वर्षभरापासून आमच्या घरी, कपडे धुण्याकरिता. आम्ही म्हणजे, माझ्या सौभाग्यवतीने कामा करिता एका मावशीला नियुक्त केलं आहे..
त्यामुळे...  हल्ली असं सर्रास घडतं. मी, कपडे परिधान करत असताना..
कधी नाही ते, माझ्या शर्टाची बटनं मला तुटलेली आढळतात. 

सरळ हिशोब आहे, आपली बायको स्वतः कपडे धुवत असेल, तर ती  नवऱ्याची कपडे अगदी प्रेमाने आणि आत्मीयतेने धुवणार ना. आणि, त्यामुळे त्या कपड्यांना झगमगाट सुद्धा भरपूर आणि त्या कपड्यांना भरपूर आयुष्य सुद्धा लाभणार. तर मग.. शर्टाची बटनं तुटणं, वा विशिष्ट ठिकाणी कपडे फाटणं. हि खूप दूरची गोष्ट झाली. हे सत्य सुद्धा, कोणी नाकारू शकत नाही.

पण, करता काय..? मजबुरी का नाम..

त्यामुळे.. सकाळी कामावर जातेवेळी, कपडे घालताना मी पाहतो. तर, कधी-कधी माझ्या शर्टची काही बटनं मला तुटलेली आढळतात. त्यावेळी, एकतर मला कामावर जायची घाई झालेली असते.
आणि, सिनेमा मध्ये दाखवतात त्याप्रमाणे. अंगावर घातलेल्या शर्टच्या वरील बाजूस सुई दोरा घेऊन छातीवरील माझ्या शर्टाचं बटन टाचताना. बायकोला 'काही' करण्याइतपत, माझ्याकडे वेळ सुद्धा नसतो..

त्यामुळे, घाईघाईने मी दुसरा एखादा शर्ट घालून कामावर निघून जातो..!

प्रेमात असताना..

प्रेयसीच्या मुखातला, उष्टा 'घास' सुद्धा प्रियकराला गोड लागत असतो.
लग्न झाल्यानंतर, कालांतराने...

त्याच प्रियकराला, 

तिच्या तोंडाचा 'वास' सुद्धा सहन होत नसतो.

किती फिरतोस रे बाबा..

ह्या विषयवार, दीड वर्षात बरेच विनोद निर्माण झाले. काल परवा, ब्रिटन वारीवर असताना तर. त्या विनोदांनी अगदी कहरच केला. लोकशाही मध्ये हे सगळं चालायचंच. त्याचं कोणी वाईट मानून घेऊ नये.

पण, एक गोष्ट मला इथे नमूद करावीशी वाटतेय...!

स्वतःवरून उदाहरण घ्या, आपण काय रोज उठून फिरायला जात नाही. वर्षातून एकदा किंवा खूप झालं तर दोनदा. याच्या पलीकडे काय आहे नाही का.. 
पण, आपण ती नियोजित सहल करत असताना तिसऱ्या, चौथ्या दिवशीच आपल्याला घराची आठवण येते. घराबाहेर कितीही सुखसोयी असुध्यात, पण आपल्याला घरचेच वेद लागतात. ते का..? 
कारण, घराबाहेर कितीही उंची सुविधा असल्या. तरी, आपल्याला आपलं घरच चांगलं वाटत असतं. शेवटी, आपलं ते आपलंच असतं..

आपण, तरणे ताटे असताना फिरण्याच्या बहाण्याने का होईना वर्षातून दोनदा हफ्ताभर घराच्या बाहेर राहू शकत नाही.. तर, या वयात हा व्यक्ती इतके देश फिरण्याची धावपळ कशासाठी करत असावा..?

फुकटात देश विदेश फिरायला मिळतोय म्हणून...? 

नाही... त्यापाठीमागे, नक्कीच काही तरी ठोस कारणं असतील. असं, मला तरी मनापासून वाटतंय. आणि, येत्या काळात आपल्याला ते पाहायला सुद्धा मिळेल..
जास्ती काही चर्चा करत बसत नाही..

आलिया भोगाशी असावे सादर.. असं म्हणा, आणि विषयाला पूर्णविराम द्या.

स्कुटीवर.. डबल सिट बसून निघालेल्या मुलींना पाहून.

बाईकवर,
सिंगल सिट असणाऱ्या मुलांचा..

फारच 'जळफळाट' होतो...!

मन चाहे गीत...

