संधी..

दोन हजार चार सालची गोष्ट आहे..

मी, फक्त नावाला सरकारी नोकर. पगारच्या नावाने पक्की बोंब. अजूनही त्यात काही फारसा फरक पडलेला नाहीये. असो... पण, समाधानी आहे.

तर, त्यावेळी...

कोठून तरी, मला कुणकुण लागली. कि, पालिकेचे दिवाळी बोनस बँकेत जमा झाले आहेत. माझ्या खिशात, कायमचा खडखडाट ठरलेला असायचा. त्यामुळे, घाईघाईने मी एटीएम मध्ये गेलो. आणि, पहिले पाच हजार रुपये काढून घेतले.  आणि दुसऱ्या दिवशी, पुन्हा पाच हजार रुपये काढले. 

झालं... बोनस संपला. ज्या काही, महत्वाच्या खरेद्या होत्या त्या आटोपल्या. नाही म्हणता, खिशाचा गरम पणा ताबडतोब कमी झाला होता. पण, सगळ्या खरेद्या वेळेत आटोपल्या होत्या. त्याचं समाधान वाटत होतं.

आणि दुसऱ्या दिवशी, अचानक मला महाराष्ट्र बँकेतून फोन आला...

नमस्कार, कुंभार बोलताय का..!

हो बोलतोय,

मी, बँक ऑफ महाराष्ट्र मधून बँकेचा मेनेजर बोलतोय.

हो.. बोला ना साहेब.

तुम्ही, आज ताबडतोब बँकेत येऊन मला भेटा.

मी, हो साहेब म्हणालो.. 

आणि, विचारात पडलो. काय गडबड झाली असावी..? कशाला बोलावलं असावं..? नानाविध प्रश्नांनी मला भंडावून सोडलं.

कामावरून घरी आलो, दुपारच्या सत्रात तीन वाजता बँकेत पोहोचलो. घाबरत-घाबरत मेनेजर साहेबांच्या केबिन मध्ये गेलो. नमस्कार चमत्कार झाला.

मी :- साहेब.. मी कुंभार, तुम्ही मला बोलवलं होतं.

सा :- चार दिवसापूर्वी, तुमच्या खात्यावर किती पैसे जमा होते...?

मी :- काही, पाच सहाशे रुपये असतील साहेब..!

सा :- मग तुम्ही, एटीएम मधून दहा हजार रुपये कसे काय काढले..?

मी :- अहो साहेब, आमचा दिवाळीचा बोनस जमा झाला आहे ना. ते पैसे मी काढलेत.

सा :- नाही... तुमचा बोनस वगैरे अजून जमा झाला नाहीये..!

मी :- तर मग, एटीएम मशीन मधून मला पैसे कसे काय मिळाले..?

सा :- हो... चुकून ती प्रोसेस झाली आहे. तुम्ही ते पैसे ताबडतोब बँकेत जमा करून टाका..!

मी :- जमा कसे करणार..? ते सगळे पैसे तर माझ्याकडून केंव्हाच खर्च झाले आहेत..! 

एक काम होईल साहेब, माझ्या खात्यावर आमचा बोनस जमा झाला. कि, तुम्ही परस्पर ते पैसे तुमच्या बँकेत वळते करून घ्या.

संशयाच्या नजरेने, होकारार्थी मान हालवत. म्यानेजर साहेब माझ्याकडे पहात होते.

बरं... येऊ का साहेब...! 

अपराधी चेहेऱ्याने त्यांच्याकडे पाहात. मी खुर्चीतून उठलो. आणि, जिन्याच्या पायऱ्या मोजत बँकेतून खाली उतरू लागलो.

बँकेबाहेर, भिंतीशेजारी माझी सायकल उभी होती. तिच्यापाशी गेलो, सायकलचं कुलूप उघडलं. आणि, खाली जमिनीवर माझं लक्ष गेलं. 

कोरं करकरीत पांढरं कागदी पाकीट जमिनीवर पडलं होतं. मी ते पाकीट उचललं. पाकीट उघडून पाहिलं, तर त्यात एकूण तीन चार स्टेटमेंटचे पेपर होते. आणि, दर्शनी भागात...

