वाहन चालवण्याच्या बाबतीत, मी खूप शिस्तबद्ध व्यक्ती आहे..
माझ्या कामामध्ये चारचाकी, आणि.. कामावर जाताना दुचाकी, अशा दोन्ही प्रकारच्या गाड्या मी रोजच चालवत असतो. पण त्या दोन्ही गाड्या, मी अगदी पद्धतशीरपणे चालवत असतो.
आपल्यापासून, दुसऱ्या कोणाला त्रास किंवा हानी होऊ नये. हे त्यामागचं एकमेव आणि प्रामाणिक उद्धिष्ट असतं.
बाईक चालवताना.. मी फक्त एकच चूक करत असतो. ती म्हणजे,
मी बाईक चालवताना, माझ्या कानामध्ये हेडफोन घालत असतो. भले हे नियमबाह्य जरी असेल. पण माझ्या माहितीप्रमाणे, त्याला चूक म्हणता येणार नाही.
कारण.. कानात असणारा तो हेडफोन, फक्त माझ्यासाठी.. चुकून कोणाचा फोन आलाच तर घेण्यासाठी मी तो वापरत असतो. ते सुद्धा, बाईक रस्त्याच्या बाजूला घेऊन.
तर, काल संध्याकाळी.. कामावरून सुट्टी झाल्यावर पुण्यावरून पिंपरीत घराकडे येत असताना. कासारवाडीच्या पुलावरून, डावी बाजू धरून मी बाईकवरून सावकाशपणे निघालो होतो. तर माझ्या मागून, रस्ता मोकळा नसताना सुद्धा, विनाकारण रस्ता मागण्याच्या घाईत. एक मूर्ख कॅब चालक ( ड्रायव्हर ) विनाकारण पाठीमागून मोठमोठ्याने हॉर्न वाजवत होता.
त्याच्यासमोर असणारा कारचालक.. त्याला काही बाजू देत नव्हता. आणि, मी तर काय पुलाचा कठडा तोडून पलीकडे जाण्याइतपत शक्तिमान सुद्धा नव्हतो.
तरी सुद्धा.. त्याचं पाठीमागून सतत हॉर्न वाजवणं चालूच होतं. शेवटी वैतागून, मी त्याला हातानेच इशारा करून विचाराता झालो.
" आता.. मी नेमकं काय करू बाबा..? "
मला तर भयंकर राग आला होता, पण करता काय..
तितक्यात.. उजव्या बाजूस असणाऱ्या कार चालकाने, त्याचा थोडासा स्पीड वाढवला. आणि, त्याच्या मागोमाग थोडा स्पीड घेत, माझ्या शेजारी ती संभाव्य कार आल्यावर. मी त्याच्याकडे, एक रागीट तिरका कटाक्ष टाकला. तर त्याने.. लगेच माझी चूक मला दाखवून दिली. स्वतःच्या कानाला हात लाऊन, माझी खिल्ली उडवत तो मला सांगू इच्छित होता.
" कानात हेडफोन घातल्याने, तुला काही समजत नाहीये..! "
प्रत्यक्षात मी चूक नव्हतो, माझ्या बाईकला दोन साईड मिरर आहेत. त्यामुळे, माझं लक्ष पुढे सुद्धा आणि पाठीमागून येणाऱ्या गाड्यांवर सुद्धा असतं. शिवाय, हेडफोनवर मी गाणी सुद्धा ऐकत नाही. आणि मी माझी बाजू धरून एका बाजूने सावकाशपणे पुढे निघालो होतो.
" तर मग.. या, छीचोर्या पोऱ्याचं मी का म्हणून ऐकून घेऊ..?
पण.. मनामध्ये विचार करता करता, शेवटी.. ती कार, तो भर्रकन माझ्यापुढे घेऊन निघून गेला.
पण.. काल, माझं नशीब मात्र फार जोरावर होतं..!
तो कारचालक पुढे तर निघून गेला, पण त्यापुढे नेमका.. नाशिक फाट्यावर रेड सिग्नल लागला होता. सायंकाळी आठची वेळ, रस्त्यावर बरीच गर्दी होती, त्यामुळे.. तो काही माझ्या नजरेच्या टप्प्यात येत नव्हता. कारण, मी त्याच्या गाडीच्या थोडा पुढे होतो. मी एकवार, मागे वळून त्याच्या गाडीचा नंबर पाहिला.
" आणि.. मेल्याचं नशीब फुटलं,
ती गाडी.. नेमकी बाहेर गावची होती. नाही म्हणता, तो गडी किंवा गाडी आमच्या गावातली जरी असती. तरी सुद्धा, मी त्याला नडलो, आणि.. वेळप्रसंगी, लढलो आणि फोडलं सुद्धा असतं.
कारण, मी सुद्धा इथला जन्मजात गाववाला आहे. कोणी, ऐरा गैरा " पाववाला " नाही. आणि कसं आहे, न केलेल्या चुकीला आपल्याकडे बिलकुल क्षमा नाही.
मग भले, पुढे काहीका होईना..!
माझी नजर, माझ्या बाईकच्या साईड मिरर मधेच होती. सिग्नल सुरु झाला. आणि, तो कारचालक सुद्धा अगदी माझ्या बरोबर पाठीमागील बाजूस आला होता. आणि, थोडा पुढे होऊन मि त्याला मुद्दाम अडवा गेलो. तो अजूनही, माझ्या पाठीमागेच होता. आणि अचानकपणे..
योग्य वेळ साधून, मी एकदम जोरात ब्रेक मारला..!