विविध भारतीवरील, त्या खर्जातल्या आवाजाचा एकेकाळी मी खूप मोठा चाहता होतो. त्यावेळी, माझ्या घरी सुद्धा टेपरेकॉर्डर होता. परंतु, मला मन चाहे गीतं काही ऐकायला मिळायची नाहीत. कारण, घरी नेहेमी त्याच-त्याच केसेट लावल्या जायच्या. आणि, त्याचा तर मला जाम कंटाळा यायचा. दर महिन्याला नवीन केसेट आणायला पैसे तरी कोणाकडे होते..! 
आणि त्यात, माझी आवड तर बापरे बाप..

त्या लहान वयात, मी अण्णाभाऊ साठे यांना वाचून मोकळं केलं होतं. तर मग, मी किती पुढचा असेल. याची तुम्हाला कल्पना आलीच असेल. बांगो.. बांगो.. बांगो च्या  जमान्यात. " जब भी ये दिल उदास होता है. जाने कौन आसपास होता है. " अशी दिलखेचक दर्दी गीतं ऐकायची मला त्यावेळी सवय होती. 
तर मुद्दा असा...
कि त्याकाळी, घरोघरी फोन नव्हते. त्यामुळे, मन चाहे गीत ह्या कार्यक्रमात आपली आवडती गीतं रेडियोवर ऐकण्याकरिता लोकं आकाशवाणी मध्ये तशी फर्माईशी पत्रं पाठवायचे. मग, आपला नंबर कधी लागतोय. त्याकरिता, रोज नित्यनेमाने तो कार्यक्रम ऐकणं क्रमप्राप्त असायचं. न जाणो, एखाद दिवशी आपलं नाव रेडियोवर यायचं. आणि, ते ऐकायला आपण तिथे हजर नसायचो. नाही का...
त्यामुळे, त्याकाळी वेळातवेळ काढून. अशी फर्माईश पाठवणार्या व्यक्ती. त्या कार्यक्रमा पुरतं का होईना... ते, रेडियो समोरून हलायचेच नाहीत.. त्या बाबतीत, हि लोकं खूप चौकस असायची.

आता, प्रत्येक गोष्टीचं रुपडं बदलत चाललं आहे. त्यामुळे, विविध भारतीने सुद्धा कात टाकली आहे. आता, सर्रास फोनद्वारे आपल्या गीताची फर्माईश कळवली जाते. किंवा त्याहीपुढे जाऊन, एसएमएस द्वारे सुद्धा आपल्या आवडत्या गीताची नोंद होऊ लागली. 
हल्ली तर, मोबाईल मध्ये सुद्धा रेडियो असतो. त्यामुळे, काम करता करता सुद्धा आपण त्या कार्यक्रमांचा आनंद घेऊ शकतो. किंवा, आपल्या आवडत्या गीताच्या फर्माईशी करिता ताटकळत बसण्याची सुद्धा आपल्याला आवश्यकता भासत नाही.

आजच्या घडीला इंटरनेटच्या माध्यमातून, आपण पाहिजे तेंव्हा आणि हवं ते गीत पाहू किंवा ऐकू शकतो. पण, शेवटी नावलौकिकाचा प्रश्न आला. कि, अशा फर्माईशी आल्याच. प्रत्येक व्यक्ती, हा नावाचा भुकेला असतो. सगळेच काही स्टार होऊ शकत नाहीत. 
त्यामुळे, आपलं नाव कोणाला माहित असो अथवा नसो. पण आपण, स्वतःच नाव जरी त्या रेडियोवर ऐकलं. तरी, आपल्या जीवनाचं सार्थक झाल्यासारखं वाटतं. त्यामुळे, स्वतःच्या नावाचं लौकिक ऐकण्यासाठी हे माध्यम फारच प्रभावी ठरत होतं आणि आहे..

और.. पुणासे, पंडित पॉटर इन्होने अपनी फर्माईश भेजी है. फिल्म का नाम है, अग्नी परीक्षा और गीत के बोल है..

ओह ओह रे मन गुण गुण गुण गुण झूम के. 
गा रे कोही गीत, 
जिसे सुनके जागे मेरा सोया सोया मित.

खरंच, इंग्रज खूप हुशार होते....

त्यांनी, ज्या कोणत्या देशावर राज्य केलं. तिथे-तिथे आपली छाप सोडून ते तेथून निघून गेले. त्यांनी कोणतंही काम करताना, पुढील पन्नास वर्षांचा विचार केला. म्हणून, भारतात त्यांनी राज्य केल्या नंतर आजवर सगळं काही ठीकठाक चालू होतं. असं म्हंटलं तर, ते वावगं ठरू नये.

