हल्लीच गणेश उत्सवात...

माझ्या एका मित्राच्या मंडळामध्ये, एका विनोदी कार्यक्रमासाठी. कॉमेडी किंग 'भाऊ कदम' आणि त्यांच्या संपूर्ण ग्रुपला पाचारण करण्यात आलं होतं. 
सादर केलेला तो विनोदी कार्यक्रम, यथासांग पार पडला. 
भाऊंनी, सर्व प्रेक्षकांची हसून-हसून अगदी दमछाक केली होती. कार्यक्रम संपला. सर्व कलाकारांचं आदरतिथ्य झालं. त्यांचा, उचित पाहुणचार झाला. रात्री लगेच, त्यांना बारामतीला दुसऱ्या दिवशी असणाऱ्या शोसाठी निघायचं होतं. 
पण.. मधेच माशी शिंकली..
त्यांच्या प्रवासी बस मध्ये, अचानक काहीतरी मोठा बिघाड झाला..
रात्रीची वेळ, आता मेकेनिक कुठे शोधायचा..? 
मंडळातील काही कार्यकर्त्यांनी बरीच शोधाशोध केली. पण सगळीकडून नकारघंटा ऐकू येत होती.
शेवटी, भाऊ आणि त्यांच्या संपूर्ण टीमने तिथेच मुक्काम करायचा ठरवलं..

आता.. आयत्यावेळी लॉज कुठून मिळणार..?
पण हि समस्या चुटकीसरशी सुटली. मंडळाच्या अध्यक्षांनी, त्यांच्या एका मित्राच्या फ्ल्याट मध्ये त्यांची राहण्याची व्यवस्था केली. बाकी कलाकार मंडळींना सुद्धा, दुसऱ्या एका फ्ल्याट मध्ये राहण्याची व्यवस्था केली.

भाऊ, मुक्कामी थांबणार... 

असं कळताच, मंडळातील कार्यकर्त्यांचा उत्साह आणखीनच द्विगुणीत झाला. भाऊंसोबत विनोदी गप्पांचा मस्तपैकी फड रंगला. जो तो कार्यकर्ता, भाऊ बरोबर फोटो सेशन करू पाहत होता. भाऊ सुद्धा त्यांची हौस पुरवत होते.

गमतीने, भाऊ त्यांना म्हणायचे... अरे, मी किती काळा आहे. माझ्यापेक्षा तुम्ही मुलं खूप सुंदर दिसताय. माझ्याबरोबर कशाला इतके फोटो काढताय...? 

त्यातील एक कार्यकर्ता तर भाऊंना म्हणाला, भाऊ तुम्ही खूप सुंदर दिसताय. खरं तर त्याला म्हणायचं होतं. तुमचा अभिनय खूप सुंदर आहे. अशा आयत्यावेळी अशी चूकभूल होतच असते नाही का.
शेवटी, फोटो सेशन करून भाऊ सुद्धा वैतागले. आणि मुलांना म्हणाले, 

मित्रांनो मला आता खूप थकवा आला आहे. मी जरा आराम करतो. मुलांनी सुद्धा त्यांना ताबडतोब अलविदा केला. 

रात्रीचे दोन वाजून गेले होते. तरुण मुलं, अजून उत्साहीतच होती. त्यांना, झोप काही येतच नव्हती.
तितक्यात, मंडळाच्या अध्यक्षांना भाऊंचा फोन आला...!

"अहो शेठ... कुठे आहात तुम्ही..?
"भाऊ.... आहे ना, मी खालीच उभा आहे.
"जरा वरती येता का..?

अध्यक्ष ताबडतोब वरती गेले. भाऊंना, ज्या फ्ल्याट मध्ये झोपायचं होतं. तिथे अगोदर पासूनच त्या रूम मध्ये बिल्डींगचे मालक बसले होते. 
वय वर्ष ऐंशीचे गृहस्थ..भाऊंकडे हट्ट धरून बसले होते. 

" मला एक गानं म्हणून दाखव."

भाऊ.. त्यांना खूप समजावून सांगत होते. अहो, मी विनोदी कलाकार आहे. गायक नाही..
पण, ते आजोबा काही ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हते.
म्हणायचे.. " त्याला काय होतंय..? म्हण एक गानं."
ह्या वृध्द बाल हट्टापुढे, शेवटी भाऊंनी सुद्धा हात टेकले. आणि अध्यक्षांच्या विनंतीला मान देऊन. त्या आजोबांना भाऊंनी एक गानं म्हणून दाखवलं.

" जिना यहां मरणा यहां इसके सिवा जाणा कहां.. "

ह्या गाण्यात सुद्धा, एकप्रकारचा विनोदच होता. पण, तो कळेल त्यालाच. 
हे गीत ऐकल्यावर, त्या आजोबांना सुद्धा खूप समाधान वाटलं. त्यांची मनोकामना पूर्ण झाली होती. आणि, समाधानाने त्यांनी त्या रूममधून काढता पाय घेतला. 
आणि, भाऊंनी आपलं अंग पलंगावर टेकवलं..