पहाटे पाच वाजता, बायकोने आवाज दिला..
आहो.... सहा वाजलेत, उठा..!
( हि तिची नेहेमीचीच सवय, अशाने एक तास जास्ती झोप मिळाल्याचा 'फसवा' आनंद मिळतो. )
नेहेमीप्रमाणे... अंगाला आळोखे, पिळोखे देत उठलो.
बेडवरूनच धरणीमातेला ( पार्टेक्स फरशीला ) स्पर्श करून नमस्कार केला. आणि, धरणीमातेची क्षमा मागून जमिनीवर पाय ठेवला. प्राथर्विधी उरकले, मुखमार्जन करून घेतलं.
आरशामध्ये पाहिलं, हनुवटीवरील दाढीचे वाढलेले खुंट डोकावत होते.
हातासरशी, त्यांचा सुद्धा सफाया करून टाकला.
गालावर उलटा हात फिरवून, दाढीचे खुंट हाताला लागत तर नाहीत ना..?
त्याची, एकदा खात्री करून घेतली. तुळतुळीत मुखड्याला, आफ्टर शेव्ह चोपडून पुन्हा एकवार न्याहाळलं.
आणि, हसत मुखाने पाटावर येऊन बसलो.
बाहेर.. सौ ने अभ्यंगस्नानाची तयारी करून ठेवली होती.
तिने, गुलाबजल आणि तेलमिश्रीत सुगंधी उटण्याने माझं सगळं अंग हळुवार चोळून दिलं.

स्नानगृहात, गेसगीजर च्या उकळत्या पाण्यामध्ये थोडं थंड पाण्याचं मिश्रण घेतलं.
गंघाळा मध्ये हात घालून, पाण्याची तपासणी केली. त्यामुळे, मेंदूला पाण्याचा उष्मांक समजला.
मेंदूने होकार दिल्यानंतर, मुखाने हर हर गंगे म्हणत... तांब्यातील पाणी मस्तकावरून पायापर्यंत ओघळले. अंगाला आलेल्या तेलकट पणामुळे, शरीरावर पाणी असं दिसतच नव्हतं.
अधूनमधून एखाद दुसरा थेंब डोकावत ओघळण्याच्या तयारीत दिसत होता.

सुगंधित चंदन उटी असलेल्या मोती साबणाची, हातामध्ये न मावणारी मोठी गोलसर वडी ( वडा ) घेतली. सर्वांगाला, 'मोती' साबण चोळवटून घेतला. बाहेरून, पुन्हा एकदा सौ चा आवाज..
अहो... थांबा, जरा... तुमच्या पाठीला साबण लावून देते.
ह्या पाठीचं सुद्धा, वर्षातून एकवेळ नशीब उघडतंच. नाहीतर, एरवी सगळ्या पाठभर आपला कुठे हात पोहोचतो. नाही का...!
सौ ने.. पाठीला साबण लाऊन, नायलॉनच्या चोत्याने खसखसून पाट घासून दिली. पाठीवरून तांब्याभर पाणी टाकलं. नंतर मी, हळुवारपणे चोत्याने कांती खुलवण्याचा प्रयत्न केला.
पुन्हा एकदा, सर्वांगावरून गरम पाण्याचा अभिषेक करून घेतला. वाफाळलेल्या अंगावर, थबकलेले पाण्याचे 'मोती' पंच्याने टिपून घेतले. ओलेत्याने, परमेश्वराचे दर्शन घेतले.

दिवाळ सनातली, " पहिली अंघोळ " अशा रीतीने पार पडली.

माझ्या सर्व... कुबेर मित्र आणि मैत्रिणींना. भाऊ, बहिणींना दीपावलीच्या लक्ष-लक्ष शुभेच्छा.
हि दिवाळी, सर्वांना भरभराटीची, तेजोमय आणि आनंदमयी जावो.
हीच, ईश्वरचरणी प्रार्थना..