पाच सहा वर्षांपूर्वी, आम्ही तिरुपती बालाजीला निघालो होतो...

पुण्यातील खडकी स्टेशन मध्ये, आम्ही रेल्वेमध्ये प्रवेशित झालो. आम्ही रेल्वेमध्ये चढतो न चढतो तोच, मला शंका आली.
कि, कोणीतरी आमच्या पाळतीवर आहे. आणि, माझी शंका खरी ठरली. अचानक, एक पाच सहा लोकं आमच्यासमोर आले. आणि, त्यांनी आम्हाला रेल्वे तिकीटाची मागणी केली.

ते सगळे जन, स्पेशल स्कोडचे सिविल ड्रेस मधील रेल्वे पोलीस होते.
आमचं आरक्षण, खडकी पासूनच होतं. त्यामुळे, आम्ही सुद्धा कोणतेही आढेवेढे न घेता. त्यांना तिकिटं दाखवली. सगळं काही ठीकठाक होतं...
पण,
आमच्यातील काही मुलांच्या मुखामध्ये माणिकचंद, गोवा नामक गुठ्क्याची गुळणी होती...
योगायोगाने...त्यावेळी सुद्धा, महाराष्ट्रात गुठ्का बंदी होती...!
झालं...
त्या पोलिसांना, एवढं एकच कारण पुरेसं होतं. त्यांनी, सगळ्या मुलांच्या ब्यागा तपासायला सुरवात केली. भरपूर 'माल' त्यांच्या हाती लागला होता. सगळा माल त्यांनी जप्त केला.

त्यातील एक जन म्हणाला.. यांच्याकडे तर पूर्ण पान टपरीच आहे राव..!
ए... घ्या रे ह्यांना पोलीस चौकीवर...!

त्यांच्या ह्या वाक्यासरशी, आमचे धाबे दणाणले. मीच त्यांना म्हणालो,
जाऊद्या साहेब, देवाला चाललोय. एक वेळ माफ करा...!
पण, त्यांनी सहानुभूती दाखवली नाही...!

आमची तारांबळ पाहून, त्यातील एक पोलीस म्हणाला..
ठीक आहे.. किती जनं आहात तुम्ही..?
आकरा जन आहोत..!
ठीक आहे... तुम्हाला, एक लाख दहा हजारची पावती करावी लागेल.
काय बोलायचं राव...
मी म्हणालो.. अहो साहेब, फक्त चार लोकं गुठ्का खाणारे आहेत. मग, आम्हा सगळ्यांना का वेठीस धरताय..?
तर म्हणाला.. हे बघा, तुम्ही दंड वगैरे काही भरू नका. आणि आमच्याशी वाद हि घालू नका. सरळ पोलीस चौकीत चला. तिथे काय निर्णय होईल ते पाहू. आणि, नंतर तुम्ही प्रवासाला निघा..

मी म्हणालो, अहो साहेब, पुणे स्टेशनवर जेमतेम अर्धा तास गाडी थांबते. ह्या वादामध्ये, आमची गाडी निघून जाईल.
पण, त्यांना ह्या गोष्टीचं काहीच सोयरसुतक नव्हतं.
काय करावं.. भला मोठा प्रश्न आमच्यासमोर होता. ह्या गुठ्क्याच्या नादामुळे आमची काही सुटका होणार नव्हती.

शेवटी, तो पोलीस म्हणाला... बरं ठीक आहे, पन्नास हजाराची पावती करा..!
मी म्हणालो.. अहो साहेब, आम्ही प्रत्येकी दोन चार हजार घेऊन प्रवासाला निघालोय. एवढी मोठी रक्कम आमच्याकडे कशी असेल हो..?
तेवढ्यात.. आमच्यातील एक घाबरलेला मित्र मधेच पचकला...

बरं ठीक आहे... अकरा हजाराची पावती करा.

आम्ही, एकूण अकरा जनं होतो. प्रत्येकी हजाराचा दंड बसणार होता.
पण, मी मधेच माझ्या मित्राला दरडावला... गप बस राव तू, विनाकारण काहीही बोलत असतोस..
शेवटी, त्या पोलिसाच्या काय मनात आलं काय माहिती..

