अकल्पित.. ( शृंगारीक कथा )

सकाळचा.. साधारण, दहा वाजताचा सुमार असावा.
कोवळी उन्हं पसरायला नुकतीच सुरवात झाली होती. हातामध्ये असणारी पिशवी हलवत झुलवत अवखळ चाल करत ती येत होती.
एकदाची ती, आपल्या मुक्काम स्थळी पोहोचली. त्या नेहेमीच्या झाडाखालील सावलीत, तिने आपली बसकण मारली. अंगाला आळोखे पिळोखे देत, तिने एकदा सर्वांग झटकलं..
जादुगाराने, जादूच्या पोतडीतून एक एक वस्तू लीलया बाहेर काढावी. तसा तिने, पिशवीतून सुरवातीला एक प्लास्टिकचा फ्लेक्स बाहेर काढला. त्याला, थोडासा झाडून पुसून घेतला. त्यावर छापील असणाऱ्या नेत्याचं तोंड, जमिनीवर उलट्या बाजूने ठेऊन. तिने तो दोन बाय तीनचा प्लास्टिकचा कागद त्या फुटपाथवर अंथरला. त्या कागदाला, तिने पुन्हा एकवार पुसून काढला. रोजच्या झाडू पोच्यामुळे, त्या पांढऱ्या कागदाला सुद्धा एक मातकट रंग चिटकून बसला होता. तो काही केल्या, जायचं नाव घेत नव्हता.
त्या पाठोपाठ, पिशवीतून दारूच्या काही लहान-सहान रिकाम्या बाटल्या निघायला सुरवात झाली. छोट्या मोठ्या मिळून, साधारण त्या दहाएक बाटल्या असाव्यात. त्या बाटल्यांमध्ये, विशिष्ट प्रकारच्या कसल्याशा रंगीबेरंगी पावडरी होत्या. त्यांच्या आयुर्वेदिक भाषेत, त्याला 'चूर्ण' असं म्हणतात.
त्या.. प्रत्येक कॉटर आणि नव्वद एमेल च्या बाटल्यांना मळकट कपड्याने एकवार हलक्या हाताने पुसून घेत. एक-एक करून, त्यांना प्लास्टिकच्या कागदावर मांडलं.
मागोमाग, त्या पिशवीतून प्लास्टिकच्या एका थैलीत ठेवलेले पाच पन्नास बिबे होते. ते सुद्धा तिने, त्या पथारीवर मांडले. अजून सुद्धा, बरच काही त्या पोतडीतून बाहेर पडलं होतं. आणि आपल्या रोजच्या जागेवर विसावलं होतं.
सगळ्यात शेवटला, पिशवीतून अगरबत्तीचा पुडा आणि काडीपेटी बाहेर पडली. त्या पुड्यातल्या दोन सुवासिक अगरबत्त्या तिने बाहेर काढल्या. आणि, त्या शिलगावल्या. समोरच्या पथारीवर तिने त्या अगरबत्त्या एकवार ओवाळून घेतल्या. आणि, दोन दगडाच्या चिमटीमध्ये त्या अगरबत्त्या अडकवल्या गेल्या. अगरबत्त्याचा मंद सुवास, आजूबाजूला दरवळू लागला. तितक्यात.. किटलीतून चहा घेऊन एक बारकं पोरगं आलं,
आणि तिला म्हणाला...
"नाजुका... चाहा दिऊ का कसं..?
"दे कि रे... सकाळपासून मला सुद्धा चहाची खूपच तल्लफ होत होती. आज घरून निघायला, मला खूपच उशीर झाला. म्हणून, चहा न घेताच मी आज घराबाहेर पडले आहे.
दे बाबा, एक चहा दे मला...
नाजुका...
इयत्ता दहावी पर्यंत शिकलेली, उफाड्याची एक पोरसवदा बाई. लांबसडक काळीभोर केशसंपदा लाभलेली नाजुका नावाप्रमाणेच अगदी नाजूक अशी होती. आखीव रेखीव चेहरा आणि अंगा पिंडाने मजबूत आणि टंच भरलेली नाजुका, खूपच आकर्षक अशी दिसत होती. पाहताक्षणी, कोणीही तिच्या प्रेमात काय मोहात पडावं. आसं रुपडं घेऊन ती जन्माला आली होती. पण नशिबाचे भोग म्हणून. आणि, आयुर्वेदाचं थोडं फार जुजबी ज्ञान..? याच्या सहाय्याने, तिने हा व्यवसाय सुरु केला होता.

