चित्रपट निर्मिती क्षेत्रात उतरणं,
हे.. म्हणावं इतकं कठीण काम नाहीये. परंतु, चित्रपट क्षेत्रात एक सिनेकलाकार म्हणून करियर करणं नक्कीच धोकादायक आहे..!
निर्माता आणि दिग्दर्शक, हि भूमिका बजावणारे सगळेच व्यक्ती. नेहेमी पडद्याच्या मागे असतात. त्यांना म्हणावं असं कोणी ओळखत नसतं. विचार करा.. तुमच्यापैकी किती लोकांना तुमच्या आवडत्या प्रत्येक सिनेमाचा दिग्दर्शक आणि निर्माता चेहऱ्यानिशी आणि नावानिशी माहिती आहे..? ( सुभाष घई सारखे काही व्यक्ती वगळता. असे फारसे लोकं आपल्या ध्यानात राहत नाहीत. ) माझ्या माहितीप्रमाणे, याचं उत्तर बर्यापैकी नकारात्मक येईल. कारण, पडद्यावर आपण यांची फक्त नावं वाचत असतो. यांचा चेहेरा फक्त एखाद्या मासिकात किंवा साप्ताहिकात छापून येत असतो. आणि, आपल्यापैकी सगळेच जन, हि मासिकं किंवा साप्ताहिकं वाचण्याचे शौकीन नसतात.
पूर्वी.. न्हाव्याच्या दुकानात, मायापुरी नावाचं एक हिंदी साप्ताहिक हमखास दिसायचं. त्यात सगळा फिल्मी मसाला भरलेला असायचा. आता तर, न्हाव्याची दुकानं सुद्धा खूप हायफाय झाली आहेत. आणि आता, तिथे मायापुरी मासिक नसतं. तर, स्टारडस्ट नावचं इंग्रजी मासिक असतं. त्यामुळे, इंग्रजी पुस्तकातील चावट फोटो पाहत वेळ मारून न्यावी लागते. पण सिनेमातील म्हणावी अशी माहिती काही मिळत नाही. परंतु चुकून जर कोणी, या विषयाचा अगदीच सखोल अभ्यास करणारा व्यक्ती असेल. तर तोच, यांना त्यांच्या नावासहित आणि फोटोसहीत ओळखू शकतो. हे सुद्धा अगदी शंभर टक्के खरं आहे. आणि, तेवढा वेळ फारच कमी लोकांकडे असतो.

त्याविरुद्ध.. सिने कलाकार लोकांना आपण सगळे जन अगदी नावानिशी ओळखत असतो. तर मग, तो अगदी छोटा मोठा कलाकार का असेना. कारण, सतत तीन तास तो पडद्यावर आपल्यासमोर वावरत असतो. त्यामुळे, आपल्याला त्याची किंवा तिची अगदी घट्ट ओळख होऊन गेलेली असते. आणि त्यामुळे, ती व्यक्ती आपल्या नजरेत एक पक्कं स्थान सुद्धा मिळवून जाते.

चित्रपट निर्माता किंवा दिग्दर्शक..
चित्रपट निर्मितीत सपशेल फेल जरी झाला. तरी त्याला काही फरक पडत नाही.
जास्तीत जास्त काय होईल. तर त्याचा सगळा पैसा धुळीस मिळेल. पडत्या काळात, तो एखाद्या निर्मात्याकडे छोटं मोठं काम करून आपला गुजारा करू शकतो.
परंतु, कालांतराने पदरी पैसा आल्यावर तो पुन्हा एकदा गरुडझेप घेईल. यात तिळमात्र शंका नसते. आणि असं सर्रास होतं सुद्धा. कारण, हे एकप्रकारचं व्यसन आणि व्यासंग सुद्धा आहे.
परंतु, सिनेमात आघाडीची भूमिका करणारी नायिका किंवा नायक, चुकून त्या कार्यक्षेत्रात नाकाम झाला. तर बाकी, त्यांचं जगणं अगदी मुश्कील होऊन जातं.
कारण, सिनेमा क्षेत्रात फेल झालेल्या लंगड्या घोड्यावर किंवा घोडीवर कोणीही निर्माता पैसा लावायला तयार नसतो. हि अगदी सत्य परिस्थिती आहे.

या अनामिक आणि भुलभुलैय्या क्षेत्रात पदार्पण केल्याने, त्यांच्या जीवनशैलीत फार मोठा फरक पडलेला असतो. उंची राहणीमानामुळे त्यांचा खर्च सुद्धा फार वाढलेला असतो. उंची कपडे, उंची कार, उंची घर, सगळं काही अगदी उंची झालेलं असतं. आणि नाही म्हणता, त्यांना तसं राहावं सुद्धा लागतं. काळाच्या पुढे किंवा मागे राहून चालत नसतं.
परंतु चुकून या क्षेत्रात नाकाम किंवा बेकार झाल्यावर.. या उंची जीवनाच्या सगळ्या गोष्टींची पूर्तता त्यांना करता येत नाही. अशा वेळी, काही मुली वाममार्गाला सुद्धा लागतात. तुम्ही सुद्धा अशी कितीतरी उदाहरणं पाहिली असतील. फक्त वाममार्गालाच नाही, तर त्या व्यसनाच्या आहारी सुद्धा जातात. आणि, वेश्या व्यवसायात आणि नशेत त्या कायमच्या गुरफटून जातात. आणि तिथेच त्यांचा करून अंत सुद्धा होतो. अशा कितीतरी मुली ठार वेड्या सुद्धा झाल्या आहेत.

सिने क्षेत्रातील मुलं अंगा पिंडाने धडधाकट असतात..
पण सिने क्षेत्रात नाकाम झाल्यावर, इच्छा असून सुद्धा ते बाजारात कोणतंही साधंसुधं काम करू शकत नाहीत. कारण, सिनेमा क्षेत्रात आल्याने त्यांची प्रतिष्टा अगदी पणाला लागलेली असते. त्यांची इच्छा असून देखील त्यांना हमाली करता येत नाही. नाही म्हणता, अगदी तोंड दाबून बुक्क्याचा मार त्यांना सहन करावा लागत असतो.

परंतु.. आपल्या हातात असलेलं काम करत,करत तुम्ही या क्षेत्रात आलात.
तर, समाजात वावरून पडेल ते काम करण्याची सवय असल्याने. तुमची भीड चेपलेली असते. नोकरी हि तुमची पहिली भाकरी असते. त्यामुळे, लाजण्या लपण्याचा प्रश्न उद्भवत नाही.

असो.. आकाश ठोसरचा, एफ. यु. हा सिनेमा जाम गडगडला आहे.
सावर रे बाबा,
तुझ्या पुढील वाटचालीस हार्दिक शुभेच्छा..!
महेशच्या सिनेमात काम केलेले सगळे कलाकार नावारूपाला आले आहेत. कालांतराने तू सुद्धा नावलौकिकास पात्र ठरशील अशी आशा करतो. आज, नागराज मंजुळे कुठे आहे आणि काय काम करतोय हे कोणाला माहिती नाहीये.

पण.. तुझा चेहेरा मात्र तमाम सिने रसिकांना ठाऊक आहे..!