म्हणाला.. चल अकराशे रुपये दे..!

आम्ही झटकन, अकराशे रुपये त्यांच्या हातात टेकवले.
त्याने सुद्धा, पटकन हजाराची पावती बनवली. आणि, चक्क शंभर रुपये मला परत केले.
आणि, हसत हसत तेथून निघून गेला.

हे प्रकरण, जवळ-जवळ पंधरा वीस मिनिटं चालू होतं. त्या पोलिसांच्या ग्रुपमधील एका व्यक्तीला, आमच्यातील एक जन ओळखत होता.
पण, त्याला नेमकं कुठे पाहिलंय. ते त्याला आठवत नव्हतं. तरी तो मित्र त्याला म्हणालाच..
साहेब.. तुम्हाला कुठेतरी पाहिलंय हो. पण मला नेमकं आठवेना झालंय.
परंतु.. तो पोलीस हि, त्याच्या प्रश्नाचं उत्तर न देताच तेथून निघून गेला.

त्यानंतर... पाच सहा महिन्यांनी, तोच पोलीस आम्हाला एका लग्नात दिसला. माझ्या मित्राने त्याला ताबडतोब ओळखलं. आणि, त्याला रेल्वेतील प्रसंग कथन केला..
त्यावर तो म्हणाला... नाही राव, अशा आयत्यावेळी आम्हाला ओळख दाखवता येत नाही.
त्यामुळे, इतर मित्र नाराज होतात. दंड फाटले जात नाहीत..!
त्याचा मुद्दाही रास्त होता.

हे सगळं आठवायचं कारण म्हणजे...

सालाबाद प्रमाणे, आज संध्याकाळी आम्ही अकरा जन पुन्हा एकदा तिरुपती बालाजीच्या दर्शनाला निघालो आहोत. आणि, आता सुद्धा गुठ्का बंदी आहे. त्यामुळे, पुन्हा एकदा असा प्रसंग घडू नये. याची मनोमन प्रार्थना करतो.

आणि, तीर्थयात्रेला निघतो...!

आत्तापर्यंत मी फक्त ऐकून होतो. 

परंतु काल, ह्या काणांना त्याची अनुभूती सुद्धा मिळाली. रात्रीच्या किर्र अंधारामध्ये दूरवरून टाळ तबल्याचा आवाजाबरोबर सिनेमातील गाण्याच्या चालीवरील, काही भजनं सुद्धा ऐकू येत होती.

काही भजनी मंडळी, सिनेमातील गाण्यांच्या चालीवर भक्ती गीतं रचत असतात. 

ते का आणि कशाकरिता..? हे एक फार मोठं कोडं आहे..!

जुनी किंवा नवीन भक्तीगीतं खूपच सुरेख आणि मधुर चालीमध्ये रचलेली आहेत. हे, तुम्ही आणि मी सुद्धा जाणतो. तर मग, हि मंडळी सिनेमातील गीतातील चाली भजनांना का म्हणून देत असतील..?

ती विशिष्ट चालीची भक्तीगीतं..( ? ) ऐकताना. 

मला त्या ठराविक गीतामध्ये अभिनय करणारे सिने कलावंतच नजरेसमोर दिसू लागले.

मी तर म्हणतो...

त्या पेक्षा एक कामच करा ना. 

तुम्हाला ठराविक सिने कलावंतांची गीतं म्हणावीशी वाटत असतील. तर, दक्षिणे भारतात जशी अभिनेत्यांची मंदिरं बनवली आहेत. तशी, त्यांची मंदिरं बनवा. आणि, त्या सिने कलावंतांचीच पूजा करा ना. 

कशी वाटतेय कल्पना..?

विनाकारण, देवाला का वेठीस धरताय...?

हल्लीच गणेश उत्सवात...

