बरेच दिवस, त्यांचं एकमेकांकडे गुपचूप पाहणं चालू होतं. पण, पुढाकार कोण घेणार..? हा फार मोठा प्रश्न होता.
मुलीची जात म्हणजे..
कोही हसीना कदम पहेले बढाती नही..
आणि,
मजबुरी दिलसे ना हो तो पास आती नही.
मुलींना कसली आलीय हो मजबुरी..!
प्रेमवेडा मुलगाच मजबूर असतो. तिच्या प्रेमात अगदी वेडा पिसा झालेला असतो. तहान, भूक, झोप सगळं काही विसरून गेलेला असतो. अभ्यासाच्या नावाने तर, निव्वळ बोंबाबोंब असते. हवं तर, त्याचा विषयच येत नाही म्हणा ना..
आणि चुकून, त्या मुलीची त्या मुलात काही भावनिक गुंतागुंत असलीच. तरी, ती त्या कधी दाखवत नाही. ह्या बाबतीत त्या फारच वाकबगार असतात. हा त्यांच्या अंगी असलेला मूळ आणि सुंदर गुण. मुलीला, मुलगा किती जरी आवडला असेल. तरी ती स्वतः कधीच पुढाकार घेत नाही. ( काही अपवाद वगळता. ) हे मी, स्वानुभवावरून सांगतोय..
तर, इथे सुद्धा नेमकं तेच घडलं..
मुलीने, तिची बाजू पूर्ण सांभाळली होती. त्याला पाहून, तिचं गालातल्या गालात हसणं. त्याच्याकडे, तिरक्या नजरेने चोरून पाहणं. तिच्यापरीने, तिला जे जमेल ते ती सगळं काही करत होती. पण, ह्या गड्याची काही डेअरिंग होत नव्हती.
आणि, शेवटी तो दिवस उजाडला..
रस्त्याच्या विरुद्ध बाजूने, ती लाजत मुरडत निघाली होती. याला पाहून, नकळत तिच्या गालावर सुद्धा एक वेगळीच लाली चढली. वाऱ्याच्या हळुवार झुळकेने उडणाऱ्या तिच्या केसांच्या बटा. कमालीच्या सुंदर दिसत होत्या. आज मात्र त्याला राहवत नव्हतं.. तिला पाहून, त्याच्या अंगामध्ये भलताच संचार झाला होता. कोणीतरी पाठीराखा असावा. म्हणून, सोबत एका मित्राला घेऊन, तो तिच्या दिशेने निघाला...
आणि... तिच्या समीप जाताच, मनाचा हिय्या करून तो तिला म्हणाला.
ए... जरा थांबतेस का. मला, तुझ्याशी काही बोलायचं आहे...!
पडत्या फळाची आज्ञा झेलावी. तशी, ती सुद्धा ताबडतोब एका जागेवर स्तब्ध झाली. हातामध्ये असणाऱ्या पर्सशी लाडिक चाळे करत ती आजूबाजूला पाहत होती.
जशी ती थांबली, तसे इकडे याच्या मनात लाडू फुटू लागले.. थांबली, म्हणजे आपलं काम फत्ते झालं..
आता मात्र, हा थोडा निडर झाला होता. त्याच्या मनावरचं दडपण थोडं कमी झालं होतं.
तो तिच्या समीप गेला..
आणि, हा काही बोलणार, तितक्यात तीच त्याला म्हणाली...
" मी तुला, एकदा नाही म्हणून सांगितलंय ना..! "
हा.. हैराण, परेशान...
मी तर हिच्याशी कधीच काहीच बोललो नाही. आणि, हि असं काय बोलतेय..?
याला, जबरदस्त धक्का बसला. त्या धक्क्यातून, त्याने कसबसं स्वतःला सावरलं. आणि, आजूबाजूला पाहिलं. सोबत आलेला मित्र, त्याच्या सोबत नव्हताच. त्याने, मागच्या मागे कधीच पोबारा केला होता. आणि, एका झाडामागे लपून तो हा सगळा प्रकार पाहून फिदीफिदी हसत होता. इकडे, ह्याची नजर वळते न वळते. तोवर, ती सुद्धा पुढे निघून गेली होती.
आता, सगळा प्रकार याच्या लक्षात आला होता.
याच्या सोबत आलेला मित्र, तिला पहिलच 'विचारून' मोकळा झाला होता. त्याने, तिचा नकार पचवला होता. आणि, ती मात्र अजूनही त्याच भ्रमात होती...
तिला वाटत होतं..
" कि हा सुद्धा, त्याला सोबत घेऊन पुन्हा त्याचीच 'मागणी' घेऊन तिच्याकडे आला आहे. "
ह्याचा नंबर लागणार होता. पण, राँग नंबर मुळे सगळी गडबड होऊन बसली..
No comments:
Post a Comment