काय दिवस होते राव ते...

त्यावेळी, मी श्रावण महिना वगैरे काही पाळत नव्हतो. अगदी हरहुन्नरी जीवन जगायचो. जीवनातले ठोकताळे समजायला अजून बराच अवकाश होता. कदाचित त्यामुळेच, मी मनमौजी जीवन व्यतीत करत होतो. त्याकाळी.. तुटपुंज्या कमाईत सुद्धा भरपूर मज्जा करायचो.

एकविसाव्या शतकाच्या सुरवातीलाच, बाजारात नव्याने आलेल्या साऊंडच्या भिंतीचं ( डीजे ) तरुणाईला खूपच आकर्षण होतं. त्याकाळी, पिंपरी चिंचवड भागामध्ये छातीत धडकी भरवणारा आवाज ऐकायला मिळायचा नाही. त्यामुळे, आम्ही सगळे मित्र पुण्याला धूम ठोकायचो. एका बाईकवर तीन-तीन जन बसायचो. पोलिसाच्या नजरेशी लपंडाव करत-करत पुण्यात पोहोचायचो.

पुण्यात पोहोचलं, कि पहिला पडाव येरवड्यातील रेड्डीज तंदूर मध्ये. रेड्डी समोरील म्हस्केच्या वाईन शॉप मधून, दोन-चार नंबर वन रमच्या कोटर मागवायच्या. त्याकाळी, सगळे मित्र रेड रमचे निस्सीम भक्त होते. पाच सहा जनात मिळून, मदिरा आणि तंदूरचा फडशा पाडायचा. आणि थेट, रविवार पेठ गाठायची. 

त्याकाळी, रविवार पेठेतील पांगुळ आळीमधील दहीहंडी भलतीच फॉर्म मध्ये असायची. म्हणजे अजून सुद्धा त्या मंडळाने आपला फॉर्म टिकवून ठेवला आहे. माणूस नावाच्या प्राण्यांची भली मोठी गर्दी तिथे जमा झालेली असायची. आणि, तरुणाईला थिरकण्यासाठी स्पेशल मुंबई वरून मागवलेला छातीमध्ये धडकी भरवणारा रॉजरचा महाकाय हेंगीग जॉब असायचा. 

धाड, धाड, धाड... धडकी भरवणाऱ्या संगीतावर कधीही न नाचणाऱ्या व्यक्तींची पावलं सुद्धा अपोआप थिरकायला लागायची. हंडीच्या वरच्या बाजूला छिद्र पाडलेल्या प्लास्टिकच्या भल्या मोठ्या पाईप मधून पाण्याची सतत धार चालू असायची. सगळी मुलं चिंब भिजत देहभान विसरून नाचायची. त्या ठिकाणी दहीहंडी पाहायला आणि नाचायला सतराशे साठ पोरं आलेली असायची. काही किरकोळ अपवाद वगळले तर, नाचताना वाद करण्याचा विषयच येत नव्हता. 

कारण, त्या मंडळातील आडदांड मुलांची सगळीकडे करडी नजर असायची. चुकून, वाद घालणारा कोणी भेटला. कि ती मंडळी त्याला जागेवरच धु-धु धुवायचे. तिथेच त्याचा खेळ खल्लास, पुढच्याला ठेस मागचा शहाणा. त्यामुळे, वादावादी काही व्हायची नाही. 

त्या दहीहंडीमध्ये, तास दोन तास थिरकून घ्यायचं. तोवर, नशेचा अंमल थोडा कमी झालेला असायचा. दहीहंडी फुटायची वाट न पाहता. तेथून सुंबाल्या करायचा. आणि पुन्हा एकदा, आमची पावलं रविवार पेठेतील नर्तकी बारच्या दिशेने वळायची. तिथे जाऊन थोडा घसा ओला केला. कि, झिंगत-पिंगत मस्तीमधे पुन्हा एकदा बाईकवर ट्रिपल सीट स्वार व्हायचं. आणि, तडक घरचा रस्ता धरायचा..