गेल्या गुरुवारी.. सकाळी सात वाजता,
आम्ही दोघे उभयता, एसटी स्थानकावर जाऊन पोहोचलो. अनवधानाने सांगावं लागतंय.
कि.. मी माझ्या रोजच्या कामात, रोजीरोटी करिता चारचाकी चालवत असतो.
पण अजूनही..
मी माझी स्वतःची, चारचाकी विकत घेतली नाहीये.. विषय वेगळा आहे, आणि त्यामागे बरीच कारणं सुद्धा आहेत. असो..
तर.. सकाळी, साडेसात वाजता.. पैठणला जाण्यासाठी आम्हाला एसटी होती.
आणि लागलीच.. सव्वासात वाजता, घोगऱ्या आवाजात एसटी मधील एका पुरुष कर्मचाऱ्याने माईकवर पुकारा केला.

साडेसात वाजताची पैठणला जाणारी गाडी, फलाट क्रमांक दोन वर उभी आहे..!

खातरजमा म्हणून, मी एकवार चौकशी करून आलो.
त्या संभाव्य गाडीसमोर, ड्रायव्हर आणि कंडक्टर तंबाखूला चुना लावत उभे होते.
मी त्यांना म्हणालो,

" पैठणला जाणारी एसटी हीच आहे का..! "

तर.. मुखात अजून तंबाखू न टाकल्याने, एकसुरात त्या दोघांनी हो म्हणून मला सांगितलं.
आम्ही दोघांनी घाई गडबड केली, आणि.. लागलीच आम्ही एसटी मध्ये प्रवेशित झालो.

आम्ही गाडीत येईपर्यंत, गाडी बऱ्यापैकी गच्च झाली होती. प्रत्येक सिंगल्याने आपल्या आवडीप्रमाणे विंडो सिट काबीज केली होती.
शेवटी नाईलाज झाल्याने, अगदी मागील बाजूस.. शेवटून तीन नंबरच्या सीटवर आम्ही दोघे जाऊन बळेच एकमेकांना खेटून बसलो.
काही वेळातच गाडीचा स्टार्टर मारला गेला, आणि.. एसटीने बसस्थानक सोडलं, आणि.. आमचा सुखकर प्रवास सुरु झाला.

थोड्याच वेळात.. चालत्या गाडीतच कंडक्टर माझ्यापाशी आला, त्याला पाचशेची नोट देत मी म्हणालो. दोन पैठण द्या. त्याने मला, लागलीच टू बाय वन असं एक पांढरं तिकीट माझ्या हातात दिलं. आणि सोबत उरलेले पैसे सुद्धा दिले.
आणि..काही वेळातच, आमची एसटी पुणेस्टेशन बसस्थानकावर येऊन पोहोचली.

सकाळी.. आम्हाला, घरून निघायला अंमळ उशीर झाला असल्याने, माझ्या बायकोने चहा काही पिलाच नव्हता. म्हणून, हॉटेलात जाऊन पहिला तिला मी चहा पिऊ घातला. नाहीतर लगेच, तिझं डोकं दुखायला सुरवात होते.
आम्ही एसटीच्या बाहेर जाताना, आमच्या सीटवर कोणी दुसरं पेसेंजर बसू नये. म्हणून, आम्ही तिथे एक ओढणी ठेऊन दिली. आणि, आम्ही हॉटेलमध्ये निघून गेलो.

आम्ही.. म्हणजे, माझी बायको आणि मी चहा पिऊन एसटीमध्ये आल्यावर बघतो तर,
एक.. गोरी गोमटी आणि जाडजूड अशी अगदी सुशिक्षित आणि सुंदर दिसणारी बाई, तिच्या दोन जाड्या भरड्या मुलांना घेऊन आमच्या सीटवर विराजमान झाली होती. बायकोने सीटवर ठेवलेली ओढणी तिने चक्क मागे टाकून दिली होती.
खरच, काही लोकांना अकलेचा भागच नसतो. शेवटी माझ्या बायकोने तिला झापल्यावर, ती गपगुमान उठून मागे जाऊन बसली.
कारण, ती बाई जरी जाडी असली.. तरी, माझी बायको सुद्धा " पंडित केसरी " आहे.

पुन्हा एकदा.. एसटीने पहिला गियर टाकला, गाडी धक्क्याला लागली, आणि त्या चिकण्या जाड्या बाईपाशी तो कंडक्टर आला.
तर.. माझी मुलं अजून लहान आहेत म्हणून ती बया त्यांची तिकीटच काढेना. एकच फुल तिकीट द्या..! असं म्हणून, ती आडून राहिली.

मला तर त्यावेळी, " बॉम्बे टू गोवा " हा सिनेमाच आठवला.

