माझ्या लहानपणी, अगदी नवसाने मिळणारा खाऊ म्हणजे.. ऑरेंज किंवा पायण्यापल फ्लेवरची चघळायची गोळी. त्याकाळी गोळीचा आकार बऱ्यापैकी मोठा असायचा. मग ती गोळी बराच वेळ तोंडात घालून चघळत बसायची. गोळी चघळायची पद्दत सुद्धा अशी असायची. की ती गोळी लवकर संपता कामा नये, इतक्या सावकाश पद्धतीने ती गोळी चघळायची. आणि बराच वेळ तिचा स्वर्गीय स्वाद अनुभवत बसायचं.

पण कधी कधी काय व्हायचं, गोळी पुरवून पुरवून चघळायच्या नादात. कधी कधी ती गोळी भसकन नरड्यात घुसन पोटात उतरायची.
त्यावेळी मात्र मला खूप दुःख व्हायचं. आणि मी स्वतःशीच पुटपुटत बसायचो.

गोळी चाऊन खाल्ली असती तर बरं झालं असतं. किमान तिचा संपूर्ण आस्वाद तरी घ्यायला मिळाला असता..!

पण कधी कधी तीच गोळी चघळून चघळून अगदी लहान व्हायची, तेंव्हा मात्र गोळी चघळाल्याचा मला फार मोठा आनंद व्हायचा. आणि आनंदाच्या भरात, शेवटला उरलेला गोळीचा तो चपटा तुकडा. दाताने चाऊन, खाऊन मी एक वेगळाच आनंद उत्सव साजरा करायचो..!

नाहीतर.. हल्लीची ती ओठभर पसरलेली कॅडबरीची जाहिरात पाहताना अगदी कससं होतं.
आणि पुन्हा एकदा आपल्याच बालपणात हरवण्याचा अतोनात आनंद सुद्धा होतो.