माझ्या एका मित्राच्या मंडळामध्ये, एका विनोदी कार्यक्रमासाठी. कॉमेडी किंग 'भाऊ कदम' आणि त्यांच्या संपूर्ण ग्रुपला पाचारण करण्यात आलं होतं. 
सादर केलेला तो विनोदी कार्यक्रम, यथासांग पार पडला. 
भाऊंनी, सर्व प्रेक्षकांची हसून-हसून अगदी दमछाक केली होती. कार्यक्रम संपला. सर्व कलाकारांचं आदरतिथ्य झालं. त्यांचा, उचित पाहुणचार झाला. रात्री लगेच, त्यांना बारामतीला दुसऱ्या दिवशी असणाऱ्या शोसाठी निघायचं होतं. 
पण.. मधेच माशी शिंकली..
त्यांच्या प्रवासी बस मध्ये, अचानक काहीतरी मोठा बिघाड झाला..
रात्रीची वेळ, आता मेकेनिक कुठे शोधायचा..? 
मंडळातील काही कार्यकर्त्यांनी बरीच शोधाशोध केली. पण सगळीकडून नकारघंटा ऐकू येत होती.
शेवटी, भाऊ आणि त्यांच्या संपूर्ण टीमने तिथेच मुक्काम करायचा ठरवलं..

आता.. आयत्यावेळी लॉज कुठून मिळणार..?
पण हि समस्या चुटकीसरशी सुटली. मंडळाच्या अध्यक्षांनी, त्यांच्या एका मित्राच्या फ्ल्याट मध्ये त्यांची राहण्याची व्यवस्था केली. बाकी कलाकार मंडळींना सुद्धा, दुसऱ्या एका फ्ल्याट मध्ये राहण्याची व्यवस्था केली.

भाऊ, मुक्कामी थांबणार... 

असं कळताच, मंडळातील कार्यकर्त्यांचा उत्साह आणखीनच द्विगुणीत झाला. भाऊंसोबत विनोदी गप्पांचा मस्तपैकी फड रंगला. जो तो कार्यकर्ता, भाऊ बरोबर फोटो सेशन करू पाहत होता. भाऊ सुद्धा त्यांची हौस पुरवत होते.

गमतीने, भाऊ त्यांना म्हणायचे... अरे, मी किती काळा आहे. माझ्यापेक्षा तुम्ही मुलं खूप सुंदर दिसताय. माझ्याबरोबर कशाला इतके फोटो काढताय...? 

त्यातील एक कार्यकर्ता तर भाऊंना म्हणाला, भाऊ तुम्ही खूप सुंदर दिसताय. खरं तर त्याला म्हणायचं होतं. तुमचा अभिनय खूप सुंदर आहे. अशा आयत्यावेळी अशी चूकभूल होतच असते नाही का.
शेवटी, फोटो सेशन करून भाऊ सुद्धा वैतागले. आणि मुलांना म्हणाले, 

मित्रांनो मला आता खूप थकवा आला आहे. मी जरा आराम करतो. मुलांनी सुद्धा त्यांना ताबडतोब अलविदा केला. 

रात्रीचे दोन वाजून गेले होते. तरुण मुलं, अजून उत्साहीतच होती. त्यांना, झोप काही येतच नव्हती.
तितक्यात, मंडळाच्या अध्यक्षांना भाऊंचा फोन आला...!

"अहो शेठ... कुठे आहात तुम्ही..?
"भाऊ.... आहे ना, मी खालीच उभा आहे.
"जरा वरती येता का..?

अध्यक्ष ताबडतोब वरती गेले. भाऊंना, ज्या फ्ल्याट मध्ये झोपायचं होतं. तिथे अगोदर पासूनच त्या रूम मध्ये बिल्डींगचे मालक बसले होते. 
वय वर्ष ऐंशीचे गृहस्थ..भाऊंकडे हट्ट धरून बसले होते. 

" मला एक गानं म्हणून दाखव."

भाऊ.. त्यांना खूप समजावून सांगत होते. अहो, मी विनोदी कलाकार आहे. गायक नाही..
पण, ते आजोबा काही ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हते.
म्हणायचे.. " त्याला काय होतंय..? म्हण एक गानं."
ह्या वृध्द बाल हट्टापुढे, शेवटी भाऊंनी सुद्धा हात टेकले. आणि अध्यक्षांच्या विनंतीला मान देऊन. त्या आजोबांना भाऊंनी एक गानं म्हणून दाखवलं.

