पूर्वी माझ्यासोबत, मन्या नावाचा एक व्यक्ती कामाला होता..

नेहमीप्रमाणे.. त्यादिवशी सुद्धा, तो सकाळी सकाळीच मजबूत 'टाकून' आला होता. आजचा, मला त्याचा जरा वेगळाच मूड दिसत होता.
नेहमीप्रमाणे, नमस्कार करण्याकरिता त्याने मला आवाज दिला..

" नमस्कार साहेब...!
" नमस्कार.. काय म्हणतोस मन्या...!

काय नाय, म्हणलं.. चाखना खाणार है का..?

मी, कामाच्या व्यापात.. त्याच्याकडे लक्ष नसल्या सारखं केलं. थोड्यावेळाने, मान वर करून पाहिलं. तर.. हलत, डुलत तो माझ्या समोरच उभा होता.
त्याच्या समाधाना करिता मी त्याला म्हंटलं..
काय खातोयेस रे चाखना ?
त्यावर.. एकदम जोशात तो मला म्हणाला..

आ sss चाखण्याला, मी साधं-सुधं काही खात नसतोय....!

मी, मनात विचार केला. हा, एवढा रुबाबात बोलतोय. तर मग, चाखण्याला तो नेमकं काय खात असेल...? पाच पन्नास रुपयाची 'हातभट्टी' मारणारा हा माणूस. असा काय मोला महागाचा चाखणा खात असणार आहे...?
शेंगदाणे, फुटाणे, वाटाणे ..नेमका काय खात असेल तो ?

माझ्या मनातील कुतूहल जागृत झालं. आणि, माझी उत्सुकता वाढली..!

मी म्हणालो, मन्या बघू काय खातोयेस ते...!
त्याने, खिशातून पावशेर भर काजू असलेली प्लास्टिकची पिशवी बाहेर काढली.
ते पाहून मी तर, अवाकच झालो.

पाचशे रुपये किलोची वस्तू.. हा गडी, चाखण्याला खातोय..!

माझ्या घरातील किराणा माल भरताना. महिन्याला, मी जेमतेम हजार ते बाराशे रुपयाचा सुखा मेवा खरेदी करत असतो. आणि, याला चाखण्याला काजू खायला कसे परवडत असतील...?
माझ्या डोक्यात, विचारांची गर्दी सुरु झाली होती.
परंतु मी, त्या विचारांकडे साफ दुर्लक्ष केलं. आणि, त्याने समोर धरलेल्या पिशवीमधील काही काजू उचलले. आणि, तोंडात टाकले. त्यामुळे...मन्याला हि बरं वाटलं.
शेवटी, मी त्याला विचारलच...!

तुला चाखण्याला.. काजू खायला कसं काय परवडतं...?

त्यावर तो म्हणाला.. त्याचं काय आहे साहेब. माझ्या घरात, डबेच्या डबे भरून काजू, बदाम, मनुके असत्यात. कशाची म्हणून कमतरता नसती बघा..
माझी बायकू,

" मंगल कार्यालयात "

आचाऱ्याच्या हाताखाली कामाला आसती. रग्गड माल आणत आसती तिथून. कशाचीच कमतरता नसती बघा. तिथं, कसलाच हिशोब नसतोय.

त्याचं, हे वक्तव्य ऐकून. मी, कपाळावर हात मारून घ्यायचाच बाकी राहीलो होतो.. पण शेवटी, मी त्या विषयाला फाटा देत.. मनातल्या मनात जाऊदेत, मरुदेत म्हंटल. आणि, त्याची बोलबच्चन ऐकत-ऐकत,

एक-एक काजू, मी हि घशाखाली उतरवत राहिलो..