तर मग, त्या सुधारणांमध्ये सुद्धा बऱ्याच गोष्टी आल्या. 
रस्ते, रेल्वेसेवा, ईमारती, या गोष्टींमध्ये त्यांचा बराच दूरदृष्टीपणा जाणवतो.
आजही.. त्यांनी बांधलेल्या भव्य दगडी आणि सुंदर ईमारती भारतात दिमाखात उभ्या आहेत. त्यामुळे, भारतात असून सुद्धा आपण विदेशात असल्याचा आपल्याला भास होत असतो. वानगीदाखल, मुंबई मधील पूर्वीचं व्हीटी स्टेशन आणि आत्ताचं छत्रपती शिवाजी टर्मिनस. पुण्यातील रे मार्केट आणि हल्लीचं महात्मा फुले मंडई.. आणि, अशी बरीच उदाहरणं असतील..
हे सत्य, कोणीही नाकारू शकणार नाही.

मुंबई मध्ये सुद्धा, पूर्वी ट्राम धावायची. तिला नामशेष करून कोणी काय मिळवलं असेल. ते तो परमेश्वरच जाणो.. त्यामुळे, मागील पन्नास वर्ष कोणालाच नवीन कामांचं काहीच सोयरसुतक नव्हतं. नाही म्हणता, 'संमिश्र' सरकारकडून थोडीफार कामं झाली सुद्धा असतील.
पण कसं आहे माहितीये का..
भरगच्च घरामध्ये, एखाद दुसऱ्या वस्तूची भर पडली. तर, ती आपल्याला चटकन जाणवत नाही. असं सुद्धा काही घडलं असेल.
पण, मोदी लाट अचानक येत नसते हो. त्याचा, उद्रेक व्हावा लागतो. तेंव्हा, ह्या गोष्टी घडायला सुरवात होते.
कालच्या बिहारी निकालानंतर, बऱ्याच लोकांचा जीव भांड्यात पडला असेल.
का, तर..
त्यामुळे, त्यांचं अस्तित्वं टिकून राहणार आहे ना..! नाहीतर, वर्ष भरापूर्वी सगळ्यांचे पत्ते कट झाल्यात जमा होते. सगळ्यांनी आशा सोडून दिल्या होत्या.

" माझं अस्तित्व टिकून राहावं. म्हणून, विरोधाला विरोध करणारे खरे देशद्रोही आहेत. "

असं, माझं ठाम मत आहे.
सुभाष बाबूंची हत्या घडवली गेली. लाल बहादूर शास्त्रींना यमसदनी धाडलं गेलं. अजून, बरीच ज्ञात अज्ञात उदाहरणं असतील. पण, आपणा सर्वसामान्यांना माहित असलेली हि ठळक उदाहरणं..
कोण होता हो या घटनां पाठीमागचा करता करविता..?
आणि, मी वर उल्लेख केलेली दोन्ही माणसं खूप वाईट होती असं तरी आहे का..?
मग यांचा गेम प्लान का झाला..? आणि, तो कोणी करविला..?
कोणीतरी असेलच ना...!
पण, हे जे कोणी असतील. त्यांचा छडा आजवर का लागला नाही..?
कारण, सुभास बाबू आणि लाल बहादूर हे दोघेही एकाच पक्षात होते. फक्त, जहाल आणि मवाळ एवढाच काय तो त्यांच्यात फरक असेल. त्यांना, जर कोणी तिसऱ्या पक्षाच्या व्यक्तीने मारलं असतं. तर आतापर्यंत, त्याचा किंवा त्या पक्षाचा भारतात नामोनिशान राहिला नसता.

मी काही, फार मोठा राजकारणी नाही. किंवा, फार मोठा विश्लेषक सुद्धा नाहीये.
पण, परमेश्वराने थोडी फार अक्कल मला सुद्धा दिली आहे. बस, एवढंच सांगायचं होतं.
बाकी, कोणी हुरळून जाऊ नका....

त्या मोदीला.. ना आगा ना पिच्छा, त्याने करायचं तरी " कोणासाठी..? "

हा, 'फालतू' पर्याय त्यांच्याकडे नाहीये. थोडावेळ, पक्ष बाजूला ठेवा.
एक आदर्श व्यक्ती म्हणून, हा मनुष्य मला फार प्रिय आहे. आणि, शेवटपर्यंत राहील यात शंका नाही. फक्त, त्यांना त्यांचा कार्यकाल पूर्ण करूद्यात. बघुयात काय होतंय ते..