" जिना यहां मरणा यहां इसके सिवा जाणा कहां.. "

ह्या गाण्यात सुद्धा, एकप्रकारचा विनोदच होता. पण, तो कळेल त्यालाच. 
हे गीत ऐकल्यावर, त्या आजोबांना सुद्धा खूप समाधान वाटलं. त्यांची मनोकामना पूर्ण झाली होती. आणि, समाधानाने त्यांनी त्या रूममधून काढता पाय घेतला. 
आणि, भाऊंनी आपलं अंग पलंगावर टेकवलं.. 

साधारण, एकोणीसशे सत्त्याऐंशी चा काळ असावा...

कृष्ण धवल टीव्हीचा तो जमाना. आणि, त्याकाळी तो टीव्ही सुद्धा काही मोजक्याच लोकांच्या घरी असायचा. 

त्यावेळी.. एक वेगळीच गंमत, 

आमच्याघरी टीव्ही तर होता. परंतु वीजजोड नव्हती, अशातला प्रकार होता. मोठ्या बंधूंच्या कंपनीमध्ये, हफ्त्यावर टीव्ही ची स्कीम आली होती. 

वीज जोड नंतर मिळेल. पण टीव्हीची स्कीम परत येईल कि नाही..? याची शास्वती नव्हती. त्यामुळे, त्याकाळी आमच्या घरच्यांनी टीव्ही खरेदीला प्रथम प्राधान्य दिलं होतं. 

टीव्ही पाहण्यासाठी..एखाद्या शनिवार, रविवारी समोरच्या चाळीतून. कोणाकडून तरी, आम्ही तात्पुरती वीजजोडणी करून घेत असू. 

मला चांगलं आठवतंय... 

एका रविवारी, टीव्हीवर खंडहर नावाचा एक क्लासिकल सिनेमा लागला होता. तो सिनेमा, इतका रटाळ आणि कंटाळवाणा होता. कि कोणी, फुकट पहा म्हंटलं तरी मी तो पाहिला नसता. पण तेंव्हा, एकतर घरामध्ये वीजजोड नव्हती.  आणि, काळ्या पांढऱ्या चित्रामध्ये काहीतरी पाहायला मिळतंय. म्हणून, तो कंटाळवाणा सिनेमा सुद्धा आमच्या कुटुंबीयांनी मन लाऊन पाहिला होता.

तर, त्यावेळी माझ्या मित्राच्या घरी घडलेला एक किस्सा तुम्हाला सांगतो.

आम्हा मित्रांपैकी, ह्या मित्राचं कुटुंब खूपच सुसंस्कृत असं होतं. त्याचे वडील, टेल्कोमध्ये मोठ्या हुद्द्यावर कामाला होते. त्यामुळे, बऱ्यापैकी सुखवस्तू असं हे कुटुंब होतं. त्याकाळी, त्यांच्याकडे सुद्धा एक कृष्ण धवल टीव्ही होता. तेंव्हा, दूरदर्शनवर शनिवारी मराठी आणि रविवारी हिंदी सिनेमे लागत असत.. 

एके शनिवारी,    

कोणता तरी, छानसा मराठी सिनेमा लागला होता. उन्हाळ्याचे दिवस, सायंकाळी पाच वाजता थकून भागून मित्राचे वडील कामावरून घरी आले. 

नेहेमीप्रमाणे कामावरून आल्यावर, त्यांनी स्वच्छ अशी अंघोळ केली. पायजमा घातला, हवेमध्ये कमालीचा उकाडा होता. गरम होत आहे म्हणून, त्यांनी अंगामध्ये बनियन वगैरे काही घातली नाही. त्यामुळे, त्यांच्या गोऱ्या कांतीवर पोटावर रुळलेलं जानवं अधिकच स्पष्ट उठून दिसत होतं. 

गोरा, गोमटा, गोल गरगरीत देह.. सर्वांगावर असणारी काळ्या कुरुळ्या केसांची लव, कपाळावर असणारं भलं मोठं शुभ्र टक्कल. आणि, सतत हसत मुख चेहरा असणारे काका. 

मांडी घालून, घर-घर करणाऱ्या पंख्याची हवा खात, टीव्ही वरील सिनेमा पाहात दिवाणावर विसावले.

