काल, माझ्या गाडीमध्ये....

चार-पाच बिगारी सेवक बसले होते. काही कामाने, आम्ही एका ठिकाणी थांबलो होतो. त्यांच्या कसल्या तरी विषयवार गप्पा चालू होत्या. त्या पाच कामगारांमधील, एकाच्या पायाला कसली तरी जखम झाली होती. आणि, त्या जखमेवर आता खपली धरू लागली होती.
बऱ्याच दिवसांची ओली जखम, आत्ता कुठे तरी ठीक होऊ लागली होती. त्यामुळे, तो कामगार त्या जखमेला खूपच जपत होता. त्यात, त्या जखमेची खपली थोडी वर आली होती. आणि, ती खपली नेमकी कुठे ना कुठे अडकून जखम पुन्हा चिघळू पाहत होती..
त्यावर, गाडीत बसलेले काही मित्र त्याला सल्ला देत होते...

पहिला :- अरे... अजून, पाच सहा दिवस सुट्टी टाक. ते पाय नीट झाल्यावर कामावर ये..!
दुसरा :- एक काम कर, नेलकटर ने ती खपली कापून टाक. सेफ्टिक पण होणार नाही. आणि, जखमेला धक्का पण लागणार नाही...!
तिसरा :- तू जखम उघडी ठेवू नको रे...!

चौथा :- त्याला "लोकमान्य" तेल लाव. एका हाप्त्यात दुख बरं व्हईल....!

चौथ्याने, हा ईलाज सांगितल्या बरोबर. सगळे जन, त्याच्याकडे प्रश्नार्थक नजरेने पाहू लागले.
शेवटी, त्यातील एक जन त्याला म्हणालाच...!

अरे.. कसलं लोकमान्य तेल..? काही पण सांगतोस काय...!

मी फक्त, यांची गंमत ऐकत आणि पाहत होतो. त्याला काय म्हणायचं होतं, ते मला समजलं होतं. पण नेमका, तो ठराविक शब्द त्याला उच्चारता येत नव्हता. शेवटी, मलाच त्यांच्या शंकेचं निरसन करावं लागलं.

त्या कामगाराला... " लुकमान ए हयात " तेल म्हणायचं होतं. पण, तो त्याला 'लोकमान्य' तेल म्हणत होता.

बाय द वे... लुकमान ए हयात, हे युनानी तेल बऱ्याच व्याधींवर उपकारक आहे.