आत्ताच, थोड्या वेळापूर्वीची घडलेली घटना.. 

माझ्या दुकाना समोरील इमारतीत, एका दुकानाचं शटर दुरुस्तीचं काम चालू होतं. आमच्या दुकानाचं शटर सुद्धा, थोडं जड झालं होतं. म्हंटलं, अनायसे कामाचा माणूस आलाच आहे. तर, कामात काम उरकून घेऊयात. नाहीतर हि लोकं लवकर भेटत नाहीत. म्हणून, त्या व्यक्तीला मी माझ्या दुकानाच्या शटर बद्धल विचारलं. 
त्या व्यक्तीने, शटर चेक केलं. शटरच्या आतील स्प्रिंगा टाईट कराव्या लागणार होत्या. एकूण कामाचे, त्याने मला सातशे रुपये सांगितले. शेवटी, तो सौदा पाचशे रुपयात ठरवला गेला. 

त्या व्यक्तीसोबत, काम करायला त्याचा आठ दहा वर्षाचा मुलगा सुद्धा आला होता. ते मला काही रुचलं नाही, म्हणून...
मी, त्या व्यक्तीला म्हणालो..
पोराला कशाला कामाला आणता..? त्याला शाळेत पाठवा ना,
तर म्हणाला..
हाय कि, शाळेत हाय त्यो. पण, येवढा हुशार नाय. आज, त्याच्या शाळेला सुट्टी हाये ना. म्हणून माझ्या संगं आलाय. माझ्याबर आल्याव, त्याला हाटीलातलं खायाला मिळतंय ना. म्हणून, येतो कधीतरी माझ्याबर..

सुट्टी दिवशी, निव्वळ हॉटेल मधील काहीतरी खायला मिळेल. ह्या आशेने, ते पोरगं खेळण्या कुद्न्याच्या वयात त्याच्या बापासोबत कामाला आलं होतं. त्याचं, मला खूप वाईट वाटलं.
आणि त्याच्या मोबदल्यात, त्या मुलाला हातगाडी वरील वडापाव आणि भजी खायाला मिळाली होती. तेच त्यांच्यासाठी हॉटेल नाही का.. 
त्यात सुद्धा, ते पोरगं मला खूप समाधानी वाटत होतं.

अर्ध्या तासात, माझ्या शटरचं काम उरकलं. मी, त्याचा मोबदला पाचशे रुपये त्याला दिले. 
तर तो म्हणाला, वरती काही चहा पाणी द्याकी राव..! 
मी त्याला म्हणालो.. अरे, तुम्ही अर्ध्या तासात पाचशे रुपये कमवलेत. मला सुद्धा तासाला येवढा पगार नाहीये. त्यामानाने, तुम्ही खूप पैसे कमवले आहेत. 
त्यावर तो म्हणाला.. रोज कामं नाही भेटत. कधी-कधी फक्त शंबर रुपये भेटत्यात..
मी सहज म्हणून त्याला विचारलं.. घरी कोण-कोण असतं तुझ्या..?
म्हणाला, एक सोळा वर्षाची पोरगी, एक चौदा वर्षाचा पोरगा, आणि ह्यो. तिघच असतोय आम्ही.
आणि.. तुझी बायको..?
तिनं तर फसावलं ना मला..!  तीन पोरं टाकून, गेली दुसऱ्या बाबा बरुबर पळून..
मी लगेच विषयाला फाटा दिला, आणि त्याला म्हणालो...!
मग.. आज मजबूत धंदा झालाय..! आता, एखादी चपटी वगैरे लावणार असशील.
तर म्हणाला.. नाही हो, आठ वर्ष झाली. 
जशी बायकू मला सोडून निघून गेली. तशी म्या सुधिक दारू सोडून दिली. 
नायतर.. रोजच्या आठ कॉटर मारायचो. माझ्या पोरानला, दुध सोडा साधा चहा सुधिक मिळत नव्हता. येवढा उतमात केला म्या..

रोजच्या आठ कॉटर मारणारा माणूस, दारू सोडू शकतो. यावर, माझा काही विश्वास बसेना..
म्हणून, त्याला सहज म्हणालो.. मला पण सांग, कशी काय सोडली राव तू दारू..?
तर म्हणाला, चला माझ्या बरुबर म्या दावतो तुम्हाला..
आमच्या इथं एक झाड हाय. त्याला घट्ट मिठी मारायची. आणि म्हणायचं. सोड मला, सोड मला.
मी म्हणालो... अरे, झाडाला मिठी आपण मारायची, आणि झाडाला 'सोड मला' म्हणून सांगायचं. ते कसं काय शक्य आहे..? ती मिठी आपणच सोडायला हवी ना..!

" तेच तर म्या सांगतोय.. दारु नी आपल्याला धरलंय. का, आपुन दारूला धरलंय.? "

लई सोप्पं असतंय हो.. पण, कराय मातर लागतंय..!

कोणता व्यक्ती काय तत्त्वज्ञान शिकवून जाईल. त्याचा आडाखा बांधणं खूप कठीण काम असतं.
त्यामुळे, मी कोणालाच कमी समजत नसतो. मिळेल त्याच्याकडून ज्ञान घेत असतो.