त्यादिवशी, त्यांच्या घरामध्ये कामाला असणाऱ्या शेजारील वस्तीमधील कामवाल्या बाईबरोबर. एक महिला सुद्धा त्यांच्या घरी सिनेमा पाहायला आली होती.

काका जसे दिवाणवर येवून बसले. तसं, त्या महिलेचं त्यांच्याकडे लक्ष गेलं. 

टीव्ही पाहताना सुद्धा, आपली नजर चौकस आणि चौफेर धावत असते. अशात, एखादा उंदीर जरी एखाद्या कोपऱ्यातून पळाला. तरी सुद्धा, आपल्या नजरेला त्याचं ज्ञान होतं. तर टीव्ही पाहता-पाहता सहजच, त्या महिलेचं समोरच्या भिंतीवरील लावलेल्या फोटोवर लक्ष गेलं.

भिंतीवर.. श्री गोंदवलेकर महाराजांचा पद्मासनातला फोटो अडकवलेला  होता. त्या फोटोमध्ये, आणि काकांचा चेहरा आणि अंगकांती मध्ये बरचसं साधर्म्य होतं. 

भिंतीवरील तो फोटो पाहून त्या महिलेला वाटलं.. 

कि, ह्या व्यक्तीने हौसेखातर स्वतःचा असला उघडाबंब फोटो काढून भिंतीवर लावलाय कि काय..? 

त्यामुळे, ती महिला एकवार त्या फोटोकडे पाहायची. आणि, दुसऱ्या क्षणी काकांकडे पहायची. आणि, तोंडाला पदर लाऊन गालातल्या गालात खुदुखुदू हसायची...

घरातील सगळे जन, सिनेमा पाहायच्या मूडमध्ये होते. त्यामुळे, हा प्रकार लगेच कोणाच्या लक्षात आला नाही. पण... 

हा नेमका काय प्रकार चालू आहे..?  ते, काकांच्या चटकन लक्षात आलं.  

नाही म्हणता, त्यांना सुद्धा त्या बाईचा खूप राग आला होता. 

पण करता काय..?

एकुणात समोरील दृश्य अगदी हुबेहूब होतं..

नंतर, हे प्रकरण खुद्द काकांनी आम्हाला सांगितल्यावर. घरामध्ये, आम्हा सर्वांचा एकच हशा पिकला. आणि आश्चर्य म्हणजे, त्या धमाल मस्तीमधे खुद्द काका सुद्धा सहभागी होते.

हा प्रकार घडल्या नंतर मात्र, 

काकांनी, आमच्या काकूंची कानउघडनी केली. 

आणि, इथून पुढे आपल्या घरामध्ये बाहेरील कोणतीही व्यक्ती टीव्ही पाहायला आली नाही पाहिजे. अशी सक्त ताकीत केली.. 

त्यानंतर... त्यांच्या घरामध्ये,

शेजारील वस्तीमधील महिलांना/पुरुषांना सिनेमा पाहायला कायमचा मज्जाव केला गेला होता.

काही कामानिमित्त.. 

एकदा मी, मराठवाड्यातील जालना या गावी गेलो होतो. त्याठिकाणी, एका मिठाईच्या दुकानात भलतीच गर्दी उसळली होती. त्यामुळे, कुतूहल म्हणून मी सुद्धा त्या गर्दीमध्ये मिसळून गेलो. आणि, त्या गर्दीचा एक भाग झालो..

दुकानात... कढई मध्ये गरम-गरम भजी बनवण्याचं काम चालू होतं. त्याच्या बाजूलाच, एका परातीत जिलेबीचे गोल-गोल नारंगी वेटोळे पाक सोडत निपचित पहुडले होते. चोहीकडे, खमंग सुहास दरवळत होता.

भजी आणि जिलेबी... हे दोन्ही पदार्थ माझ्या अगदी जीवाभावाचे..

पण विषय असा झाला...

दोन्ही पदार्थांची एक-एक प्लेट घ्यावी. तर, ते मला एकट्याला सरणार नव्हतं.

त्यामुळे, मी भजीला प्राधान्य दिलं. आणि, मी त्याचा कुरकुरीत आस्वाद घेऊ लागलो. 