" पाच लाख, आणि वरती काहीतरी रकमेचा क्रॉस चेक होता.. "

माझ्या कारकिर्दीत, त्यावेळी एवढी मोठी रक्कम मी आयुष्यात कधी पाहिली काय वाचली सुद्धा नव्हती. त्यामुळे, मला त्या रकमेचं खूप अप्रूप वाटत होतं. क्रॉस चेक असल्यामुळे, माझा काहीएक फायदा होणार नव्हता. पण, 

" गरिबी खूप वाईट हो." 

पैश्याने गांजलेलो होतो. त्यामुळे, सुरवातीला नको तसले विचार माझ्या मनात येणं स्वाभाविक होतं.. 

आता ह्या चेकचा वापर कसा करावा..? जेणेकरून मला काहीतरी फायदा होईल..! 

सुरवातीला, मी विचार केला. हा चेक ज्या कंपनीचा आहे. त्या कंपनीचा फोन नंबर यल्लो पेजेस मधून शोधून काढूयात. आणि, त्यांना फोन करून कळवूयात. कि, तुमचा पाच लाख रकमेचा चेक मला सापडला आहे. तो तुम्ही, अमुक ठिकाणी येवून घेऊन जावा. 

असं केल्याने, चेक घ्यायला येणारा व्यक्ती खुश होऊन मला दोन एक हजार रुपये नक्कीच देईल. कारण, हा चेक गहाळ झाला आहे. असं त्यांनी समोरच्या पार्टीला कळवलं. तर, त्या चेकचं पेमेंट स्टोप करून त्यांना नवीन चेक मिळू शकतो. पण त्या प्रोसेसिंग मध्ये, किमान महिना तरी गेलाच असता. त्यामुळे, माझ्या आशा खूप पल्लवित झाल्या होत्या.

पुन्हा माझ्या काय मनात आलं. ते, मलाच समजलं नाही. मी तडक मेनेजर साहेबांच्या केबिनमध्ये गेलो. आणि, ते पाकीट त्यांच्या हवाली केलं. 

प्रश्नार्थक मुद्रेने माझ्याकडे पाहत त्यांनी ते पाकीट उघडलं. आणि, त्यात असलेला चेक पाहून ते जागेवर उभेच राहिले. आणि, मला खुर्चीत बसायला सांगितलं.  

त्यांनी ताबडतोब त्या कंपनीमध्ये फोन लावला. आणि, घडलेला प्रकार त्यांना सांगितला. आणि फोनवरच त्यांना खूप झापलं. म्हणाले, आमच्या कस्टमरला तो चेक मिळाला. म्हणून त्यांनी तो इथे आणून दिला. दुसऱ्या कोणाला सापडला असता तर..?

त्या म्यानेजर साहेबांनी माझे आभार मानले. 

नंतर येऊन, तो व्यक्ती चेक घेऊन गेला असेल. मी सुद्धा, साहेबांना नमस्कार करून तेथून निघून गेलो. तीन चार दिवसांनी, बँकेत माझा बोनस जमा झाला. बँकेने, रीतसर माझ्या खात्यातून त्यांनी दहा हजार रुपये वळते करून घेतले. तिथून पुढे, असा प्रकार कधी घडला नाही.

पण, मी चुकून काही कामानिमित्ताने बँकेत गेलो. तर ते म्यानेजर साहेब मला चहा पाजल्या शिवाय सोडतच नव्हते. शिवाय, माझं स्वतःचं घर नाहीये हे सुद्धा त्यांना समजलं होतं. त्यामुळे, त्यांच्याकडे असणारे ( बँकेने ओढून आणलेले ) फ्ल्याट ते शिपाया मार्फत मला दाखवायचे. इतकंच काय, माझ्या पगारात बसत नसताना सुद्धा. त्यांनी, त्यांच्या जबाबदारीवर मला पाच लाखाचं लोन देऊ करण्याचं वचन दिलं होतं. परंतु, दुर्दैवाने मला त्या संधीचा लाभ घेता आला नाही.

परंतु, ह्या उदाहरणामुळे मला एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली. प्रामाणिकपणा, कधीही चांगलाच. 

आणि, त्याचा आपल्याला उत्तम असा उपयोग कायमच होत राहतो.