दारू पिणारी मंडळी सुद्धा विविध प्रकारची असतात बरं का..!

म्हणजे.. त्यात सुद्धा बरेच प्रकार आहेत. 

कसं आहे पहा,

कोणी.. दिवसभर चोवीस तास किंवा बाराही महिने पिणारा असतो. तर कोणी, रोज संध्याकाळी एकवेळ पिणारा असतो. तर कोणी, दिवसाआड पिणारा असतो. तर कोणी, आठवड्यातून दोनदा पिणारा असतो. तर कोणी, महिन्यातून एकदा पिणारा असतो. तर कोणी.. दोन, चार, सहा महिन्यातून पिणारा असतो. तर कोणी.. 

" सिझनल पिणारा असतो..! "

सिझनल पिणारा म्हणजे काय..? पडला ना प्रश्न, तर तो विषय असा आहे..!

न्यू ईयर, वाढदिवस, होळी, मिरवणूक, दसरा, गटारी अमावास्या. इत्यादी..

अशा विविध दिवशी, ठरवून दारू पिणाऱ्यांना मी सिझनल पिवय्ये असं म्हणत असतो. 

हि सिझनल पिणारी मंडळी, 

वर्षभर, आपण यांना कितीही आग्रह केला. तरी, ते दारूला हात काही लावणार नाहीत. 

पण त्यांचा, ठराविक मौसम किंवा सिझन असल्यावर, ते.. कोणाच्या बापाला सुद्धा ऐकत नाहीत. वेळप्रसंगी.. हि मंडळी लागेल तितका पैसा देऊन, काळ्या बाजारात सुद्धा त्या दिवशी दारू मिळवत असतात. तर मग, त्यावेळी किती पैसे खर्च होत आहेत. याकडे ते बिलकुल लक्ष देत नसतात.

काही मंडळींना मदिरा खूप आवडत असते. परंतु, मदिरा प्राशन केल्यावर घरामध्ये वाद होतात. म्हणून असे काही हौशी पिवय्ये, त्यांचा मूड झाल्यावर कामाला जातोय असं सांगून, रजा घेऊन ते दिवसभर स्वतःचा एन्जॉयमेंट करून घेतात. आणि रात्री, अगदी साळसूदपणे आपल्या घरी परत येतात. त्यामुळे, त्यांच्या घरच्यांना " त्यातील " काहीएक समजत नाही. 

आणि, हे आपल्या जीवाची मजा करून मोकळे होतात. खरं पाहायला गेलं तर, अशा मंडळी हौशी पिवय्यांमध्ये मोडत असतात. पण, घरच्या लोकांना घाबरून किंवा त्यांच्या कटकटीला वैतागून. 

ते. हि, आंबट मज्जा करणं टाळत असतात. आणि, आपल्या जीवावर दगड ठेवत असतात. 

पण चुकून.. 

अशा लोकांचा स्वतःवरील ताबा सुटला. तर मग बाकी काही खरं नसतं बरं का.

माझ्या ओळखीतल्या अशाच एका हौशी पिवय्या व्यक्तीची आज मला प्रकर्षाने आठवण झाली. 

तो व्यक्ती, जातीने जैन किंवा मारवाडी होता. 

पण त्याला, दारू पिण्याची खूप आवड होती. म्हणजे.. तो हौशी, सिझनल, शौकीन, पिवय्या होता.

 

आमच्या भागात.. ते कुटुंब नव्यानेच राहायला आलं होतं. 

तो राहत असणाऱ्या इमारतीतील लोकांनी मिळून. त्या दिवशी, आखाड पार्टीचं आयोजन केलं होतं. त्यात, ओघाने ओली पार्टी सुद्धा होतीच. 

या बाबाला तर, नेमकी संधी चालून आली होती. 

पण.. आपली जात काय..? आणि आपण करतोय काय..? समाजातील लोकं काय म्हणतील..? इथे, आपण नवीनच राहायला आलो आहोत. हि लोकं नंतर मला काय म्हणतील..? 

या भीतीने.. त्याच्या बायकोने त्याला या आखाड पार्टीला काही जाऊ दिलं नाही. याने, तिची खूप समजूत काढली. पण बाईसाहेब काही ऐकायलाच तयार नव्हत्या.

शेवटी वैतागून, हा तिला म्हणाला. 

खूप झाले तुझे लाड. मी वर्षातून कधीतरी मज्जा करत असतो. त्यात सुद्धा तुझी नेहेमीची आडकाठी असते. सगळे माझी वाट पाहत असतील. मी जातो खाली..!

या बाबाने असं म्हंटल्यावर, ती बाई त्याला म्हणाली. 

तू खाली जा तर खरा, 

मग.. मी बघ काय करून घेते..!

त्या व्यक्तीने.. बायकोचं बोलणं एवढं सिरीयसली घेतलं नाही. 

आणि.. तो खालच्या मजल्यावर असणाऱ्या फ्ल्याट मध्ये, मित्रांच्या महिफिलीत गेला. 

न जाणो का, त्याच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली. आणि आल्या पावलीच तो वरच्या मजल्यावरील त्याच्या घरात गेला. आणि बघतो तर काय..

त्याची बायको.. आगीच्या लपेट्यात आली होती. 

या छोट्याशा कारणावरून, तिने चक्क स्वतःला जाळून घेतलं होतं. हे दृश्य पाहून, तो व्यक्ती खूप घाबरला. आणि, तिला विझवण्यासाठी त्याने तिला घट्ट मिठी मारली. आणि, तो तिला घेऊन जमिनीवर गडबडा लोळू लागला. आणि.. असं लोळता-लोळता, ते दोघेही जिन्यावरून गडगडत खाली आले. 

तोवर.. सोसायटी मध्ये हल्लकल्लोळ माजला होता. 

त्यांच्या अंगावर पाणी टाकून त्या दोघांना विझवण्यात आलं. त्या महिलेच्या अंगावरील सगळे कपडे जळून खाक झाले होते. तिच्या अंगावरील कातडी लोंबकळत होती. घाईघाईने त्या दोघांना इस्पितळात दाखल करण्यात आलं. 

आणि दुसऱ्याच दिवशी, बरगड्यांना जबरी मार लागल्याने आणि भाजल्याने. सुरवातीला, तो व्यक्ती वारला. आणि, त्याच्या तिसऱ्या दिवशी त्या महिलेचा मृत्यू झाला. 

खात्या पित्या घरचं सुखी कुटुंब. एका क्षणात, त्यांच्या दोन मुलांना अनाथ करून गेलं.

 

राग हा कधीही वाईटच, त्यावर योग्यवेळी योग्य तो आवर घालता आला पाहिजे. चुका ह्या होत असतात, पण त्या चुकांना योग्य दिशा दाखवता आली पाहिजे. अशा व्यक्तींना व्यवस्थितपणे मार्गदर्शन करता आलं पाहिजे. शेवटी, वेळ काही सांगून येत नाही.

हे सगळं सांगून, मी.. दारू पिण्याचं मुळीच समर्थन करत नाहीये. 

तर.. यातून काहीतरी धडा घेऊन, सर्वांनी योग्य असं मार्गक्रमण करावं. हीच, या लेखा मागील एक प्रामाणिक इच्छा आणि हेतू आहे.