शून्यात पाहात, नाजुका गरमागरम चहाचे घोट रिचवत होती. चहामुळे, तिला जराशी तरतरी आल्या सारखी वाटत होती. आता, बोहोनीचं गिर्हाईक कधी हाती पडेल. त्याची वाट पाहत ती बसली होती. अगरबत्ती निम्मी जाळून झाली होती. तिची राख, वाऱ्याने इतस्तः उडून गेली होती.
दहाची लोकल आली, तशी रस्त्याला तुडुंब गर्दी उसळली. स्त्री पुरुषांच्या रंगीबेरंगी कपड्यांनी रस्ता अगदी फुलून गेला होता. लोकांच्या, आपसात चाललेल्या गप्पांचा चिवचिवाट आसमंतात विरत होता. पण, कोणालाच त्याची काहीच खबरबात लागत नव्हती.
तितक्यात.. भिरभिरनाऱ्या नजरेच्या एका चुकार मुलाकडे नाजुकाची नजर गेली. 

ए पोरा... इकडं ये, तोंडावर किती फोड्या उठ्ल्यात तुझ्या. ये तुला चांगलं औषध देते. अरे ये कि हिकडं. येवढा का पोरीवाणी लाजायला लागलायेस..?
नको, नको... मला औषध नकोये. आता पर्यंत मी बरेच इलाज करून थकलो आहे. माझा भरपूर पैसा सुद्धा खर्च झाला आहे. पण इलाज म्हणून काही झाला नाही..
अरे बस कि... कोणत्या गावावरून आलास..?
मी इथला नाही, बाहेर गावाचा आहे..! काही कामासाठी इथे आलो होतो..
बरं, ते जाऊदे...
आरे तसं नाही... तोंडावर उठत्यात, त्या.. जवानीच्या फोड्या असत्यात. त्याला त्या पद्धतीचंच औषध द्यावं लागतंय. डॉक्टर कडं त्याचा गुण नसतोय. त्याला, झाड पाल्याचं औषधच काम करतंय. अंगात उष्णता वाढली. कि, ती तोंडावाटं बाहेर पडतीया. चुलीवर पाणी गरम करायला ठेवल्यावर त्याची वाफ कुठं जातीय..? वरच ना... तसच आपल्या शरीराचं बी आसतंय. तोंडावर डोक्यावर फोड्या येत्यात. ह्या वयात सगळ्यांना येत्यात असल्या फोड्या. बोलता-बोलता, शरीराची विशिष्ट हालचाल करत. तिने, आपल्या खांद्यावरील पदर किंचितसा खाली पाडला. त्याचबरोबर, तिच्या गोऱ्यापान डेरेदार वक्षस्थलाचं दर्शन घडू लागलं. कंचुकितुन अर्धवट डोकावनारी तिच्या वक्षाची लोभस चंद्रकोर आता कही त्या मुलाला जागचं उठू देणार नव्हती.
तुला अजून एक विचारू का..?
हो विचारा कि...
तुझं लग्न झालंय का..? नाय म्हणजे, खरं काय ते सांग. विनाकारण लाजू नकोस..!
लग्नाचा विषय निघाल्यावर पोरगं एकदम लाजून गेलं. आणि, गालातल्या गालात हसत नाही म्हणायला लागलं.
मग.. कधी बाहेर बियेर गेला होता का..?
नाजुकाच्या ह्या प्रश्ना सरशी, ते पोरगं आणखीनच लाजून गेलं. आणि म्हणालं,
हो... एकदा गेलो होतो.
एवढी देखणी बाई आपल्याशी 'तसल्या' विषयवार इतक्या मन मोकळेपणाने बोलत आहे. ते पाहून, तो मुलगा सुद्धा भलताच चेकाळला.
मग.... काय-काय केलंस..?
आता मात्र, त्याच्या चेहेऱ्यावर लाली चढली होती. वातावरण भलतंच गरम झालं होतं.
काय नाय.. आपलं तेच...!
आरे, लाजतोस काय. किती वेळ चाललास.. ?
कुठलं काय, अवघ्या दोन मिनिटात मोकळा झालो मी..!