जागे व्हा, लाटणं शिरे पर्यंत गप्प राहण्यात काहीच अर्थ नाहीये. 

तसं पाहायला गेलं तर...
कुत्रा.. ह्या प्राण्याविषयी, मला फारसा लळा नाहीये.  कारण, एकदा मध्यरात्री मी कामावरून घरी येत असताना. काहीएक कारण नसताना, माझ्या चालत्या सायकलवर. उभ्या-उभ्या, एका भटक्या कुत्र्याने माझ्या पोटरीचा लचका काढला होता.  तेंव्हापासून, ह्या जातीवर मी फारच खार खाऊन असतो. 

काही वर्षांपूर्वी, मी सुद्धा एक कुत्रा पाळला होता. त्यामुळे, त्याला कुरवाळण्याच्या किंवा दरडावण्याच्या काही क्लुप्त्या मला अवगत आहेत. हा भाग अलहिदा. या गोष्टीचा मला भविष्यात कधीतरी उपयोग होईल असं वाटलं नव्हतं.  परंतु, त्याचा मला काल बराच उपयोग झाला.
खरं तर, मला कुत्रा चावल्या पासून मी त्यांना फारच भिऊन असतो. परंतु, कालचा प्रसंग अगदी बाका होता. 
रात्री.. साडे अकराची वेळ, मी माझ्या बाईकवर घरी निघालो होतो. घराजवळ वळताना, एका अंधाऱ्या ठिकाणी, चार पाच कुत्र्यांनी एका तरुण मुलीला घेरलं होतं. गुरकून तिच्यावर चाल करू पाहत होते. खरं तर, त्यावेळी मी तिला.. " इतक्या रात्री कुठे फिरतीयेस " म्हणून, दरडावण्याच्या तयारीत होतो. पण, आता तो जमाना राहिला नाही ना. उगाच, " तुम्हाला काय करयचंय " म्हंटली, तर काय घ्या. म्हणून, मी तो शहाणपणा टाळला. ती बिचारी मुलगी, फार घाबरली होती. 
पण... तितक्यात माझी एंट्री झाली ना..
ते चार, भटके कुत्रे पाहून नाही म्हणता मी सुद्धा थोडा घाबरलो होतो. पण, त्या भयाण अंधाऱ्या रात्री जीवाच्या आकांताने त्या कुत्र्यांच्या अंगावर माझी बाईक घालत मी जोरात हाड-हाड केली, आणि, सोबतीला माझ्या बाईकचा रेस सुद्धा वाढवला. योजना कामी आली होती. लागलीच, त्या कुत्र्यांनी तेथून कलटी मारली. 
त्या मुलीला म्हणालो... जा गं बाई पटपट जा घरी..!
ती पोरगी पण, जरा वेडीच होती. माझे धन्यवाद मानायचे राहिले बाजूला. आणि, नुसती खुद्कत खुद्कत पुढे निघून गेली. त्या परिसरातून, ती बरीच दूरवर जाईपर्यंत मी तिथे उभा होतो. 
आता.. माझी निघायची वेळ झाली होती.
आणि.. मोठ्ठा आवाज झाला. अचानक, सगळ्या स्ट्रीट लाईट गेल्या....! सगळीकडे काळोख पसरला. थंडीमुळे ,सगळी लोकं आपापल्या घरात गपगार झाली होती. माझ्या तर, काळजात धस्सच झालं.

आता तर, रस्त्यावर 'कुत्रा' सुद्धा नव्हता..

" एक तर ती हसत गेली, आणि अचानक दुसरीकडे लाईट गेली. " 

त्यात.. आमच्याच गावातली पोरगी म्हणावी. तर ती माझ्या पाहण्यातली सुद्धा नाही. 
पण.. अजून बारा वाजायला थोडासा अवकाश होता. म्हणून, माझ्या थोडा जीवात जीव आला.
चुकून, बाराचा ठोका असता तर... माझाच 'ठोका' गायब झाला असता. घाबऱ्या गुबर्या अवस्थेत तशीच बाईक दामटली. आमची सौ माझी वाट पाहत गेलरीत उभीच होती. तेंव्हा कुठं मला जरा हायसं वाटलं. पण, घरी गेल्यावर झोप लागेपर्यंत मला एकच प्रश्न पडला होता.

वह कौन थी..?