पण काय सांगायचं.. तो कंडक्टर सुद्धा लई बेरकी होता. सगळ्या तोंडी परीक्षा घेऊन. त्या मुलांची खरी वयं, त्याने मुलांकडूनच वदवून घेतली. शेवटी, रडत खडत त्या बयेने जाड्या मुलांची हाफ तिकिटं काढली. आणि पुन्हा एका आमची गाडी पुण्याच्या बाहेर मार्गस्थ झाली.

आम्हाला एसटीत बसून, आता दोनेक तास उलटले होते. आणि, एकाकेक गाडीच्या सुखद हेलकाव्याने माझा डोळा कधी लागला, ते मला समजलच नाही. आणि.. काही वेळाने माझा डोळा जसा उघडला. आणि मी पाहतो तर काय,

ती एसटी.. सासवड रोडने पुढे निघाली होती.

तसा मी थोडा दचककलो, मनात विचार केला, कदाचित. हि एसटी सगळीकडे फिरत-फिरत पैठणला जाणार असेल..!
पण कसलं काय, मला बिलकुल राहवलं नाही. आणि शेवटी मी बायकोला म्हणालो.
पूजा.. हि गाडी वेगळ्याच दिशेने चालली आहे गं..!
तशी.. माझी बायको मला म्हणाली,

तुम्ही एवढं काय सिरीयस होताय, तुमच्या खिशातून ते तिकीट काढून बघा ना..!

आणि, खरं सांगायाला गेल तर..
सकाळपासून, मी स्वतःशीच निव्वळ आंधळी कोशिंबीर खेळत होतो. एसटीत बसताना, मी त्या एसटीचा नामफलक सुद्धा पाहिला नव्हतं. कि तिकीट घेताना, त्यावर गावाचं नाव सुद्धा मी पाहिलं नव्हतं.
माझ्याकडून.. सहसा असं कधीच घडत नाही. पण आज मात्र, माझी पक्की फसगत झाली होती. आणि शेवटी..मी तिकीट काढून पाहतो तर, त्या तिकिटावर गावाचं नाव लिहिलं होतं.

" फलटण "

बापरे.. मला खूप जोरात झटका बसला. शेवटी मी सीटवरून उठून कंडक्टरपाशी गेलो. आणि त्याला जाब विचारला.
कि.. मी तुम्हाला गाडीत चढताना सुद्धा विचारलं होतं. आणि, तिकीट मागताना सुद्धा गावाचं नाव सांगितलं होतं.. मग हा प्रकार कसा घडला..?
तर तो कंडक्टर म्हणाला, अहो हे आमचं रोजचं रुटीन आहे. रोज आम्ही फलटणच्या गाडीवरच कामाला असतो. चूक झाली, आमच्या ऐकण्यात फरक झाला असेल. पण, तुम्ही तरी गाडीचा बोर्ड पाहायला पाहिजे होता ना..!
त्याच्या या वाक्क्यावर, मी पुढे काहीच बोलू शकलो नाही. चूक माझीच होती.

शेवटी.. तो कंडक्टर मला म्हणाला, आता तुम्ही एक काम करा. सासवडला खाली उतरा, आणि पुन्हा स्वारगेटला जावा. तिथून तुम्हाला पैठणची एसटी मिळेल. मी सुद्धा, त्याच्या होकारात माझा होकार मिळवला. आणि तितक्यात, त्या एसटीचा मोटार सारथी मला म्हणाला,

साहेब.. आता तुम्ही इथवर आलाच आहात, तर पुढे जेजुरीला उतरा. खंडोबाचं दर्शन घ्या, आणि बारामती मार्गे पुढे पैठणला जा..!

खरं सांगायला गेलं तर,
त्यावेळी मला जुनं काहीतरी आठवलं. दोनचार दिवसांपासून, रोजच्या रोज कोणीतरी जेजुरीला जाऊन, खंडोबाचं दर्शन घेऊन आल्याचे फोटो फेसबुकवर अपलोड करत होते.
आणि.. रोजच्या रोज ते फोटो पाहून, खंडोबाच्या दर्शनाला जाण्याची एक सुप्त इच्छा माझ्या मनामध्ये दडली होती. पण कामातून सुट्ट्या मिळत नाहीत. म्हणून मी मुद्दाम याकडे कानाडोळा करत होतो.

पण म्हणतात ना.. त्याचं बोलावणं आल्यावर, तो कोणत्याही प्रकारे आपल्याला त्याच्याकडे बोलावून घेतोच. खरं सांगतो, हे लिहिताना सुद्धा माझ्या अंगावर काटा आलाय.

आहे हो, देव आहेच..!

सदानंदाचा येळकोट.. येळकोट येळकोट जय मल्हार..!