" आपल्याकडं आहे ना, जास्ती वेळ चालायचं औषध सुद्धा आहे..! "

तोंडावरील फोड्यांचा विषय, कोणत्या वळणावर आला होता. याचा त्या मुलाला काहीच तपास लागला नाही. नाजुका फासे टाकत गेली. आणि, तो मुलगा अलगद तिच्या जाळ्यात ओढला जात होता. तिच्या लाडिक बोलण्याने. तो, पूर्णपणे संमोहित झाला होता. तिच्या कामुक बोलण्यामुळे, त्याच्या अंगात कामवासना जागृत झाली होती.
त्या दोघांमध्ये, आता वयाचं अंतर उरलं नव्हतं. त्यांच्यामध्ये, एक प्रकारचा मोकळेपणा आला होता. त्यामुळे, तो मुलगा सुद्धा लाज सोडून तिच्याशी घडाघडा बोलत होता..
आणि, तो नाजुकाला म्हणाला..
तुझ्याकडं असणाऱ्या औषधानं, कितीवेळ चालतोय माणूस..?
चालतोय कि... चांगला अर्धा तासभर चालतोय..!
पण, खरं असतंय का ते औषध..? आणि, त्याचा असर होईलच याची काय ग्यारंटी..?
असर कसा होत नाय..? मी काय आजची विकाय लागेलेय काय ते औषध...!
ते औषध घ्यायला, कितीतरी लोकं लांब लांबून येत्यात माझ्याकडं..
नाय पण.. नाहीच चाललं तर..?
तुला.. औषध वापरून बघायचय का..?
हो.. पण, कसं काय..?
मी हाय कि तुझ्यासमोर..!
नाजुकाच्या " मी हाय कि तुझ्यासमोर " ह्या वाक्क्या सरशी. त्याची अक्कल कामच करायची बंद झाली. फार मोठं विषयांतर झालं होतं, चक्क त्या औषध देणाऱ्या बाईनेच त्याला होकार कळवला होता. एवढी सुंदर उफाड्याची बाई हातातून जाऊ देईल तो तरुणच कसला.
बरं.. किती होतील त्या औषधाचे..?
दोनशे रुपय,
आणि तुझे..?
काय मोल करशील माझा..?
आता तू बोल कि.. तुझ्या मनात काय आहे. ते तरी कळूदेत मला.
हजार रुपय घेते मी.. माणूस जास्ती चालतंय, तासभर काही सोडत नाय.
काही, कमी जास्ती..
कसलं कमी आणि जास्ती घेऊन बसलास, सगळ्या अंगाचा चोळवटा होऊन बसतोय. सोप्पं काम नव्हं ते. आणि, लाडिकपणे त्याला म्हणाली..
तुला बी हायेच कि त्यातली माहिती.
ठीक आहे, चल आवर लवकर..! पण जायचं कुठं..? मी हिताला नाही, बाहेर गावावरून आलो आहे.
त्याची काळजी तू करू नकोस, मी तुला योग्य ठिकाणी घेऊन जाईन..
सौदा पक्का झाला होता. दोनशे रुपये हातात पडताच. नाजुकाने, कसलीशी पुडी त्या मुलाच्या हातात दिली. पिशवीतून पाण्याची बाटली काढली. आणि त्याच्या हातात दिली. त्या पुडीत असणारी पावडर त्या तरुणाने तोंडात टाकली. आणि वरून थोडसं पाणी पिलं.
नाजुकाने आपली पथारी जागेवरच सोडली, रोडला उभी राहून तिने एका रिक्षाला हात केला. रिक्षाने करकचून ब्रेक मारला. दोघेही त्या रिक्षात बसले, नाजुकाने रिक्षा वाल्याला सांगितलं.
