब्द शिल्लक असतील ते...!

" छत्तीस चोवीस छत्तीस " हि तर झाली, नखरेल गणिती भाषा.

" परंतु, हे 'समीकरण' काही तरी निराळच हो..! "

ह्या' वेड्या, भोळ्या, भाबड्या.. मनाला. आकडे, थोडीच माहिती असतात..?
" मनाचे आकडे, आणि गणितं फक्त मनालाच माहिती असतात..! "

तीची,खूपच स्तुती झाली, नाही का...! चला तर, मग आता मूळ मुद्द्यावर येतो...

तिला पाहून, भले-भले नेहमी घायाळ होत असतात.
परंतु आज.. तीच रुपगर्विता, जिचा कमनीय देह सर्वांना नेहमीच आव्हान करत असतो. घायाळ करीत असतो...!
आज ती,
ऑफिस मधील, कामाच्या फ़ाइलींचा गठ्ठा घेऊन घाई-घाई मध्ये निघाली होती.
आणि, ऑफिसमध्ये असणाऱ्या एका चिंचोळ्या बोळीमध्ये....

ती सुद्धा, बेसावध... आणि मी कमालीचा घाईमध्ये..!
आणि, तिने... उभ्या-उभ्या मला धडक दिली...!
बापरे...
माझे तर, पक्के होशच उडून गेले. नकळत तो कमनीय देह, माझ्या बाहुपाशात आला. मनामध्ये, नको त्या विषयांची घालमेल सुरु झाली. प्रत्यक्षात न होणार्या गोष्टी, मला डोळ्यासमोर दिसू लागल्या. भर दिवसा, डोळ्यासमोर तारे चमकत होते. अशा, बर्याच गोष्टी.. दिवसा ढवळ्या, माझ्या डोळ्यासमोर गोंधळ घालू लागल्या होत्या...
त्या पाच सेकंदामध्ये, माझी बरीच 'अपूर्ण' स्वप्न डोळ्यासमोरुन तरळून गेली.
मी, थोडासा सावध झालो. खूप ओशाळलो, लाजलो, मुरडलो, नटलो, थटलो..
आणि, हरकलो सुद्धा. मनामध्ये, खूप उकळ्या फुटत होत्या.
बळेच, तिच्या बाहुपाशातून मी विलग झालो...

मी, खाली पडलेल्या सगळ्या फायली गोळा करून तिच्या हातामध्ये दिल्या. ती सुद्धा मला त्या कामात मदत करत होती. नाही म्हणता, तिच्या चेहऱ्यावर सुद्धा थोडी लाली चढली होती.
आणि, काहीतरी बोलायचं म्हणून..
चेहेर्यावर, फुकाचा लाजरापणा आणून... मी, तिला म्हणालो.
हेल्लो, सॉरी हं...!
त्यावर, ती म्हणाली...
ठीक आहे, ठीक आहे...एवढे लाजू नका...!

" दिवाळीचा, "बोनस" मिळाला म्हणून समजा...! "

आणि, ती आली त्याच दिमाखात.. लाजत, मुरडत, थिरकत निघून सुद्धा गेली...
मी... शांत, स्तब्ध, निशब्द..
तिच्या, पाठमोर्या देहाकडे; देहभान हरवून, एकटक तिला न्याहाळत उभा होतो.

अगदी, वेड्यासारखा...!