कुतूहल

तेंव्हा... मी, साधारण आठ दहा वर्षाचा असेल

त्याकाळी, करमणुकीचे साधन म्हणजे आमच्या घरी फक्त एक रेडियो होता. चांबडी कव्हर असलेला तो रेडियो कायमस्वरूपी भिंतीच्या खुंटीला अडकवलेला असायचा. त्यावर, माझे वडील त्या काळची जुनी गाणी ऐकायचे. त्यांना, म्हणावा असा छंद नव्हता. पण एकदा, त्यांना सुद्धा मी' एक हॉकीची लाईव मेच ऐकताना पाहिलं होतं. कदाचित, ती भारत-पाक ची मेच असावी. असं मला वाटतंय. आणि मला, चांगलं आठवतंय सुद्धा..
तेंव्हा, टीव्ही नामक 'इडियट बॉक्स' आमच्या घरी नव्हता. तुम्हाला म्हणून सांगतो. त्याकाळी, आमच्या पिंपरी चिंचवड भागामध्ये. टेल्को, म्हणजे टाटा मोटर्स चे कामगार म्हणजे लैच हाय फाय. जसे कि, आत्ताचे आय. टी. सेक्टरवाले..
तर,
अशाच एका हाय फाय टेल्को वाल्या काकांच्या घरी. मी, कृष्ण धवल टीव्ही पाहायला गेलो होतो. त्यावेळी, त्यांचंही नवीनच लग्न झालं होतं. ते खरे, त्यांचे गमती जमतीचे दिवस. आणि त्यात, खोगीर भरती म्हणून टीव्ही पाहायला आमची पिलावळ त्यांच्या घरी जमा असायची. आणि, त्याकाळी कोणाला नाही म्हणायची सुद्धा सोय नव्हती. कारण, तो.. 'तो' जमाना होता..
तर, झालं काय..
एकदा त्यांच्या घरी, मी टीव्ही पाहात बसलो होतो. ( सुरवातीला लोकं टीव्ही पाहतोय असंच म्हणायचे. बहुतेक अजूनही म्हणत असावीत. ) 
आणि, नेमका जाहिरातीचा ब्रेक आला.... 
जाहिरात लागली. ती जाहिरात सुद्धा, नेमकी 'निरोध' ची होती. ती वस्तू काय आहे. ते मला समजेना. शेवटी, माझा चिकित्सकपणा जागृत झाला. आणि मी, त्या काकांना विचारलच..
काका.. हि कसली जाहिरात आहे..?
माझ्या ह्या प्रश्नावर, काका सुद्धा अवाक झाले. एकवार, त्यांनी त्यांच्या सहचारणीकडे पाहिलं. आणि, म्हणाले..

अरे, तो एक खराब साबण आहे. तो, आपण वापरायचा नसतो..!

शेवटी, माझं ते बालमनच....
मी सुद्धा, लगेच मान हलवली. आणि, तो किस्सा तिथेच संपला.

कालांतराने, ती वस्तू काय होती..?  त्याची, पुरेपूर माहिती मला मिळाली. 

हल्लीच टीव्हीवर एका अंडर गारमेंटची जाहिरात खूप जोरात चालू आहे. ती जाहिरात पाहून, माझी बायको मला म्हणाली. 
ह्या जाहिरातीवर बंदी का आणत नाहीत..?
मी तिला म्हणालो...
आता सगळ्यांना सगळं काही कळतंय. तर, हे जाहिरातवाले कशाला माघार घेतील. व्हीसपर ची जाहिरात सुद्धा जोरात चालू आहे. जाहिरातीत वापरलेल्या लिक्विडचा रंग फक्त निळा दाखवत आहेत. पण, आपण समजून जातोच ना..! त्यात काय नवीन आहे. जमाना खूप बदलत चालला आहे..

त्यानंतर...
नेमकी आत्ता मध्यंतरीची गोष्ट....

मी, माझ्या एका मित्राच्या घरी बसलो होतो. अर्थात, समोर टीव्ही चालू होताच. आणि, त्यावेळी नेमकी तीच अंडर गारमेंट्सची जाहिरात लागली. माझ्या मित्राचा मुलगा साधारण आठ नऊ वर्षांचा असेल. माझ्याशी, तो अगदी बिनधास्तपणे वागत असतो. त्यामुळे, त्या मित्राच्या मुलाने मला सहजच विचारलं.... 

काका... उडत-उडत आलेली ती चड्डी त्या दुसऱ्या चड्डी शेजारी कशी काय पडली..? आणि, पडली तर पडली. ती त्या, दुसऱ्या चड्डीच्या शेजारी अपोआप कशी काय सरकली..?

आता, माझी आवाक व्हायची वेळ होती...
काय करावं, आणि काय सांगावं..?
फार मोठा गहन यक्षप्रश्न माझ्यासमोर उपस्थित झाला होता.
उत्तर तर द्यावंच लागणार होतं. शेवटी, उसनं अवसान आणून मी त्याला म्हणालो..

अरे चड्डी-चड्डी मित्र असतात ना..! त्यामुळे, ती चड्डी त्या चड्डीच्या जवळ गेली असेल.

माझ्या उत्तरावर, त्या बारक्याने सुद्धा लगेच मान डोलावली.
माझं खोटं पचून गेलं होतं. 
अगदी, लहानपणीच्या त्या साबणाच्या जाहिराती प्रमाणे. शेवटी, मला सुद्धा समजूत काढावीच लागली होती. काही गोष्टी, फिरून-फिरून आपल्यासमोर प्रकट होत असतात.
तेंव्हा मी लहान, आता तो लहान आहे.

नंतर कळेलच कि त्याला. त्या जाहिरातीत, नेमकी काय गम्मत होती ते.