अमरनाथ यात्रा,२०१३ (प्रवास वर्णन) भाग :- पाच.

घोड्यावरील प्रवास, खरोखरच खूप आनंददायी असा होता. येथील सगळे घोडे मालक दिसायला जवळ-जवळ एकसारखेच. आपल्याबरोबर नेमका कोण होता ? ते ओळखणं, तसं महाकठीण काम. 

माझ्या पाठीवरचं ओझं, घोडे मालकाने त्याच्या पाठीवर लादलं होतं. शेषनाग टापू पर्यंत, अवघ्या अडीचशे रुपयामध्ये हा घोडा मी ठरवला होता. घोड्यावर बसून, सुंदर अशा बर्फाळलेल्या पर्वत रांगांचे हवे तसे फोटो मला टिपता येत होते.
" माझे पाय, मला 'हात' जोडत होते. "
खूप, हायसं वाटत होतं. पुन्हा एकदा, अवघड चढाई सुरु झाली. चालताना, कधी-कधी घोडं घसरायचं' पण, तो घोडे मालक मला आधार देत सावकाश नेत होता. खोल अशा दरी किनारावरून आमचा प्रवास चालू होता. माझ्या समोर चाललेले पाच सहा घोडे सोडून, त्यापुढे, एक खेचर चाललं होतं. त्याच्या पाठीवर, दोन ग्यास सिलेंडर लादले होते. चालताना, त्या खेचराचा अचानक पाय घसरला. आणि, ते खेचर खोल दरीत पडलं. ते दृश्य पाहून, माझी खूपच घबराट झाली. शेवटी, माझा घोडेमालक म्हणाला..
डरो नही, वो खच्चर उपर आ जायेगा. तेंव्हा कुठे, माझ्या जीवात जीव आला.

त्यानंतर, अजून एक वेगळाच प्रकार घडला. माझ्या पुढील घोड्यांच्या रांगेमध्ये, एका घोडीवर महिला बसली होती. आणि, त्यामागील घोड्यावर एक पुरुष बसला होता. घोडीच्या पाठीमागे चालून-चालून, तो घोडा भलताच 'कामोत्सुक' झाला होता. अचानक, त्या घोड्याने उसळी मारली. आणि, त्या घोडीच्या पाठीवर त्याने त्याचे दोन्ही पाय चढवले. तसे, त्या घोड्याचे पाय घोडीवर बसलेल्या त्या महिलेच्या पाठीवर धडकले. आणि, ती महिला त्या घोडीच्या तोंडाच्या बाजूने समोर पडली. आणि, मागील घोड्यावरचा पुरुष मागील बाजूस पडला. खोल अशा दरी वाटेत हा प्रकार घडला होता. त्या दोघांचही, नशीब बलवत्तर होतं. म्हणून, चुकून दरीत कोणी पडलं नव्हतं. सुदैवाने, त्या दोघांनाही जास्ती दुखापत सुद्धा झाली नव्हती. हा प्रकार घडल्या नंतर रागाच्या भरात, त्या घोडे मालकाने त्याच्या घोड्याला भला ठोकला.
तसं पाहिलं तर, त्या घोड्याचा त्यात काहीही दोष नव्हता. अशा दुर्गम भागात, त्या मुक्या जनावरांना दुसरा विरंगुळा तरी काय असावा..?
या प्रकरणाने, मी मात्र पुरता सावध झालो. आणि, माझ्या घोड्यासमोर चाललेला 'घोडा' आहे कि 'घोडी' ? याची, खातरजमा करून घेतली. सुदैवाने, माझ्या पुढे चाललेला 'घोडाच' होता.

शेषनाग टापू, जवळ येत होता. उंचच उंच बर्फाळलेले पर्वत आणखीनच जवळ येत होते. बर्फाच्छदित पर्वातांमुळे हवेमध्ये थंड अशी वार्याची झुळूक येत होती. अगदी 'एसी' मध्ये बसून माझा प्रवास चालला होता.

थंडीचा आणि उन्हाचा, माझ्या चेहेर्याला चांगलाच 'चटका' बसला होता. ते, माझ्या हलगर्जी पणामुळे. मी, चेहेर्यावर कोल्ड्क्रीम, सनस्क्रीम लावण्याचा कंटाळा केला होता. त्यामुळे माझ्या..नाक, गाल, आणि कपाळावरील त्वचा जळाली होती. जे होतं, ते चांगल्या करिताच. असं, म्हणण्याशिवाय माझ्याकडे दुसरा पर्याय सुद्धा न्हवता.
उजव्या बाजूला, खोल दरीमध्ये शेषनाग तलाव नेत्रांना अलौकिक सुख आणि समाधान देत होतं. पुन्हा एकदा, नवीन शिवधून कानी पडली. शेषनाग चेकपोस्ट जवळ आली होती. दुपारचे, सव्वादोन वाजले होते. चेकपोस्ट वरील सैनिक दुरूनच हात हलवत आम्हाला लवकर येण्याचा इशारा करत होते. आम्ही, घोड्याचा वेग थोडा वाढवला. आणि, एकदाची शेषनाग चेकपोस्ट् पार केली. तेंव्हा कुठे, माझा जीव भांड्यात पडला. आणि, पाचच मिनिटात चेकपोस्ट सुद्धा बंद करण्यात आली. मी, घोड्यावरून खाली उतरलो, घोडे मालकाला त्याचे पैसे चुकते केले. माझी ब्याग, पाठीवर अडकवली. आणि, पुढे निघालो. पायांना थोडा आराम मिळाला होता. त्यामुळे, त्यांच्या ठणका अजून वाढल्या होत्या. थोडं अंतर चालून गेल्यावर जवळ-जवळ सगळेच मित्र, समोर उभे असलेले मला दिसले. त्यांना पाहून, माझा आनंद आणखीनच द्विगुणीत झाला. त्या सर्वांनी, आपापले घोडे ठरवले होते. त्यांनी, मला सुद्धा एक नवीन घोडा ठरवून दिला. आणि, आम्ही पुढील प्रवासाला सुरवात केली.

क्रमशः