तितक्यात एक व्यक्ती, त्या मिठाई वाल्याला म्हणाला.. 

" अरे भाई, एक 'टक्कर' दे दो..! "

हे नवीन नाव ऐकून, मी तर अगदी चक्रावून गेलो. 

एकतर हे दोघेही, मनुष्य प्राणी आहेत. आता, नेमकी कोण कोणाला टक्कर देणार..? 

हा, मला पडलेला प्रश्न..

पण, त्याचं उत्तर मला ताबडतोड मिळालं..

त्या मिठाई वाल्याने... 

एका कागदा मध्ये, थोडे भजी आणि थोडी जिलेबी एकत्र करून त्या व्यक्तीच्या हातात दिले.

आणि.. अशारितीने, त्याने भजी आणि जिलेबीची संगम घडवून फर्मास टक्कर लाऊन दिली..

आहे कि नाही गंमत...!

घरात गणपती बसवायला, तुम्हाला कोणी जबरदस्ती केली आहे का..?

( भाग :- १ )

आमची फार जुनी परंपरा आहे, आई वडील सांगून गेलेत यात खंड पाडू नकोस, नाही राव करायला लागतय...!

बस्स्स... हि कारणं ऐकून अगदी वैताग आला आहे.
करायचं असेल, तर अगदी मनापासून करा. नाहीतर कशाला उगाच स्वतःला हि त्रास आणि त्या देवाला दुशनं..
परवा गणपती विसर्जन करायला गेलो. आणि, त्याठिकाणी काही विचित्र प्रकार मला पाहायला मिळाले.

एक व्यक्ती, हातामध्ये गणपती घेऊन नदीच्या पुलावर आला. आणि, वरूनच त्याने गणपतीची मूर्ती पाण्यामध्ये टाकून दिली. आणि, आल्या पावली तसाच माघारी फिरला.

एक जाडजूड व्यक्ती, पायामध्ये चपला घालून गणपती विसर्जन करण्यासाठी आला होता. मूर्तीच्या खाली लाकडी पाट सुद्धा नव्हता. मूर्तीच्या चौरंगाला धरून तसाच घेऊन निघाला होता. चुकून तो मातीचा चौरंग तुटला असता तर..?

एक जोडपं, लाकडी पाटावर गणपती घेऊन आले. त्यांनी, विसर्जनाच्या अगोदरची आरती वगैरे काही सुद्धा केली नाही. हौदामध्ये गणपती विसर्जन केला. आणि, तिथे जवळच असणाऱ्या एका भिंतीवर बसून गुलुगुलू गप्पात ते दोघेही रममाण झाले.

तर काही व्यक्तींनी, आपल्या घरातील गणपतीची मूर्ती मोठ्या गणेश मंडळांच्या मांडवात आणून ठेवल्या होत्या.
तुमचा गणपती जेंव्हा विसर्जनाला नेणार आहात. तेंव्हा, त्याच्यासोबत आमचाही गणपती तुम्हीच विसर्जन करून टाका..!

अरे... हे काय आहे राव..?

तसं पाहायला गेलं तर, गणपती आपल्याकडे पाहुणा म्हणून आलेला असतो. दहा दिवस आपण त्याची अगदी व्यवस्थितपणे सरबराई करतो.
मग, शेवटच्या दिवशी हि अनास्था का..?

आपल्या घरी कोणी पाहुणा आला. तर जाते वेळी, आपण त्याला सोडवायला बस स्टेन्ड, एसटी स्टेन्ड किवा रेल्वेस्थानका पर्यंत जात असतो.
अरे... तर मग, हा तर चक्क आपला देव आहे. त्याची विदाई, आपण किती हौसेने थाटामाटात आणि धुमधडाक्यात केली पाहिजे.

हि गोष्ट, खरं तर मी इथे लिहिणार नव्हतो. पण, हे वाचून तरी काही लोकामंध्ये जनजागृती निर्माण होईल. अशी, भोळी अशा बाळगून मी इथे व्यक्त झालो आहे.

क्रमशः 

घरात गणपती बसवायला, तुम्हाला कोणी जबरदस्ती केली आहे का..?

