साधारण, एकोणीसशे सत्त्याऐंशी चा काळ असावा...

कृष्ण धवल टीव्हीचा तो जमाना. आणि, त्याकाळी तो टीव्ही सुद्धा काही मोजक्याच लोकांच्या घरी असायचा. 

त्यावेळी.. एक वेगळीच गंमत, 

आमच्याघरी टीव्ही तर होता. परंतु वीजजोड नव्हती, अशातला प्रकार होता. मोठ्या बंधूंच्या कंपनीमध्ये, हफ्त्यावर टीव्ही ची स्कीम आली होती. 

वीज जोड नंतर मिळेल. पण टीव्हीची स्कीम परत येईल कि नाही..? याची शास्वती नव्हती. त्यामुळे, त्याकाळी आमच्या घरच्यांनी टीव्ही खरेदीला प्रथम प्राधान्य दिलं होतं. 

टीव्ही पाहण्यासाठी..एखाद्या शनिवार, रविवारी समोरच्या चाळीतून. कोणाकडून तरी, आम्ही तात्पुरती वीजजोडणी करून घेत असू. 

मला चांगलं आठवतंय... 

एका रविवारी, टीव्हीवर खंडहर नावाचा एक क्लासिकल सिनेमा लागला होता. तो सिनेमा, इतका रटाळ आणि कंटाळवाणा होता. कि कोणी, फुकट पहा म्हंटलं तरी मी तो पाहिला नसता. पण तेंव्हा, एकतर घरामध्ये वीजजोड नव्हती.  आणि, काळ्या पांढऱ्या चित्रामध्ये काहीतरी पाहायला मिळतंय. म्हणून, तो कंटाळवाणा सिनेमा सुद्धा आमच्या कुटुंबीयांनी मन लाऊन पाहिला होता.

तर, त्यावेळी माझ्या मित्राच्या घरी घडलेला एक किस्सा तुम्हाला सांगतो.

आम्हा मित्रांपैकी, ह्या मित्राचं कुटुंब खूपच सुसंस्कृत असं होतं. त्याचे वडील, टेल्कोमध्ये मोठ्या हुद्द्यावर कामाला होते. त्यामुळे, बऱ्यापैकी सुखवस्तू असं हे कुटुंब होतं. त्याकाळी, त्यांच्याकडे सुद्धा एक कृष्ण धवल टीव्ही होता. तेंव्हा, दूरदर्शनवर शनिवारी मराठी आणि रविवारी हिंदी सिनेमे लागत असत.. 

एके शनिवारी,    

कोणता तरी, छानसा मराठी सिनेमा लागला होता. उन्हाळ्याचे दिवस, सायंकाळी पाच वाजता थकून भागून मित्राचे वडील कामावरून घरी आले. 

नेहेमीप्रमाणे कामावरून आल्यावर, त्यांनी स्वच्छ अशी अंघोळ केली. पायजमा घातला, हवेमध्ये कमालीचा उकाडा होता. गरम होत आहे म्हणून, त्यांनी अंगामध्ये बनियन वगैरे काही घातली नाही. त्यामुळे, त्यांच्या गोऱ्या कांतीवर पोटावर रुळलेलं जानवं अधिकच स्पष्ट उठून दिसत होतं. 

गोरा, गोमटा, गोल गरगरीत देह.. सर्वांगावर असणारी काळ्या कुरुळ्या केसांची लव, कपाळावर असणारं भलं मोठं शुभ्र टक्कल. आणि, सतत हसत मुख चेहरा असणारे काका. 

मांडी घालून, घर-घर करणाऱ्या पंख्याची हवा खात, टीव्ही वरील सिनेमा पाहात दिवाणावर विसावले.

त्यादिवशी, त्यांच्या घरामध्ये कामाला असणाऱ्या शेजारील वस्तीमधील कामवाल्या बाईबरोबर. एक महिला सुद्धा त्यांच्या घरी सिनेमा पाहायला आली होती.

काका जसे दिवाणवर येवून बसले. तसं, त्या महिलेचं त्यांच्याकडे लक्ष गेलं. 

टीव्ही पाहताना सुद्धा, आपली नजर चौकस आणि चौफेर धावत असते. अशात, एखादा उंदीर जरी एखाद्या कोपऱ्यातून पळाला. तरी सुद्धा, आपल्या नजरेला त्याचं ज्ञान होतं. तर टीव्ही पाहता-पाहता सहजच, त्या महिलेचं समोरच्या भिंतीवरील लावलेल्या फोटोवर लक्ष गेलं.

भिंतीवर.. श्री गोंदवलेकर महाराजांचा पद्मासनातला फोटो अडकवलेला  होता. त्या फोटोमध्ये, आणि काकांचा चेहरा आणि अंगकांती मध्ये बरचसं साधर्म्य होतं. 

भिंतीवरील तो फोटो पाहून त्या महिलेला वाटलं.. 

कि, ह्या व्यक्तीने हौसेखातर स्वतःचा असला उघडाबंब फोटो काढून भिंतीवर लावलाय कि काय..? 

त्यामुळे, ती महिला एकवार त्या फोटोकडे पाहायची. आणि, दुसऱ्या क्षणी काकांकडे पहायची. आणि, तोंडाला पदर लाऊन गालातल्या गालात खुदुखुदू हसायची...

घरातील सगळे जन, सिनेमा पाहायच्या मूडमध्ये होते. त्यामुळे, हा प्रकार लगेच कोणाच्या लक्षात आला नाही. पण... 

हा नेमका काय प्रकार चालू आहे..?  ते, काकांच्या चटकन लक्षात आलं.  

नाही म्हणता, त्यांना सुद्धा त्या बाईचा खूप राग आला होता. 

पण करता काय..?

एकुणात समोरील दृश्य अगदी हुबेहूब होतं..

नंतर, हे प्रकरण खुद्द काकांनी आम्हाला सांगितल्यावर. घरामध्ये, आम्हा सर्वांचा एकच हशा पिकला. आणि आश्चर्य म्हणजे, त्या धमाल मस्तीमधे खुद्द काका सुद्धा सहभागी होते.

हा प्रकार घडल्या नंतर मात्र, 

काकांनी, आमच्या काकूंची कानउघडनी केली. 

आणि, इथून पुढे आपल्या घरामध्ये बाहेरील कोणतीही व्यक्ती टीव्ही पाहायला आली नाही पाहिजे. अशी सक्त ताकीत केली.. 

त्यानंतर... त्यांच्या घरामध्ये,

शेजारील वस्तीमधील महिलांना/पुरुषांना सिनेमा पाहायला कायमचा मज्जाव केला गेला होता.