काल सकाळी, सिग्नलवर एक गम्मतच घडली..

लाल दिवा लागला होता, सगळे वाहन चालक दिवा हिरवा होण्याची वाट पाहत ताटकळत उभे होते. पण, तो सिग्नल तब्बल एक्यान्नव सेकंदाचा आहे. हे, माझ्या रोजच्या पाहण्यातलं. त्यामुळे, मी माझी बाईक बंद करून निवांत उभा होतो. तितक्यात, माझं लक्ष.. माझ्या बाजूला, थोडं पुढील बाजूस असणाऱ्या एका बाईक वरील मुलाकडे गेलं. त्याच्या मागील सीटवर, बहुतेक त्याची प्रेयसी बसली असावी. तो मुलगा, बाईकच्या आरशात पाहून आपल्या 'विरळ' झालेल्या केसांना हळुवार हाताने कुरवाळत आणि ठीकठाक बसवत होता. 

ते दृश्य पाहून, मला... खुदूखुदू हसू येत होतं. 

मी.. एकटक त्याच्या कसरतीकडे पाहत होतो. तसं, काही वेळाने त्याचं सुद्धा माझ्याकडे लक्ष गेलं. 
त्याने सुद्धा, गुपचूप माझ्या दिशेने एक चोरटा कटाक्ष टाकला.. 
तरी सुद्धा, मी निर्विकार आणि सताड डोळ्याने त्याच्याकडेच पाहत होतो... 
मग मात्र, तो सैरभैर झाला... त्याला वाटलं, बहुतेक मी त्याच्या प्रेयसीकडे पाहत असावा. 
म्हणून, त्याने मागे वळून पाहिलं, 
तर बाईसाहेब, मोबाईल मध्ये तोंड घालून बसल्या होत्या.. 
आता बाकी, तो खूपच अवाक झाला... 

हा माणूस... नेमकं काय पाहतोय..? आणि, हसतोय तरी कशाला..? 

शेवटी, न राहवून त्याने 'मानेने' आणि 'डोळ्याने' मला काय म्हणून विचारलं.. 
मी सुद्धा, हसत-हसत माझ्या डोक्यावरील 'हेल्मेट' आणि 'रुमाल' काढला. आणि, माझं चकचकीत 'टक्कल' त्याच्या समोर सादर केलं.

आणि..एका झटक्यात, सगळं सत्य त्याच्या समोर 'प्रसव' झालं. 

त्याला कळून चुकलं. 
कि, हा मनुष्य सुद्धा.. पूर्वी, माझ्याशी आत्ता होत असलेल्या प्रसंगातून गेला असावा. 

मी पुन्हा, माझा रुमाल आणि हेल्मेट परिधान केलं.  हिरवा दिवा लागला होता.. गाड्यांची प्याss प्याss  सुरु झाली, तेंव्हा, त्या मुलाने आपल्या विरळ केसावर पुन्हा एकवार हात फिरवून. 
मला, होकाराचा थम्स अप दाखवत पुढे निघून गेला. मी हि त्याला, हसत-हसत अंगठा दाखवला. 
बहुतेक.. त्याला म्हणायचं होतं.. 

" अब डर काहेका, माझं साध्य माझ्या पाठीमागे बसलं आहे. "

वरील घडलेल्या ह्या सगळ्या प्रकरणाशी अनभिज्ञ असणारी, बाईकवर पाठीमागे बसलेली मुलगी ( त्याचं साध्य ) शेवटपर्यंत, तिच्या हातातील मोबाईल मधेच गर्क होती.