आत्ताच थोड्या वेळापूर्वी, माझ्या एका बाल मित्राचा मला फोन आला होता.

तो मित्र, आता फार मोठा उद्योगपती झाला आहे. अरबो खरबो मध्ये खेळत असतो. पण, माझ्यासमोर तसलं काही चालत नसतं. तू जहागीरदार असशील, तर तुझ्या घरी. माझ्या घरी मी बादशाहा आहे.

मी, काहीसा अशा स्वभावाचा असल्यामुळे. माझे असे बरेच श्रीमंत मित्र सुद्धा माझ्याशी बोलताना अगदी जमिनीवरच असतात.
तर आज, बऱ्याच दिवसांनी त्या मित्राचा फोन आला होता. तो सतत कामात व्यस्त असतो. त्यामुळे, त्याला सारखं फोन करणं जमत नाही.
आणि, कोणाच्या मनात शंका कुशंका नको. म्हणून, अशा मित्रांना मी स्वतः होऊन कधी फोन करत नाही.
आहे... हे, असं आहे. माझा स्वभाव त्याला कारणीभूत आहे. आणि, मला ते योग्य सुद्धा वाटतं.

तर, आज तो मित्र फोनवर मला म्हणाला...
तीन चार दिवस झाले, व्यवस्थित झोपच येत नाहीये रे. कामाचा ताण खूप वाढलाय. नको म्हंटलं तरी मोह सुटत नाहीये. काय करू, खूप वैतागलोय राव..
मी त्याला गमतीने म्हणालो,
माझं बरं आहे बाबा.. अंथरुणावर पडल्या-पडल्या लगेच डोळा लागतो. आणि, सकाळी बायकोने आवाज दिल्याशिवाय जाग येत नाही..
तो मित्र... दुक्खी अंतकरणाने मला म्हणाला...

" तू खरा सुखी माणूस आहेस...! "

शेवटी काय आहे. ज्याचं दुक्ख त्याला माहित असतं. मी माझ्या ठिकाणी दुरुस्त आहे. आणि, तो त्याच्या ठिकाणी. बराच वेळ, मी त्याच्याशी बोललो. त्याला दोन चार कानमंत्र दिले. थोडा तणावमुक्त केला. नंतर थोड्यावेळाने बोलताना आनंदी आणि तणावमुक्त वाटत होता.
.
तो.. अधून मधून माझ्याकडून उपदेशाचे डोस अवश्य घेत असतो.

त्यात, त्याला स्वतःचा काहीच कमीपणा वाटत नाही. आणि, मलाही तो कधी अतिश्रीमंत वाटत नाही..

परंतु, मला सुद्धा कधी-कधी वाटतंच..

" अति श्रीमंती सुद्धा, काही कामाची नाही. आणि, गरिबी सुद्धा ! "