( भाग :- २ )

अजून एक नवीन प्रकार.
धार्मिक परंपरा म्हणून, आपल्या घरामध्ये गणपती बसवायचा. आणि चुकून, त्या घरामध्ये कोणी महिला गर्भार असेल. तर मात्र, गणपती विसर्जन करायचा नाही.
का तर... म्हणे, गणपती विसर्जन केल्यावर घरात गणपती ( मुलगा ) जन्माला येणार नाही. श्रद्धा असावी, परंतु असली फालतू अंधश्रद्धा काय कामाची..?

त्या बाईच्या गर्भार पनाचा, आणि गणपती विसर्जनाचा काडीमात्र संबंध नसतो. उगाचच काहीतरी नवनवीन प्रथा सुरु करायच्या.
अशा कृत्याने, त्या महिलेच्या गर्भात जे मुल वाढत आहे. त्यात काही फरक पडणार असतो का..? कि, घरामध्ये असणारा गणपती विसर्जित केला नाही, तर अशी कोणती शक्ती तिथे निर्माण होते, कि गर्भामध्ये ताबडतोड लिंगबदल घडून येणार असतो..?
विनाकरण, देवाला आणि स्वतःला कोड्यात टाकायचं आणि त्या महिलेला वेठीस धरायचं हे काम आहे. याबाबत, काही लोकांची मला अगदी कीव करावीशी वाटते.

पूर्वी, अशा प्रकारची दोन चार उदाहरणं माझ्या पाहण्यात आली आहेत. त्यातील दोन कुटुंबात, मुली तर दोन कुटुंबात मुलगा जन्माला आलेला मी पाहिला आहे.
कसं सांगावं, आणि कसं समजवावं, हे सगळं विधिलिखित असतं हो..

परवा, पुन्हा एकदा हाच प्रकार घडला...

माझ्या एका मित्राच्या मुलाचं नुकतच लग्न झालं आहे. आणि आता, त्याची सून सुद्धा गर्भार आहे. मी जाणून होतोच, कि याबाबत हा मला काहीतरी विचारणा करणारच..!
आणि, माझी शंका खरी ठरील.
एकांतामध्ये, तो मित्र मला म्हणालाच.. अरे पंडित, घरी 'असा-असा' प्रकार आहे. त्यामुळे, यावर्षी आम्हाला गणपती काही विसर्जन करता येणार नाही.
मी त्याला लाख समजावलं. अरे मित्रा, असं काही नसतं. तुझ्या सुनबाईला जे काही मुल होणार आहे. ते अगोदरच ठरलं गेलं आहे. ते तिच्या गर्भात सुखरूप वाढतंय. तू हे नसते उद्योग का म्हणून करतोयेस..?

पण.. माझं ऐकेल तो मित्र कुठला..!

झालं.. मुर्खापुढे शहाणपण चालत नाही. मी हि त्याच्या हो मध्ये माझा होकार मिसळला. आता, मला त्याचा नवीन प्रश्न,
अरे पण, बाळंतपण झाल्यावर घरी देवाची पूजा अर्चा कोण करणार..? घरात तर सव्वा महिना विटाळ असणार ना..? मी त्याला म्हणालो, मला तू काही एक विचारू नकोस. ते सगळं तुझं तूच ठरव बाबा.

शेवटी, त्याच्या घराशेजारी असणाऱ्या एका गणेश मंडळाच्या मंदिरात ती गणेश मूर्ती ठेवायचा त्याने निर्णय घेतला. पण, हा एकतर्फी निर्णय होता. त्याने तेथील एका कार्यकर्त्याना अशी विचारणा सुद्धा केली. त्या कार्यकर्त्यांनी, याची मागणी साफ धुडकावून लावली.
काय तर म्हणे,
तुमच्या घरातील 'विटाळ' आमच्या मंदिरात कशाला..?

कशाला काय म्हणावं, आणि काय करावं, याचं कोणालाच काहीच भान उरलेलं नाहीये.
एक तर, तो मूर्ख मित्र. आणि, त्याचबरोबर तो बेअक्कल कार्यकर्ता..
आणि पुन्हा म्हणायचं,

गणपती बाप्पा मोरया पुढच्या वर्षी लवकर या...!

अशाने, तुमच्या घरी देव येणार आहे का...?