घोरवडेश्वराच्या डोंगरावर, हर तर्हेचे लोकं येत असतात. त्यात.. हौशे, नवशे, गवशे सगळेच आले. 
कारण नसताना, ग्रामस्थांनी डोंगराच्या पायथ्याला पे एन्ड पार्क का सुरु करून ठेवलंय...?  त्याचं कारण मात्र, मला अध्याप समजलं नाही. 

" हा निसर्ग आणि परमेश्वर आहे कि आमचा रखवाला. " 

तर.. आमच्या त्या कवडीमोल गाड्यांना तिथे कोण काय करणार आहे...? 
पण काय आहे, देवस्थानाच्या नावाखाली सगळं काही खपून जातं.

नेहेमीप्रमाणे, या रविवारी मी डोंगराच्या पायऱ्या चढायला सुरवात केली. सकाळी नऊ वाजता, उन्हाचा चांगलाच तडाका जाणवत होता. पाचव्या मिनिटालाच, माझा श्वास फुलायला सुरवात झाली. मोफत मिळणारा स्वच्छ ऑक्सिजन, फुफुसाच्या भात्यामध्ये यथेच्छ भरला जाऊ लागला. हिरवागार निसर्ग डोळ्यांना सुखद अनुभूती देत होता. एक-एक गात्र, मोकळी व्हायला सुरवात झाली होती. अंगातून, घामाचे खारट थेंब बाहेर येऊ लागले होते.
बघता-बघता, त्या घामाच्या थेंबाचं औष्णिक धारांमध्ये रुपांतर व्हायला फारसा वेळ लागला नाही. मोजून एकोणीसाव्या मिनिटाला, मी मंदिरालगत जाऊन पोहोचलो. सर्वांग उष्ण झालं होतं. घामाने ओला चिंब झालो होतो. कमालीचा थकवा जाणवत होता.

पण निसर्गाचा चमत्कार.. कडे कपाऱ्यातून, गार वारा अंगाशी लाडिक चाळे करत होता. पक्षांचा किलकिलाट मधुर संगीत ऐकवत होता. पाठीवरून ओघळनाऱ्या घामाच्या धारा, सुंदर अनुभूती देत होत्या. पंधरा मिनिटे, मी त्याच अवस्थेत दगडी आसनावर समाधी लावली. 
काय वर्णावा तो आनंद. थोडा ताजातवाना झालो. शिवशंभो च्या चरणी नमस्कार अर्पण केला. आणि, डोंगर उतरायला सुरवात केली.

उताराला काही अंतर चालून गेल्यावर, झुडुपांच्या आसपास बरेच प्रेमी युगल गप्पा मारत बसलेले आढळतात. त्यांना सुद्धा, इथे मस्त आणि निवांत एकांत मिळतो. काही टुकार पोरं, बियरच्या बाटल्या फोडून लोकांच्या नजरेत धूळ फेकत. हळू-हळू बियरचा एक-एक घोट रिचवत असतात. त्यांना वाटत असतं, आपल्याला कोणी पाहत नाहीये. पण, तो त्यांचा गोड गैरसमज असतो.

तर, झुडपामागे बसलेल्या एका किशोरवयीन जोडप्या मध्ये चाललेला संवाद माझ्या कानी पडला.
बहुतेक, ती मुलगी डोंगर चढून खूप वैतागली असावी. आणि, हा गडी तिला बाहुपाशात घ्यायला आसुसलेला असावा. मला, फक्त एवढंच वाक्य ऐकू आलं.

" इतक्या लांबची तंगड्या तोड करायला लावली मला. आता, पाय दाब माझे.."

त्या मुलीचं हे वाक्य ऐकून, मनातच मी खूप हसलो. त्या प्रेमवीराची, मला अगदी कीव करावीशी वाटली. परमेश्वरी कृपेने अशा छोट्या मोठ्या गमती जमती ऐकण्याचं भाग्य मला लाभलं. म्हणून, स्वतःवरच खुश झालो. 
आणि, अगदी पंधराव्या मिनिटाला मी पायथ्याला येऊन सुद्धा पोहोचलो.