काही लोकं खूपच द्वाड असतात..
मुलगी अगदी सोळा वर्षाची झाली, कि लगेच तिच्या लग्नाच्या मागे लागतात. इथे सगळे बोंबलून बोंबलून सांगतायेत. मुलगी शिकवा मुलगी वाचवा. आणि काही लोकं या विषयाचा धज्जा उडवत त्याला वाटण्याच्या अक्षता लावताना आपल्याला हमखास पाहायला मिळत असतात.
काही वर्षांपूर्वी.. आमच्या इथे राहणाऱ्या एका कुटुंबामध्ये, त्यांच्या पंचवीस वर्षाच्या घोड्या मुलासाठी. त्यांनी चौदा वर्षांची एक हरिणी शोधून आणली होती. त्यावेळी, त्या चिमुरडीला पाहून.

सख्या रे.. घायाळ मी हरिणी..!

हे गीत माझ्या नजरेसमोरून नकळतपणे तरळून गेलं. त्याकाळी, मी तसा फार धीट होतो. त्यामुळे, त्या मुलीच्या सासूला मी विचारलं सुद्धा. एवढी लहान मुलगी सून म्हणून तुम्ही कशी काय आणलीत..? तर ती म्हणाली, आमच्यात मुलींना लई मोठ्या होईपर्यंत घरात ठेवत नसत्यात.
मी म्हणालो, का..?
तर, ती म्हणाली.. पोरी लई मोठ्या झाल्यावर धगड्या ( म्हणजे कोण्या मुलाशी / पुरुषाशी अनैतिक संबंध, ) ठेवत्यात.
च्या मारी.. या शुल्लक कारणासाठी विनाकारण त्या मुलींचं मूलपण हि लोकं मारून टाकतात राव. हा साधारण, तीस वर्षांपूर्वीचा काळ आहे.

लवकर लग्न झालं, कि मुलींना लवकर मुलं होतात. त्यामुळे काहीवेळा फारच विनोदी घटना घडून जातात. माझ्या एका मानलेल्या बहिणीच्या घरी, भाऊबीजेच्या कार्यक्रमासाठी मला जेवणाचं आमंत्रण आलं होतं. मी खवैय्या गडी असल्याने, त्या मैत्रिणीच्या नवऱ्याने मस्तपैकी चुलीवरचं मटन बनवलं होतं. मी सहकुटुंब जेवायला गेलो होतो. तसाच तिझा अजून एक मानलेला भाऊ सुद्धा तिच्या घरी सहकुटुंब जेवायला आला होता. त्या दुसऱ्या कुटुंबाला मी काही ओळखत नव्हतो. मैत्रिणीचा मानलेला भाऊ अजून काही आला नव्हता. पण त्याची बायको मात्र आली होती. ती बाई बिचारी अगदी किरकोळ शरीरयष्टीची होती.
झालं.. आम्ही सगळे जेवायला बसलो, त्या बाई शेजारी साधारण तिच्यापेक्षा दोनचार वर्षांनी लहान असलेली एक मुलगी बसली होती. आता काहीतरी बोलायचं म्हणून, मी त्या ताईला म्हणालो. हि तुमची लहान बहिण आहे का..! माझ्या या प्रश्नावर त्या बाईचा चेहेराच पडला. आणि ती म्हणाली, नाही हो.. माझी मुलगी आहे. बापरे.. तिच्या या अनपेक्षित उत्तरावर मी भलताच चपापलो. कारण समोरील दृश्य अगदी तसच होतं ना. नाही म्हणता,माझ्या या प्रश्नाने त्या बाईला खूप कससं झालं होतं. शेवटी मी त्या विषयाकडे कानाडोळा केला, आणि मटनावर आडवा हात मारला. पण समोर जेवायला बसलेली ती बाई पोटभर जेवली कि नाही. ते मला शेवटपर्यंत समजलं नाही.

नंतर माझ्या मैत्रिणीने, मला वरील घटना समजावून सांगितली. ती मुलगी कर्नाटक भागातली होती. अगदी चौदा वर्षाची असताना तिझं लग्न लाऊन दिलं. आणि सोळाव्या वर्षी तर ती आई सुद्धा झाली. तीझी मुलगी आता सोळा वर्षांची आहे. आणि हि तीस बत्तीसची. आणि ती मुलगी सुद्धा अंगाने जरा भरदार होती. मग त्या दोघीत दिसायला असा कितीसा फरक असणार आहे..?

आजही कित्तेक व्यक्ती, त्यांच्या मुलींची लग्नं अगदी सोळाव्या आणि अठराव्या वर्षीच उरकून मोकळे होतात. त्याला कारण म्हणजे आजची फोरवर्ड पिढी. मोबाईल हातात पडल्यामुळे, नको त्या वयात, सगळ्या गोष्टी मुला मुलींना लवकर समजायला लागल्या. आणि, शिकण्या सवरण्याच्या वयात, अशा गोष्टी पाहण्यात आल्यावर. मुला मुलींना बिलकुल दम धरवत नाही.

खरं सांगायला गेलं तर, मुलांकडे कोणी इतकं बारीक लक्ष देत बसत नाही. आणि, खासकरून मुलींचे गुणदोष आई वडिलांच्या किंवा नातेवाइकांच्या नजरेतून बिलकुल सुटत नाहीत. कारण, मुलगी म्हणजे काचेचं भांडं. शेवटी खानदानी रुतबा कायम ठेवण्यासाठी. आणि शेवटचा पर्याय म्हणून, आईवडील त्या मुलीचं लवकरात लवकर शुभमंगल करून मोकळे होतात. त्यामुळे, एक तिढा तर सुटतो. पण पुढे आणखीन बरेच विषय नव्याने क्रियेट होतात. आणि ते, तुम्हा आम्हा सर्वांना माहित देखील आहेत..!