नाल..

अमरनाथ यात्रेला प्रारंभ झाला... 

हर हर महादेव, जय हो भोले...च्या आवाजाने आसमंत दुमदुमलं होतं. अमरनाथ यात्रेच्या खडतर प्रवासाला सुरवात झाली होती. सुरवातीला, नव्या दमाने मी चढाईसाठी अत्यंत उत्साहित होतो. पण, जसजसा चढ वाढू लागला. तशी, माझीही दमछाक होऊ लागली. घशाला कोरड पडली होती. छातीत हलकीशी कळ मारत होती. गुडघे दुखू लागले होते. पोटऱ्या भरून आल्या होत्या. पाणी प्यावं, तर पोटात दुखू लागेल. आणि थांबलं, तर पायाचे गोळे वर चढतील. म्हणून, तहान थांबवत. आणि, अंतर लांबवत. हातातील काठीचा आधार घेत-घेत ती अवघड चढाई सर करत होतो. आजूबाजूला, घोड्यांच्या टापांचा सुरेल खडबडाट ऐकू येत होता. एक आगळावेगळा, नयनरम्य प्रवास चालू होता. घोड्यावरून जाणारे यात्रेकरू, पायी निघालेल्या यात्रेकरुंकडे खूप आदराने पाहत होते. आणि अचानक, माझं एका ठिकाणी लक्ष गेलं.

घोड्यावर बसून यात्रेला निघालेली एक महिला, तिच्या सोबत घोड्यावर बसून निघालेल्या तिच्या यजमानांना हाताने इशारा करीत. मोठ मोठ्याने ओरडत, ती त्यांना काहीतरी सांगत आणि दाखवत होती. ती काय बोलतेय, ते मला समजत नव्हतं. तिची भाषा, मला बिलकुलच नवीन होती. चालून-चालून थकवा आल्याने, माझ्या डोळ्यावर थोडी अंधारी आली होती. तरीही, चालता-चालता ती महिला हात करत असलेल्या दिशेला, डोळे फाडून पहायचा केविलवाणा प्रयत्न केला. 

दगडांच्या नैसर्गिक पायर्यांवर, एका खाचेमध्ये... " घोड्याची नाल " पडली होती...! 

खडबडीत रस्त्यामुळे, घोड्यांच्या पायातील नाला सर्रास निखळून पडत असतात. पण, ती नाल ज्याला सापडेल, तो खरोखर भाग्यवान म्हणावा लागेल. 

क्षणाचाही विलंब न करता. मी, त्या नालेच्या दिशेने झेपावलो. घोड्याची लीद आणि चिखलामध्ये माखलेली ती नाल मी उचलली. भोले नाथाचा कृपा प्रसाद समजून ती नाल मी माझ्या बेग मध्ये ठेऊन दिली. आणि, पुढील चढाईला सुरवात केली..  

हे दृश्य पाहून, घोड्यावर असणाऱ्या त्या महिलेला खूप वाईट वाटलं. कारण, त्या नालेवर प्रथम तिची नजर पडली होती. पण, घोड्यावर असल्यामुळे. ती महिला, ती नाल हस्तगत करू शकली नव्हती. यात्रेला चालत जाण्याचा, मला असाही 'लाभ' झाला होता. कारण, ज्या दिवशी मला ती नाल सापडली. तो दिवस, नेमका " सोमवती अमावास्येचा " होता. आणि ह्या दिवशी, घोड्याची नाल सापडणं आपल्या धर्मात खूप 'शुभ' मानलं जातं. यात्रेची सुरवात अगदी मस्त झाली होती. त्यानंतर, बर्फानी बाबांचे मनभरून दर्शन झाले. माझी यात्रा सफल झाली. आणि आम्ही, परतीच्या प्रवासाला निघालो. 

परतीच्या प्रवासात असताना, माझ्या घोडेमालकाला माझा स्वभाव फार आवडला. त्यामुळे, आमचा प्रवास संपल्यानंतर. खुश होऊन, त्याच्याकडे असलेली घोड्याच्या पायातून पडलेली एक नाल त्याने मला भेट म्हणून दिली. ती लोकं, धर्माने मुस्लीम जरी असलीत. तरी, त्यांना हिंदू धर्मीय लोकांची श्रद्धास्थानं चांगलीच ठावूक आहेत.

धार्मिक बाब म्हणून, माझ्याकडे आता दोन नाला झाल्या होत्या. त्या दोन्ही नाला मी घरी आणल्या. त्याची, यथासांग पूजा केली. पण त्यावेळी, घाई गडबडीत सोमवती अमावास्येला मला जी नाल सापडली होती. त्यावर, काहीतरी विशिष्ट खून करायला मी विसरून गेलो. 

त्यामुळे, आता ह्या दोन्ही नाला माझ्यासाठी तितक्याच पवित्र आहेत. 

यात्रेहून येऊन, मला आता दोन वर्ष झाली. परंतु, त्यांना अजून काही मी माझ्या घराच्या दरवाजावर किंवा उंबर्यावर बसवलं नाहीये. अनायसे, आता श्रावण महिना सुद्धा सुरु झाला आहे. मला वाटतंय, हीच योग्य वेळ आहे. श्रावणातील पहिल्या सोमवारी हे दैवी कार्य हातून पार पडेल अशी आशा आहे. आणि अशीच, श्रींची सुद्धा इच्छा असावी..

Add caption