आनंद लॉजला घ्या...!
रिक्षाचा मीटर खळकण वाजला... आणि, टर्रर्रर्र sssss करत ती रिक्षा आपल्या मार्गी लागली.
थोड्याच अवधीत.. आनंद लॉज नावाच्या बिल्डींग खाली ती रिक्षा थांबली. रिक्षाचे पन्नास रुपये झाले होते. ते त्याने चुकते केले..
आणि ते दोघे, सोबतच चालत-चालत त्या लॉज मध्ये प्रवेशित झाले. नेहेमीच्या ओळखीतला लॉज असल्यामुळे, नाजुकाच्या एका इशाऱ्यावर आता पता न विचारता लॉज मालकाने रूमची चावी तिच्या स्वाधीन केली. नाजुकाच्या सराईत पावलांनी अंधाऱ्या मार्गाने पुढे कूच केलं. आणि, तिच्या पाठोपाठ हा गडी सुद्धा चालू लागला.
रुमचं कुलूप उघडलं गेलं. आणि ते दोघेही रूम मध्ये प्रवेशित झाले. अधीर झालेल्या त्या मुलाने, एका क्षणात, नाजुकाला आपल्या कवेत ओढून घेतलं. त्याचे ओठ थरथरत होते, तो भलताच कामुक झाला होता. त्याच्या ह्या धसमुसळेपणाला लाडिक नकार देत. कशीबशी त्याच्या कवेतून आपली सुटका करून घेत. नाजुका त्याला म्हणाली..
जरा थांब कि, असली काय घाई लागली आहे तुला..?
नाही... आता राहवत नाहीये मला, वातवरण नुकतच कुठे तापत होतं..
तितक्यात, दरवाजाची कडी वाजली...
मेडम, रूम का भाडां.. सेठने बुलाया है, वो बाहर जाने वाले है.. उनको आनेमे देर लगेगी..
रूम बॉय च्या आवाजाला होकार देत,
हां, नीचे आ रही हुं मैं.. म्हणत..नाजूका त्या मुलाला म्हणाली..
बरं एक काम कर, माझ्या 'कामाचे' आणि लॉज भाड्याचे पैसे माझ्याकडे दे. तू खाली गेलास, तर तुझ्याकडून जास्ती पैसे घेतील. माझं, रोजचं येणं जाणं आहे. त्यामुळे, मला इथे कमी पैसे लागतात. तुझेच दोन पैसे वाचतील.. त्याला सुद्धा, हा फायद्याचा सौदा मंजूर झाला होता.
दे.. तेराशे रुपये दे, मी अशी गेले आणि अशी आले. तोवर तू तयारी करून ठेव.
असं म्हणत, लाडीकपणे तिने त्याच्या केसात हात फिरवला. चेकाळून, त्याने सुद्धा त्याच्या पाकिटातून हजाराची एक आणि शंभराच्या तीन करकरीत नोटा बाहेर काढल्या. आणि, तिच्या हातात दिल्या. लाडिक ठुमका मारत.. पैसे घेत, ती रुमच्या बाहेर पडली.  
नाजुकाच्या मदमस्त स्पर्शामुळे तो खूपच चेतावला गेला होता. कधी एकदा ती येतेय आणि कधी एकदा मी तिच्यावर आरूढ होतोय. अगदी असं झालं होतं त्याला. कपडे काढून, पूर्ण तयारीनीशी तो रूम मध्ये बसला होता. आता फक्त, तिच्या येण्याचीच वाट होती..

