मस्ती..

तुम्ही, रेल्वेमध्ये किंवा अन्यत्र हिजड्यांचा उपद्रव पाहिला किंवा अनुभवला असेलच. 

परंतु... तुमच्यापैकी कोणी, त्यांची मस्ती जिरवलेली पाहिली आहे हा..? 

नसेल, तर सांगतो.. मी पाहिलीय..!

परवा आम्ही, रेल्वेने तीरुपतीवरून कोल्हापूरला निघालो होतो. पंचविशीतली काही टारगट मुलं सुद्धा आमच्याच बोगीमध्ये बसलेली होती. ती मुलं काही आमच्या ओळखीची नव्हती. पण, भलतीच व्रात्य मुलं होती. रात्री नऊ वाजता, हरिप्रिया एक्स्प्रेस कोल्हापूरकडे मार्गस्थ झाली. तशी, रात्रभर यांच्या मोबाईलवर नवनवीन गाणी वाजू लागली. 

सोबतच.. ओरडणं, शिव्या घालणं, किंचाळनं, हसणं, नाचणं आणि दंगामस्ती चालूच होती. 

वादाचं काम नको... 

म्हणून, आम्ही त्याकडे साफ दुर्लक्ष केलं. थोड्यावेळाने थकून भागून झोपी जातील. म्हणून, आम्ही त्यांचा विचार सोडून दिला. 

पण, ती दमणारी पोरं नव्हतीच. रात्रभर, त्यांचा दंगा चालूच होता.

सकाळ झाली.. कि ते, पुन्हा सुरु झाले... गाण्यावर गाणी,

शांताबाई, जपून दांडा धर, आदी तत्सम गीतांचा आमच्यावर भडीमार चालूच होता.

दुपारी बाराच्या सुमारास...

रेल्वेमध्ये ढोलकी वादन करून पोटाची खळगी भरणारी दोन तरुण मुलं आमच्या बोगीमध्ये चढले. बोगीमध्ये येताच... त्यांनी, ढोलकीच्या थापेची एक जबरदस्त सुरेल झलक दाखवली.

सगळी बोगी खुश...

झालं.. त्या मुलांना भलताच चेव चढला. आणि, ती मुलं त्यांना म्हणाले..

बजाव रे बजाव... मस्त अच्छा गाना बजाव...!

ढोलकीवर थाप मारून... त्यांच्या सुरेल चिरक्या आवाजात, तारीफ तेरी निकली है दिलसे, शिर्डीवाले साईबाबा हे गीत म्हणायला सुरवात केली. 

परंतु, असली देवाधर्माची गाणी त्यांना आवडणार होती का..! ते शक्यच नव्हतं.

ती मुलं, त्या ढोलकी वादकाला म्हणाले...

ए SSS शांताबाई बजा..!

ते बिचारे ढोलकीवादक हिंदी भाषिक होते. त्यांना, शांताबाई हा काय प्रकार आहे..?
तेच मुळात माहित नव्हतं. 

ते म्हणाले... " नाही यार, हमका ये सांताबाई मालूम नाही है..! "

झालं... ह्या मुलांनी लागलीच, त्या कलाकारांना त्यांच्या मोबाईवरील शांताबाई हे गीत चांगलं दोन चार वेळा ऐकवलं. ती मुलं सुद्धा, थोड्याच अवधीत ते गाणं वाजवण्यात पारंगत झाले.

आणि नेमकं त्याच वेळेत, त्या बोगीमध्ये.. दोन छक्क्यांनी एन्ट्री मारली...

छक्क्यांना पाहून, ती मुलं खूपच चेकाळली..

त्या हिजड्यांना, चारी बाजूंनी मुलांनी गराडा घातला. आणि, त्यांना शांताबाई गाण्यावर नाचायला लावलं. सुरवातीला, त्या हिजड्यांना सुद्धा खूप मजा वाटली. ती तरुण मुलं सुद्धा त्यांच्या सोबत ठुमका लावत होते..

चकरा, नखरा, चकरा, नखरा.. गीतावर, त्यांनी सुद्धा जोरदार ठुमके लगावले..

गानं संपलं, कि ती मुलं.. त्या हिजड्यांना आणि ढोलकी वादकाला एक ठराविक रक्कम द्यायचे. आणि पुन्हा एकदा, त्याच गीताची आणी नाचाची फर्माईश व्हायची..

असं दोन चार वेळा झालं.. 

शेवटी, ते छक्के सुद्धा वैतागले. आणि, तेथून जाऊ लागले. पण हि पोरं लैच अवली निघाली. 

कुठं चालला..?  नाSSSSच  

म्हणून, त्यांना जबरदस्ती करू लागले. 

इतर वेळी, रेल्वेतील प्रवाश्यांकडून जबरदस्तीने पैसे उकळणारे छक्के. त्या दिवशी मला खूपच दीनवाणे आणि असहाय्य वाटू लागले होते. ढोलकीवाला सुद्धा जागेवरून उठला, कि ते त्याला ताबडतोब खाली बसवायचे. 

आणि.. बजाSSSव चा आदेश द्यायचे.. 

हिकडं ढोलकी वाजली, कि तिकडे घाबरून ते छक्के नाचायला सुरवात करायचे..

आम्ही तर, हसून-हसून अगदी बेजार झालो होतो...

ह्या अघटीत प्रकारामुळे...तो ढोलकी वाला, आणि ते दोन छक्के पक्के परेशान झाले होते. 

कधी एकदा, आपण ह्या मुलांच्या तावडीतून सुटतोय. अगदी असं झालं होतं त्यांना. बिचारे, अगदी रडकुंडीला आले होते. 

शेवटी, हातापाया पडून कशीबशी त्या मुलांच्या तावडीतून त्यांनी आपली सुटका करून घेतली. आणि, ते रेल्वेच्या बाहेर पडले...

ह्या मुलांना, ते छक्के इतके भयंकर वैतागले होते. कि गाडीतून खाली उतरल्यावर ते अक्षरशः त्या मुलांना शिव्या शाप देत दगडी मारत सुटले होते. ढोलकी वाल्याने तर, त्या गाडीतूनच काढता पाय घेतला, आणि त्या गाडीतून कायमचा पोबारा केला. 

एकंदरीत, हसावं कि रडावं अशी परिस्थिती निर्माण झाली होती.

त्या मुलांनी, हिजड्यांची चांगलीच जिरवली होती. पण त्या ढोलकी वाल्याचे हाल मला पाहवत नव्हते. शेवटी काय आहे. ते म्हणतात ना...

गव्हा सोबत, किडे सुद्धा रगडले जातातच.