रविवार म्हंटलं, कि मटणाचा वार...

गेले दोन रविवार.. एकादशी आणि चतुर्थी मध्ये गेल्याने. सगळी मासेच्छुक खादाड लोकं, खूपच काऊन होती. त्यामुळे, आज मटणाच्या दुकानाबाहेर भली मोठी गर्दी जमा झाली होती. नुसती, मला-मला चालू होती. बकऱ्यावर बकरे पडत होते. तब्बल, तासाभराच्या प्रतीक्षे नंतर एकदाचा माझा नंबर लागला. आणि, विजयी मुद्रेने मी त्या गर्दीतून बाहेर पडलो.

मटणाची चरबी मला आवडते, तर आमच्या घरच्यांना बिलकुल आवडत नाही. त्यामुळे, मी बिगर चरबीचे मटन घेत असतो. 
त्यात, आणखीन एक कमालीची गोष्ट म्हणजे आमचा मटन वाला माळकरी बुवा आहे. माझ्या, नेहेमीच्या मटन खरेदी सोबत चरबी न घेण्यामुळे. आज, तो मला म्हणाला...
" शेठ, चरबी शिवाय मटणाला मज्जा नाही बघा...! "
मी त्यांना म्हणालो, तुम्ही तर माळकरी आहात राव. तुम्हाला कसं काय माहिती..?
तर म्हणाला... " गिर्हाईकं सांगतात, म्हणून म्हणतोय..! "
मी म्हणालो, तसं नाहीये हो. चरबीत जर एवढी मज्जा असती. तर, लोकांनी किलो-किलो चरबीच विकत नेली असती ना. मटन कशाला नेलं असतं..? 
माझ्या, सडेतोड आणि ताबडतोब उत्तरांना, तो भलताच घाबरलेला दिसला.

शेवटी.. नाय हो म्हणता, गर्दीचं कारण पुढे करत. मला त्याने, आज चरबीचंच मटनच दिलं. 
वजन झाल्यावर, मटणाचे तुकडे करत असताना मी त्याला म्हणालो..
शेठ, एक काम करा..! ती चरबी तुमच्याकडेच काढून ठेवा. नाहीतरी, घरी गेल्यावर माझी बायको ती टाकूनच देणार आहे. त्यापेक्षा, कोणाच्या तरी मुखात जाउद्यात..!

असं म्हणताच, रागारागाने त्याने ती चरबी काढली. आणि, खाली वेस्टेज मटणाच्या ढिगात टाकली.
मला हे फार खटकलं.. मग मी त्यांना म्हणालोच.
अहो शेठ.. चरबी एवढी भारी.. आणि, तोलामोलाची असती. तर, तुम्ही तिला कचऱ्यात फेकून नसती दिली..! 

मगाशी मला बोललेलं वाक्य तो साफ विसरून गेला होता. त्याची चूक, त्याच्या लगेच ध्यानात आली होती..

शेवटी, मटन तोडता-तोडता खजील होत, त्याने कानाला हात लावला. 
आणि, आपली चूक कबुल केली.

ते काहीही असुध्यात, बाकी 'कालवण' एक नंबरच झालं होतं...!