परवा.. माझ्या एका, गोव्यानिश किरीस्ताव मित्राच्या मुलीचं लग्नं होतं. 
ती पोर, आमच्या समोरच लहानाची मोठी झालीय. अगीद लहानपणापासून, आत्ता तिच्या लग्नापर्यंत आम्ही तिला पाहात आलोय. तिच्या वडिलांचे आणि माझे अगदी घरोब्याचे संबंध आहेत. त्यामुळे, तिच्या लग्नाला आम्हाला सहकुटुंब जाणं फारच गरजेचं होतं.

मंगलविधी चर्चमध्ये पार पडल्या नंतर.. एका, खुल्या कार्यालयात त्यांनी रिसेप्शनचा कार्यक्रम आयोजित केला होता. रात्री ठीक आठ वाजता कार्यक्रमाला सुरवात झाली. 
आमची मुलगी.. दिसायला खूपच देखणी, आणि उंचीपुरी आहे. त्यात, तिने लग्नात परिधान केलेल्या जाळीच्या आणि झुपकेदार पांढऱ्या रंगाच्या झग्यामध्ये. पोरगी, अगदी अप्सराच दिसत होती. नवरा मुलगा सुद्धा, अगदी तिला साजेसा असाच मिळाला होता.

कार्यक्रमाला सुरवात झाली... सुरवातीला, एक मोठ्ठासा केक कापण्यात आला. डीजेवर गोव्यानिश गाणी वाजू लागली. तशी, डायसवर उपस्थित असणाऱ्या सर्व आबालवृद्ध लोकांची पावलं थिरकू लागली. नवरा बायकोच्या जोड्या, एकमेकाच्या खांद्यावर हात ठेवून जागेवरच डोलू लागली. बराच वेळ हा धमाल कार्यक्रम चालू होता. थोड्या वेळाने, इंग्रजी गाणी वाजू लागली. तरुणाई बरोबर, इतर लोक सुद्धा नाचण्याचा मनसोक्त आनंद लुटत होते. नंतर कसलीशी एक प्रार्थना झाली. सगळा माहोल, अगदी इंग्रजी आणि 'विदेशी' झाला होता.

त्यानंतर, जेवणाला सुरवात झाली.. मांसाहारा बरोबरच, शाकाहारी जेवण सुद्धा मस्त होतं. सर्व पाहुणे मंडळींनी, जेवणाचा चांगलाच 'समाचार' घेतला. 
एकीकडे जेवणं चालू होती. तर, दुसरीकडे नाच गाण्याचा कार्यक्रम चालूच होता. त्यानंतर, कसलासा एक विधी होता. 
नव दांपत्याला, डायसच्या मधोमध उभं केलं गेलं होतं. आणि, त्यांच्या बाजूने इतर पाहुणे मंडळीनी एक मोठंसं रिंगण केलं होतं. रंगीबेरंगी रिबन, इकडून तिकडे देण्यात आल्या होत्या. प्रत्येक व्यक्तीच्या हातामध्ये, रिबनचं एक-एक टोक होतं. डीजेवर.. एक हळुवार इंग्रजी प्रेमगीत सुरु झालं. त्याचबरोबर, नव दांपत्य एकमेकांच्या खांद्यावर हात ठेवून आणि दुसरा हात हवेत धरून गालाला गाल भिडवून जागेवर गोल फिरत नृत्य करू लागले. आणि बाकीचे लोकं, त्यांच्या बाजूने रिबनची टोकं धरून गोलसर फिरत होते. शेवटी काहीवेळाने, त्या रिबनच्या गुतावामध्ये ते नव दांपत्य घट्ट अडकलं गेलं. नंतर, त्यांची त्यातून सुटका केली गेली. आणि सर्वांसमक्ष, त्या नव दाम्पत्यांनी आलिंगन देत एकमेकांच्या ओठाला ओठ भिडवले. त्या दोघांचं, एक दीर्घ चुंबन त्या ठिकाणी झालं. आणि, ते दोघेही आता एकमेकांचे आयुष्य भराचे जोडीदार झाले आहेत. असं फादर महाशयांनी घोषित केलं.

इथपर्यंतचा सगळा कार्यक्रम, आणि तो माहोल पाहात असताना. मी स्वतः, विदेशात आहे कि काय..? मला तर अगदी असाच भास होत होता. 
रात्रीचे बारा वाजत आले होते. मुलीच्या, पाठवणीचा कार्यक्रम सुरु झाला. 
आणि, पोटचा गोळा आपल्या पासून दूर जाणार ह्या भावनेने आई बापांनी त्यांच्या अश्रूंना मार्ग मोकळा करून दिला. 
हा प्रसंग पाहून, मुलीने सुद्धा आपल्या अश्रूंचा बांध फोडला..वातावरणात, एकदम गंभीरपणा आला होता. आता पर्यंत आम्ही सगळी वर्हाडी मंडळी विदेशातील माहोलमध्ये होतो. 
आणि, काहीच क्षणातच..  हि रडारडी पाहून, आम्ही पुन्हा आमच्या मायभूमीत परतलो..

शेवटी काय आहे..
लग्न, कोणत्याही समाजाचं असुध्यात, 
शेवटची रसम, हि 'भारतीय' रितीरिवाजा प्रमाणेच पूर्ण होते..!