तसा तो सुद्धा जरा बावचळून गेला. आणि कचकन ब्रेक मारत गडबडला सुद्धा. कारण, तो ड्रायव्हर सुद्धा नवाच होता. शेवटी, मी सुद्धा एक कसलेला ड्रायव्हरच आहे ना. माझी नजर कशी फेल होणार..! मी पुन्हा एकदा, थोडं अंतर ठेऊन त्याला हलकासा कट मारला. आता, मला करायची होती. ती माझी खेळी संपली होती. माझं काम उरकलं होतं. आता बाकी, तो सुद्धा फार चिडला होता..!
मी.. हे सगळं करण्याचं कारण म्हणजे..
हा प्रकार घडत असताना, किंवा मी तो जाणूनबुजून घडवत असताना. नकळत, त्या ड्रायव्हरचं लक्ष माझ्या बाईकच्या नंबरप्लेटवर गेलं असणार. कारण, नंबर प्लेटवरून सुद्धा समोरच्या व्यक्तीची आपल्याला कुंडली समजते बरं का. हा माझा वैयक्तिक पुणेरी अनुभव आहे. आणि, त्याची नजर माझ्या बाईकच्या मागील बाजूवर पडल्या बरोबर..
माझ्या बाईकच्या पाठीमागे असणाऱ्या मडगार्ड वरील.. स्टीकर युक्त " मनसेचा " झेंडा, आणि त्याखालोखाल असणाऱ्या " शिवसेनेच्या " डरकाळी फोडणाऱ्या वाघावर नक्कीच गेली असणार.
हे मी, पक्कं ताडून होतो.
" भले.. त्या दोघा भावांनी एकमेकांशी फारकत घेतली असेल. पण माझ्यासाठी, अजूनही ते दोघेही एकसमान आणि एकदिल आहेत..! "
आता ठोका एक, जोरदार जय महाराष्ट्र..!
झालं.. आता बाकी तो सुद्धा फार चिडला होता, माझं काम फत्ते झालं होतं. आणि आता, तो चिडून मागून जोरजोरात हॉर्न वाजवायला लागला होता. आणि, मला सुद्धा नेमकं तेच हवं होतं.
तसा.. मी सुद्धा त्याला माझ्या उजव्या हाताने इशारा करून, त्याला पुढे बोलवून घेतलं.
जसा तो घाईघाईने माझ्या नजरे बाजूला अगदी समोरासमोर आला. तशी मी, त्याला पहिली एक जोरदार शिवी हासडली..
का रे आयघाल्या.. पोट भरायला पुण्यात आलायेस ना, मग तुला एवढी मस्ती कशाला..?
कसं आहे माहितीये का.. आपण एन्ट्री जर दमदार मारली ना.. कि समोरचा व्यक्ती, आपले हावभाव पाहून लगेच जागेवर हागतो. परंतु, त्याकरिता फक्त नियम एकच आहे.
" ती एन्ट्री तेवढी, आपल्याला जोरदार मारता आली पाहिजे..! "
पहिलेच त्याने.. माझ्या बाईकच्या मागचे दोन " दबंग " सिम्बॉल पाहिले होते. त्यावेळीच त्याच्या डोक्यात खळ खट्याकचे आवाज घुमलेच असणार आहेत. आणि त्यात, मी माझ्या हेल्मेटची काच वर केल्यावर,
माझा रावडी दाढीधारी चेहेरा त्याला दिसल्यावर. त्याची तर जागेवरच फाटली.
मग लागला, माझ्याशी हळुवार बोलायला..
मग काय.. बोलताना तो कमजोर पडल्या बरोबर, मी त्याच्यावर शाब्दिक रित्या अगदी नको तसा चढ-चढ चढलो. आणि शेवटी.. माझा शेवटचा पत्ता मी टाकला..
" मादरजात, तू पहिली गाडी साईडला घे "
हे वाक्य ऐकल्यावर मात्र.. घाबरून, त्याने त्याच्या गाडीचा स्पीड भयंकर वाढवला. आणि पलीकडच्या सर्व्हिस रोडने, तो पिंपरीच्या दिशेने पुढे सुसाट पळून गेला. आणि त्याचवेळी, नेमकं मला अंडरग्राउंड रोडने माझ्या घरी जायचं होतं.
तसा काही मी लई भांडखोर मनुष्य नाही. किंवा, रागे भरून लगेच मी त्याच्या मागे सुद्धा लागणार नव्हतो. पण, कसं आहे. बाहेरून पुण्यात आलेल्या मंडळींना " पुणेकर " हे शिस्त लावतातच..!
हेच मला, त्याला दाखवून द्यायचं होतं.
पूर्वीपासून, आम्हा पुणेकरांना कोणी मिळमिळीत म्हणत असतं. तर कोणी, घाटी म्हणत असतं. आमच्यावर पुणेरी पाट्याच्या बहाण्याने बरेच विनोद सुद्धा करत असतात. पण आम्हाला त्याचा कधी राग येत नाही. आम्ही या सगळ्या गोष्टी, अगदी खिलाडूवृत्तीने घेत असतो.
परंतु, आम्ही पुणेकर, जेवढे मवाळ आहोत ना..
त्यापेक्षा कैकपटीने, अगदी जहाल " कडू "सुद्धा आहोत बरं का..!
पुण्यात.. पोटापाण्याच्या विषयाने आल्यावर, कोणीही या गोष्टीची नक्कीच खबरदारी घ्यावी. आम्ही पुणेकर.. स्वतः होऊन, कोणाच्या वाटेला बिलकुल जात नसतो. पण चुकून जर कोणी आमच्या अंगावर आला. तर त्याला.. शिंगावर घ्यायला सुद्धा आम्ही मागेपुढे पाहत नसतो.
