डोक्यावर नाहीयेत, म्हणून.. निदान हनुवटीवर तरी ठेऊयात.. असा विचार करून, वर्षभरापूर्वी मी विशीष्ट प्रकारची मुसलमानी दाढी ठेवायला सुरवात केली. आणि काही दिवसातच मला ते चांगलं शोभून सुद्धा दिसायला लागलं.
कामाला पुण्यात असल्याने, मी घरी फक्त झोपायला आणि जेवायला येतो. असं म्हणलं, तर ती अतिशयोक्ती ठरणार नाही. कारण सकाळी आठ वाजता कामाला गेलं, कि रात्री आठ नऊ वाजता घरी परतायचं. त्यामुळे, घरी येऊन फक्त जेवायचं आणि झोपायचं. हाच माझा नित्यक्रम झाला आहे.

सुरवातीला दाढी कोरण्यासाठी, मला आमच्या कामात असणाऱ्या एका मित्राने खूप गळ घातली..
म्हणाला, कुंभार साहेब.. तुम्ही दाढीला कट मारून घ्या, मस्त दिसेल तुम्हाला..!
आणि लागलीच मला तो, त्याच्या फेवरेट न्हाव्याकडे घेऊन गेला..

सिकंदर..

पाच, सव्वापाच फुट उंचीचा काळासावळा आणि किरकोळ शरीरयष्टीचा सिकंदर. त्याच्या कामात भलताच तरबेज होता. तसा तर हा सिकंदर मुळचा युपी मधील मुलगा आहे. पण जन्माने पुणेकर असल्याने, तो अगदी सुटसुटीत मराठी बोलत होता. मी त्या खुर्चीवर बसत, माझा चेहेरा त्याच्या हवाली केला.

तो म्हणाला.. बोला साहेब, कोणता कट मारू..?
मी म्हणालो, माझ्या चेहेऱ्याला कोणता कट सूट होईल, तो मारा..!

तर त्याने, हा विशिष्ट प्रकारचा, अवघड आणि दिसायला खास असणारा कट मारून दिला. तसं पाहायला गेलं तर, हा कट खूप अवघड आहे. दोनचार वेळा, माझ्या रविवारच्या सुट्टी दिवशी. असा कट मी आमच्या येथील न्हाव्याकडे मारण्याचा प्रयत्न केला. पण नाही, त्या लोकांचे हात लटपट करायला लागले. शेवटी मी सुद्धा.. सिकंदरच्या सुट्ट्या ध्यानात ठेऊन, फक्त त्याच्याकडूनच दाढी करून घेऊ लागलो. ओठा खालचं कोरीवकाम करण्यासाठी, त्याने कधीही मला ओठाच्या आतील बाजूस आतून जीभ लाऊन तो विशिष्ट भाग उचलून धरायला लावला नाही. नाहीतर सर्रास न्हावी, हे काम करताना.. " आतून जीभ लावा " असा आदेश सोडत असतात.
ढोले पाटील एरिया तसा फार हायफाय आहे. तरी सुद्धा त्यामानाने त्या एसी सलूनमध्ये, दाढी करायला फक्त सत्तर रुपये चार्ज आकारला जातो. ( बाकी ठिकाणी हा चार्ज पन्नास रुपये आहे. ) आणि मी सुद्धा, स्वखुशीने देत असलेली दहा रुपये टीप. आठवड्यातून दोनदा माझा हा खर्च ठरलेला होता.

सिकंदर त्याच्या कामात खूपच माहीर आहे. याचं एक उदाहरण म्हणजे, मी एकदा रात्रीच्या वेळी दाढी करायला बसलो होतो. तेंव्हा अचानक लाईट गेली, म्हणजे त्या भागात दिवसभर लाईट नव्हती. आणि माझी दाढी करणं चालू असताना, नेमका जनरेटर बेकप सुद्धा संपला.
माझी दाढी अर्धवट झाली होती. पण त्या बहाद्दराने, मेणबत्तीच्या मिणमिणत्या प्रकाशात माझी दाढी करून दिली. ती सुद्धा अगदी परफेक्ट.
आत्ता चार दिवसांपूर्वी मी फोन करून त्याच्याकडे दाढी करायला गेलो होतो. कारण, त्याला फार बुकिंग असते. फोन करून गेलं तर ठीक, नाहीतर दोन चार तास मोडायची शक्यता असते.

तर.. दाढी करता करता तो मला म्हणाला. शेठ, तुमची दाढी करायला आता तुम्हाला नवीन माणूस शोधायला लागेल. मी हे काम करण्यासाठी ऑस्ट्रेलियाला निघालो आहे.
हि वार्ता ऐकून, नाही म्हणता मला फार आनंद झाला. दोनपाच वर्ष तिकडे काम करून आल्यावर. तो चांगला गडगंज होईल. त्यामुळे मी सुद्धा त्याला शुभेच्छा दिल्या. पण काही कारणास्तव त्याचं विदेशी जाणं लांबणीवर पडलं. सध्या तो मुंबई मध्ये, वर्षभर काम करून बऱ्यापैकी इंग्रजी बोलायला येऊ लागल्यावर पुढील प्रयास करणार आहे.

आता.. दाढीला अगदी असाच कट मारणारा न्हावी कुठे शोधावा..?
म्हणून, आमच्या गावातील एका न्हाव्याच्या दुकानात मी दाढी करायला गेलो. दाढी झाल्यावर, त्याला बगल साफ करून दे म्हणालो. तर म्हणाला, बगल साफ करायला पन्नास रुपये चार्ज आहे. आयला.. हि तर कमालच झाली.
पुण्यातील हायफाय एरियातील दुकानात, हि सेवा मला अगदी मोफत आणि विनातक्रार मिळत होती. तेच आमच्या गावठाणात, या विषयाला भलताच भाव आला होता.
तो विषय मी तिथेच सोडून दिला, आणि दाढीचे पैसे किती झाले म्हणून विचारलं. तर तो न्हावी म्हणाला शंभर रुपये झाले. मी पुन्हा एकदा आश्चर्य चकीत झालो. नकली काम करण्यासोबत इथे रेट सुद्धा खूपच हायफाय होते. आता पुन्हा कधीच मी त्या दुकानात दाढी करायला जाणार नाही.

माझं आता फक्त एकच काम चालू आहे. नवनव्या दुकानात जाऊन, मी वेगवेगळ्या न्हाव्यांची ट्रायल घेत आहे. जोवर, मला.. खरा, मुकद्दर का " सिकंदर " सापडत नाही तोवर..!