एकतर थंडी जाम पडलीय, आणि त्यात नेमका आज ड्राय डे..!

आणि नेमकी अशा वेळेसच माणसाला लावायची तल्लफ येते. तशी, मला सुद्धा आज तल्लफ झाली. वाईन शॉपमध्ये आल्यावर मी तिथे एक थांबा घेतला. तिथेच आसपास, काही लोकं घुटमळत उभी होती. मी एकवार बंद असलेल्या त्या दारूच्या दुकानाकडे पाहिलं. आणि थोडी तिरकी नजर केली असता. शेजारी असणाऱ्या पान टपरीवरच्या एका मुलाने माझी नजर ताडली.
नजरेनेच मी त्याला वाईन शॉपच्या दुकानाकडे खून केली. तर नजरेनेच तो मला इकडे या म्हणाला.. मी त्याच्यापाशी गेलो, माझा ब्रांड सांगितला.. गड्याने दीडशेची बाटली अडीचशे रुपयाला लावली होती.
त्याला म्हणालो.. खरच, आपल्या मराठी माणसांना धंदा करायची आक्कलच नसते राव.

अरे तू.. दीडशेचे दोनशे घे, बघ लगेच तुझा सगळा माल संपून जाईल.
अडीचशे मध्ये पन्नास कोर्टर विकशील तर दोनशेत शंभर कोर्टर खपतील.
हिशोब करून बघ.
आणि, हे सगळं तुझं कायमचं आणि हक्काचं गिर्हाईक होऊन जाईल.

त्याने मनातल्या मनात विचार केला, आणि म्हणाला.. ठीक आहे, घ्या दोनशे मध्ये..!

त्याचा आवाज जरा मोठा होता.. तो आवाज, आजूबाजूला घुटमळत असणाऱ्या दोन चार हौशी पिवय्यांनी ऐकला. आणि काय सांगायचं, मी राहिलो बाजूला. एका झटक्यात जागेवरच त्याच्या दहा बारा कोर्टर खपल्या. आणि, सर्वात शेवटी माझा नंबर लागला..

मी सुद्धा त्याला दोनशे रुपये दिले. तर कोर्टर सोबत त्याने मला चाळीस रुपये सुद्धा परत केले. म्हणाला.. काका, तुम्ही मुद्दल मध्ये घ्या.

आज तुम्ही, धंद्याचा गुरुमंत्र दिलात मला..!

#काळा_बाजार_धंदा_है_पर_गंधा_है_ये