बराच वेळ झाला, पण नाजूका काही वर येईना. काही विपरीत तरी घडलं नसावं ना..? या भीतीने, त्याचा घसा कोरडा पडला होता. त्याच्या मनात, नाना विचारांनी गोंधळ घातला होता. एकतर आपण ह्या गावातले नाही, काही गडबड झाली तर..? ह्या विचाराने तो भयभीत झाला होता. काढलेले कपडे, त्याने पुन्हा आपल्या अंगावर चढवले. आणि, तो रुमच्या बाहेर पडला. भीत-भीत जिन्याच्या पायऱ्या उतरत तो खाली आला. कौंटर वर मगाशी होता तोच मुलगा बसला होता. त्याने त्या मुलाला विचारलं...
काही गडबड झालीये का..?
कसली गडबड..?
माझ्याबरोबर आलेली ती बाई, खाली रूमचे पैसे द्यायला आली होती, ती कुठे आहे..?
ती तर, तेंव्हाच बाहेर गेलीय...!
त्या मुलाच्या तोंडून हे वाक्य ऐकताच, त्याला अगदी गरगरायला लागलं. आपण, पुरते फसवलो गेलो आहोत, याची त्याला पूर्णपणे जाणीव झाली..

नाजुकाने घडवलेलं, हे सगळं काही पूर्वनियोजित प्रकरण होतं. त्यामुळे, त्या लॉज मधील मुलाने सुद्धा, त्याला पैश्याकरिता बिलकुल हटकलं नव्हतं. यातच, तो मुलगा काय समजायचं ते समजून गेला होता. रागारागातच तो मुलगा लॉजच्या बाहेर पडला. अनोळखी भागातून तो रस्त्याने पुढे चालत निघाला होता. थोडं पुढे आल्यावर, त्याला थोड्या वेळापूर्वी रेल्वेतून उतरल्याच्या खाणखुणा स्पष्ट जाणवू लागल्या. आणि मगाशी आपण, नेमके इथेच उतरलो होतो. त्याची, त्याला खात्री झाली. उदास मनाने, तो पुन्हा एकदा त्याच रस्त्याला लागला. काही अंतर चालून गेल्यावर, तो पुन्हा एकदा त्याच वळणावर आला. जिथे नाजुकाने आपला ठिय्या मांडला होता.
आणि, समोर पाहतो तर काय...
त्याच्या डोळ्यावर त्याचा विश्वास बसत नव्हता. त्या मगासच्या ठिकाणी, नाजुका पुन्हा येऊन बसली होती. तिला पाहताच, त्याची तळपायाची आग मस्तकात गेली.
पण, बाई माणूस आहे करणार तरी काय..? म्हणून, रागातच तो तिच्यापाशी गेला.
नाजुका, वेड्याचं सोंग वठवत करून सवरून नामानिराळी होत. साधं त्याच्या तोंडाकडे सुद्धा पाहत नव्हती.
आणि, आजूबाजूला पाहात चिरक्या आवाजात रागातच तो तिला म्हणाला...
का.. का असं फसवलंस मला..? दे.. माझे पैसे मला परत दे.
कसले पैसे..?
भाडखाव... जातोस का करू कालवा..? बोलवू का लोकांना..? करू का समधा गाव गोळा..?
नुसती बाईची छेड काढतोयस म्हणाले तर, कुत्र्या सारखं मारल पब्लिक तुला. चल निघ इथून.
मोठा आलाय पैसे मागणारा. नाजुकाचा हा भयंकर पवित्रा पाहून..
गपगुमान तोंड झोडल्या सारखं तो मुलगा तेथून चालता झाला. ना कोणाला काही सांगू शकत होता. आणि ना ही, तो पोलिसात तक्रार नोद्वू शकत होता. आणि, सांगायचंच म्हणल्यावर कोणाला सांगणार तरी काय हो..? सांगायला गेलं तर, लोकच त्याला वेड्यात काढतील. आणि तोंडात शेन घालतील. हे तो पक्कं जाणून होता. म्हणून मुकाट्याने त्याने तिथून काढता पाय घेतला. आणि, आलेल्या कामासाठी तो सरळ निघून गेला. तो दूरवर जाईपर्यंत, नाजुका त्याच्याकडे पाहत होती. पण.. त्या पोराची मागे वळून पहायची काही हिंमत झाली नाही.

दोन तासाच्या फरकाने, चहाचा रिकामा ग्लास घेण्यासाठी तो मुलगा आला होता. चहाचा रिकामा ग्लास आणि पैसे घेता-घेता तो नाजुकाला म्हणाला..
झाली का गं तुझी भवानी..?

हो... झाली बाबा, आता निघते जेवायला. दोनची लोकल येईलच इतक्यात..!

~ पंडित पॉटर ~